Agent van de US Border Patrol spreekt zich uit over zijn werk

Agent van de US Border Patrol spreekt zich uit over zijn werk

maandag 22 juli 2019 10:55

In dit verslag van Ginger Thompson op propublica.org (16 juli 2019) vertelt een agent van de Amerikaanse grenspolitie anoniem over de dilemma’s en gevoelens met betrekking tot zijn werk in een detentiecentrum voor immigranten in Texas en zijn confrontatie met een groep advocaten en artsen die het centrum bezochten.

De agent van de Border Patrol, een veteraan die al 13 jaar dit werk deed, was bijna een maand gedetacheerd bij het detentiecentrum van de Border Patrol in McAllen, Texas, toen op een dag eind juni een team van door de rechtbank aangewezen advocaten en artsen aankwam.

De leden van de groep waren verbluft over de ellende, de stank van ongewassen lichamen en de slechte gezondheid en afwezige blikken van de honderden kinderen die daar werden vastgehouden.

Toen donderde hun verontwaardiging door de inrichting als een onweersbui. Een advocaat kwam tevoorschijn uit een vergaderzaal haar oor tegen haar mobiel geklemd, haar stem trilde van urgentie en frustratie. ‘Er is hier een crisis,’ herinnerde de agent zich haar kreet.

Op dat moment besefte de agent, vader van een 2-jarig kind, dat er iets in hem was veranderd tijdens zijn weken in het McAllen centrum. ‘Ik weet niet waarom ze schreeuwt,’ herinnerde hij zich dat hij dacht. “Niemand aan de andere kant van de streep geeft er iets om. Als ze dat deden, zou dit niet gebeuren. “

Toen hij zich omdraaide om weer door te gaan met zijn bezigheden, herinnerde de agent zich, had hij medelijden met de advocaat. “Ik wilde haar vertellen dat de rest van ons het heeft opgegeven.”

Het is vreemd om dat van agenten van de Border Patrol te horen, vooral omdat de Trumpregering hen in de frontlinie heeft geplaatst van zijn ingrijpende immigratiecampagne. De publieke toegang tot hen wordt meestal gecontroleerd en gechoreografeerd. Wanneer agenten worden benaderd, zeggen ze dat ze hun baan riskeren als ze zonder toestemming over hun werk praten. Dientengevolge blijft veel over de grootste federale politiedienst van het land – met zo’n 20.000 agenten die de grenzen en havens bewaken – gehuld in geheimhouding, zelfs voor het toezicht van het congres, waardoor het bijna onmogelijk wordt om het verantwoordelijk te stellen.

Border Patrol Facebookgroepen

Verontruste blikken van sommige agenten begonnen onlangs die leemte op te vullen, waaronder enkele die onlangs werden gepubliceerd nadat ProPublica screenshots had gekregen van een besloten Facebookgroep voor huidige en voormalige Border Patrol-agenten, die verschillende agenten lieten zien en ten minste één supervisor, die ruwe, racistische en vrouwvijandige opmerkingen over immigranten en democratische leden van het Congres gepost hadden. De posten riepen vraagtekens op over de kwestie of de deplorabele detentievoorwaarden aan de grens buiten de bevoegdheid van de douane en grensbescherming lagen, zoals de dienst had beweerd, of een weerspiegeling was van hun cultuur.

Andere reportages volgden, waaronder een van CNN die agenten beschreef die een Hondurese immigrant probeerden te vernederen door hem te dwingen te worden gefotografeerd met een bord waarop in het Spaans stond: “Ik hou van mannen.” The Intercept publiceerde nog vernederender posten van de geheime Facebook-groep en zij berichtte dat bleek dat de Chef van de Border Patrol Carla Provost eens lid was geweest. Provost heeft niet gereageerd.

Maar er was enige nuance. Een verslag van het leven binnen een detentie-inrichting van de Border Patrol buiten El Paso, Texas, door The New York Times en The El Paso Times, onthulde dat twee agenten daar hun bezorgdheid hadden geuit over de omstandigheden bij hun toezichthouders.

De agent die de junimaand in McAllen doorbracht, ziet zijn werkelijkheid niet terug in deze voorstelling van zaken. Hij is achter in de dertig, echtgenoot en vader die overzee diende in het leger voordat hij bij de Border Patrol kwam. Hij heeft gevraagd om anoniem te mogen blijven, omdat hij zich zorgen maakte dat zijn openhartigheid hem zijn baan kon kosten en hem en zijn gezin in het nijdige openbare debat over het grensbeleid van de regering Trump zou storten.

Zijn opmerkingen komen op een bijzonder gespannen moment, aangezien linkse politici de detentiecentra van de Border Patrol vergelijken met ‘concentratiekampen’ en hoge ambtenaren van Trump, waaronder het meest recent vicepresident Mike Pence, beschrijvingen van de onmenselijke omstandigheden als ‘ongefundeerd’ afwijzen.

Gevraagd naar de opmerkingen van Pence zei de agent dat de vernietigende beschrijvingen van de inrichtingen “eerder wel dan niet onderbouwd zijn”. En hoewel hij de term concentratiekamp niet omhelsde, betwistte hij die ook niet. Hij zocht hardop naar een term die misschien nauwkeuriger was. Gulag voelde te zwaar. Gevangenis was niet erg genoeg.

Hij kwam tot deze conclusie: “Het lijkt op foltering in het leger. Het begint met alleen slaapgebrek, dan komen de volgende kerels binnen en wordt slaapgebrek normaal, dus voeren ze het nog wat op. Dan voeren de volgende kerels het wat meer op, en dan de volgende, totdat er een volledige marteling aan de gang is. Dat wordt dan het nieuwe normaal.”

Terugkijkend op de grimmige omstandigheden in de opvangcentra van de Border Patrol, zei hij: “Gaandeweg accepteerden de mensen dat wat er gebeurde als normaal. Dat betreft ook de mensen die verantwoordelijk zijn voor het oplossen van de problemen.”

Hij gaf uitvoerig verschillende interviews, waarbij hij duidelijk maakte dat de opvattingen en beweegredenen die hij formuleerde, de zijne waren. Hij zei dat hij niet op Facebook zit, laat staan lid van enige besloten sociale mediagroep van de Border Patrol. Hij zei ook dat hij tijdens zijn verblijf in McAllen geen extreem gedrag van zijn collega’s had gezien. Maar hij zei dat de agenten die daar permanent werden ingezet, de kortste lontjes hadden en hij hoorde hen minachtende donderspeeches tegen de jonge migranten afsteken, hun ervan beschuldigend dat ze illegaal de grens over waren gestoken en weigerden op hun verzoeken in te gaan om extra voedsel, water of informatie over wanneer ze zouden worden vrijgelaten.

De meeste van zijn collega’s, zei hij, vallen in twee kampen uiteen. Er zijn de “law-and-order types” die de immigranten onder hun hoede in de allereerste plaats zien als criminelen. Dan, zei hij, zijn er degenen die “gewoon moe zijn van de chaos” van een niet-werkend immigratiesysteem en “er geen gat meer in zien.”

“Het enige mogelijke gat dat ik zie, is als er iets verandert na de volgende verkiezingen,” zei hij, verwijzend naar wat de patstelling in Washington, over hoe het systeem te hervormen, eindelijk zou kunnen beëindigen. “Of deze president zal opnieuw winnen en het Congres zal worden gedwongen om met hem samen te werken. Of een nieuwe president wordt verkozen en doet de dingen op een andere manier. “

verontrustend vermogen tot afstandelijkheid

Naast de interviews, deelde de agent een dagboekaantekening over zijn tijd in McAllen, die hij schreef in een voorzichtige poging om wat hij beschreef als de “ruigste” ervaring van zijn carrière op een rijtje te zetten; een maand waarvan hij zei dat die een verontrustend vermogen tot afstandelijkheid aan het licht bracht.

“Wat me in Texas is overkomen, is dat ik me realiseerde dat ik mijn emoties had afgeschermd, zodat ik mijn werk kon doen zonder gekwetst te worden,” zei hij. “Ik had kinderen zien huilen omdat ze hun vaders wilden zien, en ik kon hen niet troosten omdat ik 500 tot 600 andere kinderen had om op te passen en te zorgen dat ze geen problemen kregen. Ik kon alleen maar controleren of ze fysiek in orde waren. Ik kon ze hun vaders niet laten zien, omdat dat tegen de regels was.

“Ik mag de regels misschien niet prettig vinden,” voegde hij eraan toe. “Ik zou kunnen denken dat wat we deden niet de juiste manier was om kinderen vast te houden. Maar wat kon ik doen? Weglopen? Wat zou dat voor verschil maken voor het leven van iemand anders dan het mijne?”

Op de vraag of hij gewoon stopte zich er wat van aan te trekken, zei hij: “Precies, tot op zekere hoogte is dat gevaarlijk. Maar als je dat eenmaal doet, voel je je beter. “

Een deel van dat gevoel, zei de agent, komt door ervaring. Hij heeft onder Republikeinse en Democratische overheden gediend, elk met hun eigen grenscrisis met woeste impopulaire reacties. Andere mensen vinden het misschien moeilijk om zijn dienst te bekijken buiten de context van hun politieke voorkeuren, maar hij zei dat hij niet in dienst was getreden omdat hij zich sterk aangesproken voelde tot enige richting. Hij heeft een diploma strafrecht en was op zoek naar een federale politietaak die hem financiële zekerheid zou bieden, zonder dat hij naar het buitenland hoefde te gaan.

Waarom hij nu blijft, zelfs al is zijn baan veranderd in werk, waarover hij en zijn vrouw niet gemakkelijk praten in het openbaar, verdient hij ongeveer $ 100.000 per jaar, inclusief overwerk en vakantiegeld. Hij heeft een zeer goede zorgverzekering die onder andere bijna de volledige kosten van de geboorte van zijn kind heeft gedekt. Over iets meer dan een decennium, wanneer hij 51 wordt, zal hij in aanmerking komen om te stoppen met werken met een volledig pensioen dat vermoedelijk de kosten van een strandhuis niet zal dekken, zei hij, maar hem de vrijheid zal geven om “zo ongeveer alles wat ik wil te doen, en me geen zorgen te maken.”

De agent, lang en fit met donkerblond haar, zei dat hij denkt over de tijd die hem nog rest in de Border Patrol als het laatste deel van een marathon. Hij doet zijn werk met oogkleppen op voor alles behalve zijn familie en de finishlijn. “Ik ben al begonnen met het bijwonen van pensioenseminars,” zei hij. “Het enige wat ik probeer te doen is het volgende decennium door te komen.”

Dat was zijn geesteshouding, zei hij, toen hij in McAllen terechtkwam. Het was zijn eerste keer aan de grens sinds hij een rekruut was. Hij had het grootste deel van zijn carrière doorgebracht in het oostelijk deel van de Verenigde Staten en deed onderzoek naar smokkelorganisaties in plaats van immigranten zonder papieren te onderscheppen. Maar toen er enorme aantallen Midden-Amerikaanse migranten naar de Rio Grande Valley kwamen, werden hij en honderden agenten in het hele land opgeroepen om te helpen.

In zijn dagboekaantekeningen beschreef de agent wat hij zag toen hij aankwam bij het Border Patrol detentiecentrum als een “scène uit een zombierampenfilm”.

Zijn collega’s, zei hij, droegen chirurgische maskers en rubberen handschoenen omdat er overal “ziekte en vuiligheid was.” En hij zei dat de inrichting “eruit zag als een ommuurd terrein waar de overheid de laatste veilige zone had en vluchtelingen opnam die op de vlucht waren voor een dodelijk zombievirus.”

De scène die de agent het hardst trof die eerste dag was dat beeld van die tientallen kinderen die in kooien waren opgesloten – een beeld dat dit jaar openbaar werd gemaakt en algemeen veroordeeld. De kinderen leken ongeveer even oud als zijn 2-jarige zoon, maar daarmee hielden de overeenkomsten op. “Mijn kind zou non-stop rondjes in dat hele gebouw lopen,” zei de agent. “Maar de jongens in de leeftijd van mijn kind waren er gewoon. Ze renden of speelden niet, ook al zaten ze de hele dag opgesloten.”

“Ik besloot om er niet langer over na te denken”

De agent zei dat hij vermoedde dat de kinderen lusteloos waren omdat ze niet genoeg te eten hadden gekregen. Hij zei dat hij zich afvroeg: “Waarom zijn de dingen zo?” Hij zei dat hij geen antwoorden zocht omdat hij verwachtte dat hij er geen zou vinden. “Ik besloot om er niet langer over na te denken en gewoon mijn werk te doen.”

Hij ging wekenlang door op die manier en zag dingen zonder erbij stil te staan. Zijn interacties met individuele immigranten, zei hij, zijn wazig. Hij herinnerde zich vaag een regeringsmedewerker die luizen uit het haar van een klein meisje kamde; 7 en 8-jarigen liepen rondjes en snikten ontroostbaar omdat ze waren gescheiden van hun ouders; een tienermoeder die haar baby in een smerig sweatshirt had gewikkeld dat ze van een andere gedetineerde had geleend omdat ze gedwongen was de kleren die ze had meegenomen weg te gooien.

Slechts een paar van die ontmoetingen worden genoemd in het geschreven verslag van de agent over zijn ervaringen in McAllen. Het meeste ervan leest als een kroniek van een alledaagse werkreis. Hij kreeg vrij op Memorial Day. Hij deed boodschappen en stopte om wat frisdrank te drinken. Een collega die in de Residence Inn verbleef, deelde voldoende gratis pasjes voor de gym uit voor de hele reis, en zijn taille ging van 33 inch naar 32. Hij begon weer naar muziek te luisteren: “Geen specifieke stijl, taal of ritme, als de muziek maar passie uitdrukte. “En hij probeerde te mediteren.

Het bezoek van het team van advocaten aan de inrichting tegen het einde van juni leek de agent wakker te schudden. Het team geleid door een Californische advocate, Hope Frye genaamd, was gearriveerd om de kinderen te interviewen die in McAllen werden vastgehouden. De agent werkte voldoende dichtbij om in staat te zijn hun werk te observeren.

Frye zei dat het typisch is dat tijdens dergelijke bezoeken, de agenten de neiging hebben om op te gaan in de achtergrond; stil en met strakke gezichten, met hun badges en saaie groene uniformen. Ze bemoeiden zich niet veel met haar omdat ze de opdracht hadden gekregen om dat niet te doen. Ze zei dat jarenlange ondervraging van immigrantenkinderen die haar vertellen hoe slecht ze in detentie zijn behandeld, haar al tijden zorgen baarde over de menselijkheid van de agenten. “Ik kijk naar ze en vraag me soms af: ‘Wat voor soort ouder ben je als je de hele dag vol haat doorbrengt en andere mensen het leven zuur maakt?'”

Maar om haar werk gedaan te krijgen, zei Frye, probeert ze die gedachten voor zich te houden. Op een gegeven moment in McAllen liet ze zich echter een opmerking ontvallen tegen de agent over een jong kind dat was gescheiden van zijn gezin. De agent, zei ze, flapte eruit dat hij een andere vrouw kende die gescheiden was van haar gezin en een 2-jarige alleen opvoedde.

Frye, 68, zei dat ze de agent vroeg of hij naar zijn eigen gezin verwees. Met haar vraag begon een reeks uitwisselingen die haar achterdocht over de Border Patrol niet deed afnemen, zei Frye, maar haar wel anders deed denken over de agent.

“Hé, ik ben ook een mens.”

“Als wat er gebeurde een film was, zou je een oudere vrouw met vele jaren ervaring zien, met droevige ogen door het zien van deze arme kinderen, en een jonge man, met een jong gezin, die deze nachtmerrie voor het eerst zag,” zei Frye, terugdenkend aan haar ontmoeting met de agent. “Wat ik bij mezelf dacht was:” Hoe triest is het dat deze jonge man die waarschijnlijk zijn land wil dienen, dit doet.”

Verwijzend naar de aanvankelijke uitbarsting van de agent, zei ze: “Ik denk dat hij me probeerde te vertellen: ‘Hé, ik ben ook een mens.'”

Katherine Hagan, een Spaanse tolk die met Frye werkte, had ook een korte interactie met de agent en hoewel hij het niet met zoveel woorden zei, had ze het gevoel dat hij moeite deed om rekening te houden met zijn rol in de inrichting, alsof, zei ze, “hij zo gewend was geraakt aan het zien van kinderen in kooien van ijzerdraad dat hij het als normaal en noodzakelijk was gaan beschouwen.”

Op een bepaald moment, zei ze, herinnerde ze zich hoe hij zocht naar kleren voor het meisje dat in het sweatshirt was gewikkeld. De baby was zo vies dat Frye ringen zwart vuil uit haar nek veegde. Maar op een ander moment onderhield de agent Hagan over het verwennen van de immigrantenkinderen, waarbij hij haar waarschuwde om ‘de aliens’ niet de wc’s van de officieren te laten gebruiken.

“Ik probeer de juiste woorden te vinden om zijn gedrag te beschrijven,” zei Hagan, afgestudeerd aan de Harvard Divinity School, over de agent. “Ik zag dat hij zich schaamde en mogelijk enigszins betrapt voelde. Ik weet niet of hij een soort ingeving kreeg. Maar het was duidelijk dat hij wist dat ik hem zag – hem echt zag – temidden van deze vreselijke situatie.”

Toen hem werd gevraagd naar de wisselwerkingen, zei hij dat hij probeerde de advocaten duidelijk te maken dat de gedetineerden niet de enigen waren die zich gevangen voelden. Weglopen, dat dacht hij tenminste, was geen optie. Proberen om dingen te veranderen op “een macroniveau”, zei de agent, was voor dwazen.

“Het beste dat ik voelde wat ik kon doen, was ervoor zorgen dat er wc-papier in voorraad was. Of als iemand een extra sap wilde, gaf ik ze een extra sap. Of misschien iets doen om iemands dag een beetje leuker te maken; misschien lachen en ze met respect behandelen. Dat is alles waarover ik voor mijn gevoel macht had,” zei de agent. “Degenen die de wereld proberen te redden, zijn degenen die ofwel opbranden of aan het lijntje worden gehouden.”

De agent vergeleek zichzelf met de cynische ezel in George Orwell’s “Animal Farm” die overleeft door nooit zijn nek uit te steken.

“Ik heb besloten dat ik niet geïnteresseerd ben in bevordering,” zei hij. “Ik ben liever een fulltime vader dan een fulltime Border Patrol agent.”

Maar nu hij thuis is, voelt hij dat de ervaring hem op de een of andere manier heeft achtervolgd. “Ik ga met mijn kind naar de speeltuin en ik zeg tegen mezelf:” Waarom geniet ik hier niet van?”

____________________

Vertaling en illustratie: Vertaal Slag

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!