Militaire steun aan oliedictators: hypocrisie van Bart De Wever en Theo Francken
Minister van Defensie Theo Francken (N-VA) staat te springen om in te gaan op de vraag van Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) om militair te steunen. Ook premier Bart De Wever toont zich bereid om het te overwegen. Binnen de regering klinkt echter ook weerstand. Vooral bij Vooruit en CD&V leeft twijfel over zo’n engagement.
Vergeten pacifistische traditie en selectieve verontwaardiging
Van Theo Francken zijn we ondertussen veel gewoon, toch markeert de uitgesproken militaristische lijn van hem en van De Wever een belangrijke breuk met het verleden. De Volksunie, de directe ideologische voorloper van de N-VA, was historisch sterk beïnvloed door de pacifistische traditie van de Vlaamse beweging en de IJzerbedevaart, waar de leuze ‘Nooit meer oorlog’ centraal stond.
Zelfs in het recente verleden zagen we nog sporen van die morele voorzichtigheid. In 2016 weigerde toenmalig Vlaams minister-president Geert Bourgeois (N-VA) nog resoluut de nodige exportvergunningen voor wapenleveringen aan de Saoedi’s. Vandaag lijkt die ethische grens volledig uitgewist door een harde, militaristische logica.
Daarnaast spat de hypocrisie van Francken en De Wever van de muren in dit dossier. Wanneer het over Iran gaat, hanteren beide politici steevast de scherpste morele taal. Hun enthousiaste steun aan de zware bombardementen tegen Iran is gebaseerd op het afschuwelijke en theocratische karakter van dat regime.
In Saoedi-Arabië wordt de doodstraf nog regelmatig voltrokken door middel van onthoofding, vaak in het openbaar
Volgens de premier is Iran “een moorddadig en crimineel regime”. In de woorden van Francken: “Theocratie rijmt niet met democratie”. Maar zodra de autoritaire leiders van Saoedi-Arabië of de VAE aankloppen, lijken diezelfde waarden plotseling niet meer te bestaan. Laten we even kijken welk soort regimes beide heren te hulp willen komen.
Saoedi-Arabië: spoor van bloed en interne repressie
Hoewel Saoedi-Arabië zich via 'Vision 2030' profileert als een moderniserend land, blijft de realiteit op het gebied van mensenrechten en democratie buitengewoon grimmig. Het land is een absolute monarchie zonder grondwet. De Koran en de Soenna dienen als basis, waardoor de koning vrijwel onbeperkte macht heeft en burgers geen democratische inspraak genieten.
De juridische praktijk is rigoureus en vaak meedogenloos. Saoedi-Arabië is een van de weinige landen ter wereld waar de doodstraf nog regelmatig wordt voltrokken door middel van onthoofding, vaak in het openbaar. In 2024 en 2025 bereikte het aantal executies recordhoogtes (meer dan 340 per jaar), waarbij de straf niet alleen voor zware misdrijven, maar ook voor drugssmokkel of politiek activisme wordt opgelegd.
Sinds de interventie van Saoedi-Arabië in Jemen is het land veranderd in een van de grootste humanitaire rampen ter wereld
De meedogenloze aanpak van critici wereldwijd bleek uit de brute moord op journalist Jamal Khashoggi in 2018. In het Saoedische consulaat in Istanboel werd hij door een speciaal team vermoord en vervolgens in stukken gesneden om het bewijs te laten verdwijnen. Deze gebeurtenis blijft het symbool voor de gevaren die dissidenten lopen, zelfs buiten de landsgrenzen.
Vrouwen zijn juridisch tweederangsburgers. Activisten die voor deze rechten streden, zijn in het verleden opgesloten en gemarteld. De vrijheid van vrouwen blijft ondergeschikt aan de grillen van de staat en conservatieve familiestructuren.
Buiten de eigen grenzen is de Saoedische rol eveneens diep omstreden door de gruwelijke oorlog in Jemen. Sinds de interventie van de coalitie in 2015 is het land veranderd in een van de grootste humanitaire rampen ter wereld. De tienduizenden luchtaanvallen zijn volgens de VN verantwoordelijk voor het merendeel van de burgerdoelen.
De cijfers achter dit conflict zijn werkelijk verbijsterend. De Verenigde Naties schatten het totale dodental inmiddels op meer dan 377.000 mensen. Dit omvat zowel directe slachtoffers van het geweld als mensen die stierven door de indirecte gevolgen van de aanhoudende blokkades en de verwoesting van de lokale infrastructuur.
De economische bloei van de VAE is gebouwd op uitbuiting van migranten, die in feite neerkomt op moderne slavernij
Ruim 60 procent van deze sterfgevallen is het gevolg van hongersnood, een gebrek aan drinkwater en de volledige instorting van de gezondheidszorg. In 2026 hebben naar schatting nog steeds 21 miljoen mensen acute hulp nodig. Dat is maar liefst twee derde van de bevolking die dagelijks moet vechten om te overleven.
VAE: het 'kleine Sparta' van de regio
De Verenigde Arabische Emiraten (VAE) presenteren zichzelf graag als een hypermodern en liberaal baken van vooruitgang in het Midden-Oosten, maar achter de glimmende gevels van Dubai en Abu Dhabi gaat een systeem schuil van diepe politieke onderdrukking en ernstige mensenrechtenschendingen.
Als een federatie van absolute monarchieën kent het land geen enkele vorm van democratie. Politieke partijen zijn verboden en elke vorm van vreedzame kritiek op de heersende families wordt genadeloos de kop ingedrukt via een uitgebreid surveillance-apparaat en draconische wetgeving.
De economische bloei van de Emiraten is bijna volledig gebouwd op de uitbuiting van migranten, die de overgrote meerderheid van de bevolking uitmaken. Dit wordt gefaciliteerd door het beruchte Kafala-systeem, een vorm van voogdijschap die in feite neerkomt op moderne slavernij.
Onder dit systeem zijn arbeiders juridisch volledig overgeleverd aan hun werkgevers, die vaak hun paspoorten innemen en hen verbieden van baan te wisselen. In de bouwsector en de huishoudelijke hulp resulteert dit op grote schaal in dwangarbeid, waarbij mensen onder erbarmelijke omstandigheden werken zonder dat zij hun onbetaalde lonen kunnen opeisen of het land kunnen verlaten.
Terwijl de wereld naar de luxe hotels kijkt, verblijven deze arbeiders in overbevolkte kampen aan de rand van de steden, verstoken van basisrechten.
De VAE is direct betrokken bij de genocidaire burgeroorlog in Soedan
Op het internationale toneel speelt de VAE een agressieve en destabiliserende rol, waarbij ze vaak buiten het zicht van de wereldmedia opereren. Een van de meest schokkende voorbeelden hiervan is de directe betrokkenheid bij de genocidaire burgeroorlog in Soedan.
Sinds 2023 ondersteunen de Emiraten de paramilitaire Rapid Support Forces (RSF). Deze groep wordt door internationale waarnemers en de VN beschuldigd van gruwelijke misdaden in Darfur, waaronder etnische zuiveringen en massale verkrachtingen.
De VAE wordt ervan beschuldigd het VN-wapenembargo te schenden door via buurlanden wapens en drones te leveren aan de RSF. Deze steun verlengt een conflict dat inmiddels tienduizenden mensen het leven heeft gekost en heeft geleid tot een van de grootste vluchtelingencrises ter wereld, enkel om strategische invloed en toegang tot Soedanese goudmijnen veilig te stellen.
Mensenrechten als politiek instrument
Door deze regimes nu militair te willen ondersteunen, meet men bij de N-VA overduidelijk met twee maten en gewichten. Mensenrechten en democratie dienen voor De Wever en Francken blijkbaar enkel als handig politiek instrument tegen vijanden, maar nooit als een oprecht moreel kompas voor onze eigen bondgenoten. Het is pure opportunistische machtspolitiek.
