De hitte legt bloot hoe koud ons beleid is geworden

Ik schrok me te pletter deze ochtend wanneer ik mijn appartementsgebouw buiten wandelde en er in de hoek van de kleine hal een jonge man lag te rusten op een platte kartonnen doos. Niet meteen wat ik verwacht had op mijn laatste, snikhete schooldag. Ik bracht hem wat water en eten en vertrok naar mijn werk, waar ik elke dag voor cursisten sta met dezelfde amandelkleurige huid en mooie groenbruine ogen, die teveel leed gezien hebben.

De hal is het koelste plekje van mijn blok in Deurne. U weet wel, Deurne van de bomenkap, de 190 hectare grote, verlieslatende luchthaven en waar de politie jongeren oppakt, omdat ze na de zwemuren in de vijver duiken. Een superdivers, dichtbevolkt district, dat zwaar kreunt onder de hitte. Volgens Theo Francken hebben we nochtans geen reden tot klagen en worden we erop gewezen dat een fris pintje en BBQ aan het zwembad the way to go zijn.

Ook wij leven intussen in een land dat beteugeld wordt door gefrustreerde macho’s

Dergelijke uitspraken doen meteen denken aan het discours van de boertige en tegelijk elitaire, steeds meer in de waan verkerende, Amerikaanse president. Een discours waarin alle respect en waardigheid van tafel geveegd worden. Ook wij leven intussen in een land dat beteugeld wordt door gefrustreerde macho’s, die elke vorm van medemenselijkheid, realiteitszin en empathie lijken te missen. Leiders die keuzes maken ten bate van een kleine groep rijken en waarvan het gewone volk - en al zeker mensen in armoede - almaar meer de dupe zijn.

Ons beleid steunt oorlogsvoerders, investeert en masse in (AI) wapens en roept tegelijkertijd moord en brand over migratiestromen. Onze leiders zitten samen met de taliban en zaaien tegelijk angst over mannen uit andere oorden, die het op onze meisjes en vrouwen gemunt zouden hebben. Vrouwenrechten, pff laat me niet lachen. Om over de hypocrisie rond de steun aan Israëls genocide maar te zwijgen.

Goh, wat haalt ze veel door elkaar, hoor ik u denken. Welja en nee. Het hangt immers allemaal samen. Ons huidig systeem staat op ontploffen. De uitputting van onze natuur, met klimaatverandering tot gevolg, een onmenselijk beleid en oorlogen, een heilig geloof in AI, de bedreiging van onze basis mensenrechten. Noem het post-kapitalisme, neo-fascisme, technocratie, oligarchie, kies er maar eentje uit.

Er sluimert iets in de straten

Maar net door die ruk naar extreemrechts en het wansmakelijk egocentrisme van psychopathische superrijken, wordt de gewone mens stilaan wakker. Er sluimert iets in de straten.

En het begint klein. Door offline en online protest. Door jongeren die nodige verkoeling zoeken in vijvers en fonteinen. Door mensen die ethische keuzes maken en samenkomen rond verbinding. Door mensen die bomen en water eisen, in plaats van de zakken te vullen van diegenen die de planeet verwoesten.

De omwenteling komt, het keerpunt in zicht. De vraag is hoeveel leed, hittegolven en extreem weer, hoeveel mensen op kartonnen dozen en doden op straat we nog willen aanzien. De democratie is uitgehold, de mensenrechten met de voeten geveegd.

Maar jij en ik, beste lezer, kunnen de nodige verandering teweeg brengen. Roep onze politici op ter verantwoording. Start met je leven in te richten naar die betere wereld die jij wil zien. Ik ben er alvast klaar voor.