Aanvallen van VS-ambassadeur Bill White zijn geen incompetentie, maar officieel beleid
Het is wel wat geweest met VS-ambassadeur Bill White de afgelopen dagen. Het begon allemaal met het onderzoek van het Antwerpse parket naar mogelijke illegale besnijdenissen. Besnijdenissen zijn een religieuze traditie die ook beschermd wordt in ons land, maar ze mogen enkel uitgevoerd worden door mensen die medisch zijn opgeleid.
Dat er een onderzoek loopt naar het uitvoeren van besnijdenissen door mensen die daar niet voor opgeleid zijn, noemde VS-ambassadeur Bill White ‘antisemitisch’. Achteraf bleek dat N-VA-kamerlid Michaël Freilich in de VS is gaan lobbyen om hier iets rond te ondernemen. Dat is des te meer opvallend omdat de N-VA gewoonlijk niet de partij is die het zal opnemen voor het beschermen van religieuze tradities.
Alsof dat nog niet genoeg was, schold de ambassadeur ook nog eens onze federale minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (Vooruit) uit. Vervolgens dreigde hij met een inreisverbod naar de VS voor Vooruit-voorzitter Conner Rousseau, indien die zijn felle kritiek op het beleid van president Trump niet zou intrekken.
Nationale veiligheidsstrategie
Wie daar allemaal naar staat te kijken, krijgt de indruk dat meneer White niet goed weet wat het inhoudt om ambassadeur te zijn. Een ambassade dient diplomatieke relaties te onderhouden, niet permanent te dreigen en te provoceren.
Het probleem is net dat de VS-ambassadeur donders goed weet wat hij aan het doen is
Het probleem is echter niet dat de VS-ambassadeur niet goed weet waar hij mee bezig is. Het grote probleem is net dat hij donders goed weet wat hij aan het doen is. De chaos die hij creëert, is niet het gevolg van incompetentie; ze is officieel beleid.
Het staat zwart op wit in de nationale veiligheidsstrategie van de VS. Het is de bedoeling van de Verenigde Staten, zo staat er, om “verzet te cultiveren binnen de Europese landen tegen Europa’s huidige traject.” De groeiende invloed van extreemrechtse partijen wordt daarbij in die veiligheidsstrategie “een reden voor ‘groot optimisme’” genoemd.
Laat dat precies zijn waar White mee bezig is. Hij cultiveert verzet tegen de huidige koers door middel van een haatcampagne tegen Conner Rousseau en Frank Vandenbroucke. Door Vooruit als meest linkse regeringspartij te demoniseren, tracht hij verzet te cultiveren tegen de koers van ons land, die de VS als te progressief ervaren. Dat men daarbij samenwerkt met mensen zoals Michaël Freilich, die tot het meest extreemrechtse deel behoort van de meest rechtse regeringspartij, mag daarbij ook niet verbazen.
Dat het creëren van chaos in Europa officieel beleid is van de VS, blijkt niet alleen uit wat er in de nationale veiligheidsstrategie staat. Het blijkt ook uit hoe andere ambassadeurs in andere Europese landen die veiligheidsstrategie ten uitvoer brengen. Zo beschuldigde ook de Amerikaanse ambassadeur in Frankrijk de regering daar van antisemitisme. En in Polen kondigde de Amerikaanse ambassadeur ter plaatse aan dat hij de banden zou verbreken met de voorzitter van het Poolse parlement omdat die niet van mening was dat Donald Trump de Nobelprijs zou verdienen.
Meelopers van de grote pestkop
Terwijl er vanuit de VS geen doekjes om gewonden wordt dat het hun doel is om regime change te bewerkstelligen in Europa, blijft hier in Europa de illusie bestaan dat het allemaal wel zal meevallen zolang we Trump maar niet te veel schofferen. Zo waarschuwde politicoloog Carl Devos "dat Trump het verkeerd kan opnemen" als onze regering de VS-ambassadeur op zijn plaats zet. "Je moet toch oppassen", zo waarschuwt een VS-expert Conner Rousseau in Het Laatste Nieuws.
“We hadden verwacht dat onze trouwe bondgenoot met het aantreden van Trump minder betrouwbaar zou worden”, zo schrijft Ilja Pfeijffer in Absolute democratie, “maar nu moeten we tevens onder ogen zien dat die voormalige bondgenoot zich heeft getransformeerd in een mogendheid die ons vijandig is gezind.”
Europese landen lijken meelopers van de pestkop die plots beginnen janken wanneer ook zij gepest worden
Pfeijffer heeft natuurlijk gelijk. In de VS heeft een regering plaatsgenomen die niet langer de schijn ophoudt ook maar iets om het principe van rechtvaardigheid te geven, maar die enkel en alleen denkt aan de eigen belangen en voor die belangen ook alle mogelijke middelen wil inzetten. Voor zover Europa niet bereid is om zich volledig te plooien naar de wensen van Amerika, zal het door die regering als vijand beschouwd worden.
Tegelijkertijd is het enigszins triest dat we zo verrast lijken over de nieuwe realiteit waarin we ons bevinden. Het grootste deel van de bevolking op deze wereld leeft namelijk al veel langer in die realiteit. Van Congo tot Irak: sinds 1945 hebben de Verenigde Staten getracht om meer dan 50 regeringen omver te werpen en daarvoor alle beschikbare middelen aangewend.
Europese landen lijken wat op de meelopers van de grote pestkop op de speelplaats die plots beginnen te janken wanneer na verloop van tijd ook zij het slachtoffer worden van pesterijen. Wanneer Groenland bedreigd wordt of wanneer de VS-ambassadeurs zich beginnen te moeien, herontdekken we hier in Europa rechtvaardigheid, soevereiniteit en internationaal recht. Maar als we willen dat die woorden enige betekenis hebben, dan moeten we ze ook hoog houden wanneer het gaat over Palestina, Venezuela, Iran of Soedan.
Het is in de mode om op vlak van internationale politiek te pleiten voor zogenaamde realpolitiek. Wie realistisch is, moet echter beseffen dat een bocht van 180 graden genomen moet worden op het vlak van buitenlands beleid. Het is dat of toekijken hoe alle principes ten grave worden gedragen en ook wij onderworpen zullen worden aan het recht van de sterkste.
