Waarom wij als organisatie voor vluchtelingen meelopen op de betoging van 12 maart
Op twaalf maart 2026 zullen er in Brussel opnieuw duizenden mensen op straat komen tegen de Arizonaregering. In eerste plaats gebeurt dat op initiatief van de vakbonden, maar ook tal van middenveldorganisaties sluiten zich bij de oproep aan. Ook Vriendschap Zonder Grenzen zal opnieuw meelopen. De afgelopen week alleen al werden wij geconfronteerd met drie voorvallen die aantonen dat dit migratiebeleid niet verder kan en mag duren. We schetsen ze hieronder.
1. Gezinnen op straat
De minister van Asiel en Migratie heeft van in het begin gezegd dat ze minder mensen wilde opvangen. Onze regering wil dat niet verwezenlijken door bijvoorbeeld een evenwichtig buitenlands beleid te voeren waarin ze inzet op coöperatie, vrede en ontwikkeling. Integendeel, ze willen dat bereiken door de categorieën van mensen die opvang krijgen te beperken. Een van die maatregelen houdt in dat mensen die elders bescherming krijgen, per definitie geen recht hebben op opvang in België.
In de praktijk kwamen wij vorige week tijdens onze wekelijkse voedselbedeling in de humanitaire hub een gezin tegen dat die ochtend uit hun centrum gezet was. Mama, papa en twee jonge kindjes waren gewoon op straat gezet. Er werd hun verteld dat ze maar een oplossing moesten zoeken bij vrijwilligersorganisaties. En zij zijn slechts één gezin van velen. Het is niet de eerste keer dat wij met zo’n geval geconfronteerd worden. De Arizonaregering zet kinderen op straat. In een land dat al duizenden keren veroordeeld werd wegens het schenden van mensenrechten van migranten is dat een new low.
2. Een agressief uitzettingsbeleid
Op vorige vrijdagnamiddag kregen we een filmpje toegestuurd. Het kwam van een passagier op een vlucht naar Ivoorkust. We zien een jonge vrouw die in bedwang gehouden wordt door drie agenten. De vrouw schreeuwt om hulp en is duidelijk in paniek terwijl de agenten haar tot kalmte proberen te dwingen. De gelijkenissen met het geval van Semira Adamu zijn ijzingwekkend.
Gedwongen uitzettingen zijn dus geenszins een nieuwe praktijk die werd uitgevonden door Van Bossuyt. Het is wel een pijnlijke reminder aan de prioriteiten van deze regering: besparen op opvangcentra en gezinnen op straat zetten, maar tegelijk meer inzetten op gesloten detentiecentra en uitzettingen. Ze kiezen expliciet niet voor een duurzame oplossing voor de honderdduizend sans-papiers in ons land. Ze kiezen voor repressie, angst en geweld.
3. Het uithollen van de rechtsstaat
“Strengste migratiebeleid ooit raakt niet voorbij Grondwettelijk Hof” kopte De Standaard op 26 februari. Het Grondwettelijk Hof zette tijdelijk de maatregel die we in punt 1 beschreven on hold. Het zou immers niet grondwettelijk zijn om mensen compleet zonder enige hulp op straat te zetten. Deze week kondigde minister Van Bossuyt aan dat de maatregel voorlopig wél van kracht blijft.
Regeringen die uitspraken van rechtbanken naast zich neerleggen zijn jammer genoeg niet nieuw. Toch is deze sequentie bijzonder verontrustend. Niemand zou boven de Grondwet mogen staan. Het feit dat de minister zich dat recht toe-eigent zet de hele rechtsstaat op de helling.
We laten ons niet doen
Dit zijn drie gebeurtenissen van de afgelopen week die maken dat wij met Vriendschap Zonder Grenzen aanwezig zullen zijn op de betoging op 12 maart. Als deze regering haar gang kan gaan, dan zullen wij elke week minstens drie redenen kunnen vinden om dat te doen. Dat willen we dus niet laten gebeuren. Samen met duizenden anderen komen wij op straat tegen deze regering die verworven sociale rechten, publieke diensten en onze rechtsstaat wil afbreken. Want enkel samen kunnen we behouden wat van ons is.
