Trump: “Ik kan met Cuba doen wat ik wil”
“Weet je, mijn hele leven hoor ik al verhalen over de Verenigde Staten en Cuba. Wanneer gaat de VS het doen? Ik geloof echt dat ik de eer zal hebben om Cuba in te nemen. Dat zou een grote eer zijn”, zei Trump dinsdag 17 maart vanuit de Oval Office in het Witte Huis. Dreigt Cuba het volgende spektakel te worden in de eindeloze Trumpshow van ‘succesvolle vredesinitiatieven’?
In enkele maanden tijd maakt de VS onder Trump brandhout van elke internationale afspraak, van elk oorlogsrecht, van elk respect voor de soevereiniteit van andere staten. “Ik denk dat ik er alles mee kan doen wat ik wil,” zei hij nog over Cuba. Die uitspraak doet denken aan een andere: “You can do anything. Grab them by the pussy.” Het lijkt wel de kern van Trump’s wereldbeeld: het herleiden van de ander tot een object waar je mee kan doen wat je wil.
Die recente uitspraken komen bovenop illegale dwangmaatregelen van de Verenigde Staten tegen het eiland. Hij voert zo zelf de druk op om er eindelijk ‘resultaat’ mee te boeken. Trump wilde niet zeggen of de volgende zet een diplomatieke of een militaire zou zijn. Hij liet enkel weten dat hij wil doen wat hij in Venezuela deed – de president verwijderen – maar dit keer zonder militair geweld.
“Het verhaal van de VS is dat er sprake zou zijn van een regering in paniek"
Vrijdag 13 maart bevestigde de Cubaanse president Miguel Díaz-Canel dat Cuba onlangs opnieuw gesprekken is begonnen met de regering van de Verenigde Staten. Volgens hem gebeurt dat wel vaker: “Dit zijn processen die met veel discretie verlopen (…) Telkens wanneer er sprake is van gespannen situaties in de betrekkingen met de Verenigde Staten, ontstaan er inspanningen om dialoogkanalen te zoeken. Het meest recente voorbeeld is de manier waarop Raúl Castro de gesprekken met president Obama heeft geleid. (…) Deze uitwisselingen zijn bevorderd door internationale actoren.”
Gesprekken met Raulito?
Raúl Guillermo Rodríguez Castro, een kleinzoon van Raúl Castro, zou rechtstreeks met VS minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio onderhandelen, beweert het online nieuwsplatform Axios. Het is onduidelijk of dit zo is en het lijkt ook niet doorslaggevend of hij al dan niet tot de onderhandelaars behoort. Die geruchten weerspiegelen eerder het wishfull thinking van de VS, want ze beweren dat die kleinzoon ‘zich pragmatischer’ zou opstellen dan de ‘formele leiding’.
Carlos Alzugaray, voormalig ambassadeur van Cuba bij de EU, zei dat de Cubaanse regering een duidelijke boodschap van eenheid uitstuurt. “Het verhaal van de VS is dat er sprake zou zijn van een regering in paniek en dat de VS in gesprek is met de familie Castro, dat Raúl Castro zijn vertrek onderhandelt en bereid is Díaz-Canel op te offeren. Dat is duidelijk niet het geval. De president benadrukte dat de gesprekken werden geleid door Raúl Castro en hemzelf,” zei hij.
Geen druppel olie meer naar binnen
Op 29 januari, drie weken na de ontvoering van president Nicolás Maduro van Venezuela, ondertekende Trump een ‘executive order’ om de wurggreep op Cuba nog verder aan te spannen. Elke staat of entiteit die nog één druppel olie aan Cuba waagt te leveren zal met draconische importtarieven gestraft worden.
De kustwacht van de VS heeft al een aantal schepen terug gestuurd die onderweg waren om het eiland te bevoorraden. Daarmee plegen de Verenigde Staten handelingen die als oorlogsdaden kunnen worden beschouwd tegenover een buurland, zonder enige schroom. Het is de zoveelste aanfluiting van het internationaal recht waar het belachelijke argument dat Cuba een bedreiging voor de veiligheid van de VS zou vormen niets aan verandert.
De menselijke kost is het doel, niet een neveneffect
Cuba kan nu al drie maanden geen olie meer importeren en dat brengt uiteraard het hele economische en sociale leven op het eiland in grote moeilijkheden. Zo heeft het eiland al in twee weken tijd tweemaal een totale stroomuitval meegemaakt.
De VS-blokkade is altijd schaamteloos duidelijk geweest in haar bedoeling. Een vrijgegeven memo uit 1960 van het ministerie van Buitenlandse Zaken door Lester D. Mallory pleitte voor het creëren van “honger, wanhoop en omverwerping van de regering” door “geld en voorraden” te onthouden. De menselijke kost is het doel, niet een neveneffect. Trump is een consequent uitvoerder van die aanbeveling.
TINA of TAMARA
Cuba toont aan de wereld TAMARA: ‘There Are Many And Realistic Alternatives’: Er bestaan veel realistische alternatieven voor het kapitalisme. Dat is waarom het VS-imperialisme het Cubaanse volk en hun socialistische project kapot willen: de wereld moet in TINA blijven geloven: ‘There is no Alternative’: Er is geen alternatief voor het kapitalisme mogelijk.
Al meer dan honderd jaar ziet de VS Cuba door zijn strategische ligging als sleutel tot zijn plannen voor Latijns-Amerika. Door de revolutie van 1959 werd Cuba echter een “slecht voorbeeld”, namelijk dat welzijn zonder onderwerping aan Washington mogelijk is.
Het eiland is slachtoffer van de langstdurende economische blokkade uit de wereldgeschiedenis
Maar ondanks een meer dan 65 jaar durende blokkade zijn de VS er nog niet in geslaagd om het kleine land met zijn elf miljoen inwoners te weerhouden een socialistisch beleid te voeren. Het blijft zijn bevolking gratis en kwalitatief hoogstaande gezondheidszorg en onderwijs bieden, en exporteert die expertise, inzet en solidariteit in de vorm van artsen naar de rest van de wereld, tot in Italië.
Cuba is niet langer het suikerwingewest, casino of bordeel van de elite in de VS, zoals het dat tot 1959 was, en dat heeft die elite nooit kunnen verkroppen. Daarom is het eiland slachtoffer van de langstdurende economische blokkade uit de wereldgeschiedenis. In 2022 stelde een VN-commissie dat "de talrijke sancties van de Verenigde Staten het strengste en meest langdurige systeem van eenzijdige dwangmaatregelen vormen dat ooit tegen een land is toegepast".
Cuba had desondanks, decennialang de laagste kindersterftecijfers van de wereld, in de buurt van die in de Benelux en stukken lager dan in de VS. “Als Cuba geen blokkade had, zou het als Nederland kunnen zijn. Het heeft een intellectueel goed voorbereide, hoogopgeleide bevolking”, zei Braziliaans president Lula in 2021. Maar sinds 8 jaar is het cijfer in Cuba helaas meer dan verdubbeld: van 4.0 tot 9.9 per 1000.
Meer dan 11.000 Cubaanse kinderen wachten op een operatie
Dr. Niurka Morán Obregón, hoofd neonatologie van het Ramón González Coro Materniteit, zegt dat de extraterritoriale sancties van de VS het bijna onmogelijk maken om nieuwe apparatuur te verkrijgen, zoals couveuses en beademingsapparatuur. Volgens het Cubaanse ministerie van Volksgezondheid wachten meer dan 11.000 Cubaanse kinderen op een operatie.
"De blokkade overspoelt ons," zei Dr. Morán Obregón, "ziekten van moeders, zwangerschap gerelateerde aandoeningen en laag geboortegewicht zijn allemaal gestegen, net als het aantal vroeggeboorten."
Regimewissel via uithongering
De menselijke tol deert Trump en zijn buitenlandminister Marco Rubio niet. Het lijden van de Cubaanse bevolking wordt genadeloos opgedreven met het doel dat de Cubanen de revolutie zouden afvallen. De vraag is welk effect dat heeft in de realiteit.
Journalist Daniel Montero van het onafhankelijk Cubaans medium Belly of the Beast vertelt dat de impact van de totale black-out uiteindelijk niet zo verschillend is van de urenlange stroompannes die de mensen de laatste maanden gewoon zijn.
Als het doel van de VS is om beterschap en vrijheid te brengen, waarom laten ze mensen dan lijden en sterven? De uitlatingen van Trump op maandag 16 maart stoten dan ook op enorm veel weerstand. Het is schandalig, bevestigt Montero om Trump te horen zeggen dat hij Cuba wil helpen en bevrijden terwijl hij een regime-wissel afdwingt door uithongering.
Overigens is het effect van die uithongering helemaal geen massale volksopstand. Dat zou ook niet kunnen, vervolgt Montero. Mensen zijn bezig met overleven, met: “wat zal ik vinden om te eten?”. Het algemeen gevoel is: Wanneer houdt dit op? Zelfs uitgesproken critici van de regering worden woedend en die woede keert zich niet tegen hun overheid, maar tegen Trump. De bereidheid om terug te vechten wordt alleen maar groter.
Het feit dat op dit moment een flotilla met hulpgoederen onderweg is naar Cuba is een baken van hoop, bevestigt Montero. Op dit moment kunnen ze echt alles gebruiken aan materiële hulp, maar het allerbelangrijkste is de morele steun. Het feit dat daar ook VS-organisaties bij zijn, is een grote morele steun, benadrukt hij. Solidariteit is nu meer dan ooit nodig.
Steun de Flotilla nuestra América hier.
