De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Als een dief in de nacht.

zaterdag 18 juli 2020 09:22
Spread the love

Beste Minister
Beste Bart

Wat was mij dat nu? Hebbe ‘kik dat wel goed gehoord? Zijt gij na diene ministerraad uit het raam gekropen uit schrik om de pers te woord te staan? Ik kan mijn oren niet geloven. Al een chance dat ‘k het niet heb gezien.

Daar verschoot ‘kik nu van zie. Van alle blauwe officieren immers zijt gij in mijn ogen toch wel de meest zachtaardigste, de meest aimabele. Ik ben daar dan ook echt ondersteboven van en ik geloof dat dat bij u ook nog wel zal aankomen. Zeker vanaf het moment dat dat in het buitenland bekend raakt. Ik zie de koppen nu al voor mij: ‘Failing Flemish Ministers Leaving Sinking Ship’. Want ja, zo lijkt het wel. Dat ge als een rat het zinkend schip verlaat.

En ge moogt mij natuurlijk tegenspreken, Bart, maar spreekt toch op zijn minst en gaat niet zomaar gaan lopen. Bartje, Bartje, Bartje, wat doet gij nu? Van dat tante nonneke dat bij u was, daar gaan we maar over zwijgen. Maar Bart, uitgerekend gij? Hoe is dat om godsnaam niet te belasteren, toch mogelijk?

En kom nu niet af met dat vakantieverhaal, want als dat waar is dan hoop ik dat die raamvertelling u ook heel uw vakantie blijft achtervolgen. Het is zo ongelooflijk dat het waar is. De laatste keer dat ik mij zoiets herinner is nog van den tijd dat Dutroux is gaan lopen, en dat kan tellen. Ik ben er effenaf sprakeloos van. Een beetje zoals telkens wanneer ik voorbij die treinwagon passeer aan dat museum in uwen vaderstad. Ik ben sprakeloos en voel een diepe treurnis.

Het is zo erg dat ik daar zelfs nog nooit naar binnen ben geweest. Ik geef toe, ik heb daar schrik van. Dat ik daar weken, misschien zelfs maanden niet goed van ga zijn. Dat mij dat zal blijven achtervolgen. Al die verhalen. Al dat lijden. Ik weet niet hoe dat komt. Het is alsof ik mij schuldig voel voor iets wat zich voor mijn geboorte heeft afgespeeld. De schuld van mijn ouders of mijn grootouders? Dat is best mogelijk, maar dat hoeft niet eens zo letterlijk te zijn. Ik denk dat het nog verder gaat. Dieper eigenlijk. Dat het over mensenschuld gaat. Omdat we daar en toen als mens gefaald hebben.

Et tu, Bart!?

Ik kan u wel nen goeie therapeut aanraden. Zo nen rouwtherapeut. Die heeft mij wreed geholpen toen ons Elvire zaliger is komen te gaan. Hij had daar allerlei truuken voor. Dat weet ik nu, maar op het moment zelf tuimelt ge daarin zonder dat ge ’t weet. Met gerichte vragen en zo. Ge moet het echt proberen. Het is de moeite waard. Want met wat ge nu gedaan hebt, dat gaat uw leven blijven achtervolgen. Zelfs al is het uw schuld niet dat de regering voor gene meter werkt.

Sta me echter wel toe u eraan te herinneren dat ge daarvoor van in ‘t begin al gewaarschuwd waart. Want die separatisten, die zijn nergens goed voor. Overal waar ze komen laten ze nen boel achter. Dat is hoe ze werken. Godverdomme Bart, zijt gij zelf nog nooit in dat museum van u geweest?

Ge begrijpt toch dat uw schoon carrière nu ook wel om zeep is hé? En het enige wat u misschien nog kan redden is dat ge die regering ook mee ‘t sop in trekt. Het zal u niet eens kwalijk genomen worden. Iedereen weet toch dat die regeringen hier niet werken zoals ze zouden moeten.

Enfin, ik voel vreselijk met u mee. Ik hoop dat ge u niet bezeerd hebt bij het klauteren, want die ramen daar zijn naar verluid ook niet van de laagste. Dat zou er nog aan mankeren, dat ge de komende weken op krukken moogt lopen. Tijdens uw zuurverdiende vakantie dan nog.

Vriendelijke en strijdbare groet

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!