Grafschrift voor een wapenbroeder / Epitaph for a comrade-in-arms

[English underneath]

Gideon Boie in memoriam

Een scherpe geest 
Die met zachte hand 
Levenslessen gaf 
in denken en in doen

De ‘vergemeenschappelijking’ 
het delen van inzichten en ervaringen 
was zowat onze enige onderwijsmethode
Samen lesgeven was een eeuwig vermakelijk
Pingpongspel van tegenpolen

Een beetje ondoorgrondelijk was hij
Welwillend menslievend maar gesloten 
(Ik was zijn open boek en hij de poppenspeler
Vanuit zijn vermaledijde "analytische positie”)
Stiekem was hij vertederend

Altijd had hij een onverwachte gedachte achter de hand 
Als schrijver was hij een meester in theoretisch gemonkel
Ironie en humor waren de weerhaken in zijn vlotte pen

Hij timmerde letterlijk en figuurlijk aan de weg in woord en daad 
Aan het ontsluiten van de openbare ruimte 
Actievoeren voor een leefbare stad (en daarrond reflecteren)
was zijn lust en zijn leven

Als niemand voor hem (althans in onze contreien) 
Wees hij naar het kruispunt 
Tussen Architectuur en Activisme 
Het zou op zijn graf kunnen staan
‘Hier rust de architect van een activistische kritiek’

Zijn veel te vroege dood is onwezenlijk 
Onplaatsbaar onaanvaardbaar 
Ten hemel schreeuwend onrechtvaardig
Hij moest en kon nu pas echt vol aan de bak
Wrede wezens zijn de schikgodinnen

Gideon, Gideon, waar zijt gij gebleven? 
Nog lang zal ik u missen bedachtzame metgezel
Nu gij dood zijt moeten wij gezamenlijk 
uw eeuwig protesterende sprankelende geest
doen verder leven

(Daarom neem ik hier plechtig en enigzins poëtisch
Maar met een kleine knipoog afscheid:)
Vaarwel gewiekste wapenbroeder
Vaarwel bijdehandse bondgenoot
Vaarwel teerbeminde tegenspeler

----

[English]

This is the text that Lieven De Cauter read at the funeral of his colleague, philosopher and activist Gideon Boie (on May 29, 2026, at the House of Compassion, the former Beguinage Church in Brussels). For 12 years, they taught together at the Faculty of Architecture at KU Leuven (Brussels and Ghent campuses), first Ethics and Criticism and then the legendary course “Architecture and Activism.”

[not very satisfying aproximation of the original poem]

Epitaph for a Comrade-in-Arms

In memory of Gideon Boie

A sharp mind
who with a gentle hand
Taught lessons for life
In thought and in deed

Commoning was the keyword
“Commoning” — The sharing of insights and experiences —
Was more or less our only method of teaching
Teaching together became an endlessly amusing
Ping-pong game of opposites

He was somewhat inscrutable
Benevolent, humane, yet reserved
(I was the open book and he the puppeteer
From his accursed “analytical position”)
Secretively he was endearing

He always had an unexpected thought up his sleeve
As a writer he mastered the art of theoretical teasing 
Irony and humour were the barbs in his fluent pen

He literally and figuratively paved the way through word and deed
Opening up public space
Campaigning for a liveable city (and reflecting upon it)
Was his passion and his life

More than anyone else (at least in our parts)
He pointed toward the crossroads
Between Architecture and Activism
It could well be written on his grave:
“Here rests the architect of an activist critique”

His death, far too early, feels unreal
Impossible to place, impossible to accept
An injustice crying out to the heavens
Only now was he truly ready to fully come to the fore
Cruel creatures are the Fates

Gideon, Gideon, where have you gone?
Long shall I miss you, thoughtful companion
Now that you are gone, it falls to us together
To keep your eternally protesting, sparkling spirit
Alive

(And so I take my leave here, 
solemnly and poetically
But with a slight wink:)
Farewell cunning comrade-in-arms
Farewell sharp-witted ally
Farewell beloved sparring partner