‘We want more’: laat maar

‘We want more’: laat maar

donderdag 22 september 2016 21:34

Gisteren de openingstheatervoorstelling van het Cultuurcentrum Brugge bijgewoond. Of althans: drie kwartier ervan. De volgende vier kwartier liet ik over aan de ca. 60 toeschouwers in de zaal, van wie enkelen er duidelijk plezier in hadden dat er met hun kloten gespeeld werd.

Het ging om ‘We Want More’ van de Brusselse gezelschappen Tristero (Nederlandstalig) & Transquinquennal (Fanstalig). De toegang was gratis, mits reservatie. Toen ik gisterochtend online reserveerde waren er een 160-tal zitjes bezet, in werkelijkheid waren het er honderd minder.

Dan was het eens gratis, dacht ik, en dan komt er geen kat kijken. Aan de recensies zal het niet gelegen hebben, want die waren behoorlijk positief. Zo bedacht Eline Van de Voorde de voorstelling met (het equivalent van) vier sterren op Canvas.be.

Toch hadden de afwezigen dit keer gelijk. Na een veel te lange inleiding over de gedragscode in de zaal en andere blablabla kregen we een behoorlijk flauwe sketch met vier vrouwen in boerka’s te zien, waarna de voorstelling verderging met het herhaaldelijk integraal afspelen van ‘I can see clearly now’ van Johnny Nash zonder dat er iets gebeurde. Toegegeven, er werd gelachen in de zaal, en toen de tekst in een grote tekstwolk op scène verscheen, werd er zelfs meegezongen en geklapt, waarschijnlijk door mensen die nog niet door hadden dat iemand anders het warm water al had uitgevonden. Na de vierde keer hield ik het voor bekeken.

Misschien werd het daarna fantastisch, maar dat kon me niet meer schelen. Ze moeten geen drie kwartier met mijn kloten rammelen om daarna briljant te worden.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!