Kafka in Koolskamp

Koolskamp weten zelfs vele West-Vlamingen niet liggen - of het zouden koersfanaten moeten zijn -,  laat staan De Kortekeer, een gehucht van drie huizen en een café, maar met een voormalig stationnetje, wegens twee fabrieken, een betonplant en vroeger een blekerij, namelijk Blekerij De Kortekeer. 

Deze wat vreemde constellatie – want intussen is er tegenover het café ook een soort van rendez-voushuis. Het ligt op vijf kilometer van het centrum van het dorp. Daar ben ik opgegroeid en daar woont nog altijd mijn moeder, op de Oude Heirweg 16. Ze is al eeuwen abonnee van de kwaliteitskrant De Standaard, die ze leest met arendsogen. 

Ik moet haar nooit bellen dat er een opiniestuk van mij in staat, want dat heeft ze altijd zelf wel gezien. Haar hele kennissenkring weet dat dan meestal ook. Helaas gebeurt dat de laatste jaren alsmaar minder, want ja, wat kan een mens nog zeggen over deze sprakeloosmakende wereld.

Sinds 10 mei dit jaar, sinds De Post de krantenbedeling niet meer doet, is Kafka bij mijn moeder op bezoek. De krant wordt nog altijd geleverd op de Oude Heirweg 16. Maar niet in 8851 Koolskamp, maar wel in 8810 Lichtervelde. Dat is iets meer dan een kilometer verder. 

Dat de Oude Heirweg over de spoorweg in Lichtervelde ligt wist ik zelf niet, terwijl ik er al honderdduizenden keren gepasseerd ben. Het gevolg is dat mijn moeder op haar 92 (!) elke dag haar auto uit de garage mag halen en haar krant moet gaan veroveren. Want een kilometer wandelen zit er, dat zal u wel begrijpen, niet meer in. Er is door ons herhaaldelijk gebeld, er is gemaild, er is gechat, maandenlang. Allemaal vruchteloos.

Wij zijn radeloos. De Standaard heeft zelfs een keer zelf gebeld. De Hollandse meneer aan de telefoon ging het eens bestuderen op Googlemaps en het in orde maken. Het is hem ook niet gelukt. Geruchten doen de ronde dat het ‘Franse plaks’ zijn die de kranten leveren (auto’s met Franse nummerplaten). 

Als dat waar is, zou dat wel eens een deel van de verklaring kunnen zijn. Want ja 'Oede Heirweck Licktervilde ou Koolkamp”, is voor die fransozen “tomaato tomatto”, zeg maar. De arme mensen die kranten leveren hebben door de band genomen geen Belgische geografie gestudeerd. 

Nochtans zou je denken dat Googlemaps of WaZe of wat dan ook wel degelijk het verschil tussen Lichtervelde en Ardooie-Koolskamp zou moeten herkennen, zeker met de postcode en al erbij. Maar ja, een keer een ‘bug’ in het dossier zit, krijg die er maar eens uit. En ach, het is de genocide is Gaza niet, dat maakt het nog vervelender om er te moeten over klagen.

De laatste keer zei de stem aan de telefoon dat het adres in het klantenbestand wel degelijk klopte. Ik verloor mijn geduld. Dat weten we. Maar de krant wordt naar het verkeerde adres gebracht. Maar voor wie tautologisch denkt, is er dus geen oplossing. Het adres klopt in ons bestand, dus alles in orde. Iemand moet in de echte wereld, buiten het bestand ingrijpen. Bellen naar de die Franse firma, mailen, de fout in de tastbare wereld recht zetten. Ach.

Met de winter in aantocht is deze pantomime echter toch werkelijk geen leuk vooruitzicht. Mijn moeder is slecht ter been, als het ijzelt is ze een vogel voor de kat. Natuurlijk zijn er wel eens goede zielen, in eerste instantie mijn broer die dichterbij woont, die dat voor haar gaan halen, maar toch, elke dag is veel gevraagd. 

En de mama is trots op haar koppige zelfstandigheid. Je kan dat alleen bewonderen en in zekere zin stimuleren. Toch zou het fantastisch zijn als de Sint eens vanuit de hemel of vanuit Spanje, deze vervelende kleinigheid regelt. En dat hij die strontvervelende Kafka eens elders laat aankloppen. 

Lieve Sint, - of beste Hans Cottyn als poortwachter van de opiniepagina - kan u daar niet een paar roetpieten op zetten dat deze bureaucratische beproeving eindelijk achter de rug is? Natuurlijk liet Hans mij weten dat hij het erg vervelend vond en dat hij het had doorgestuurd naar de klantendienst maar dat hij het uiteraard niet kon publiceren. Alle begrip. Maar goed, daar is mijn moeder niks mee.

Dat is dus ook al lang geleden, intussen is de jaarwende achter de rug. Ook de Driekoningen zijn al oud nieuws. Die brachten ook geen soelaas. Maar nog altijd mag mijn oude moeder in weer en wind, ijs en sneeuw achter haar krant aan. 

Wie doet hier eindelijk eens iets aan? Moet ik schrijven naar WINWIN van de VRT, misschien kunnen die daar een item over doen, al die mensen die hun krant niet meer krijgen sinds de Post het niet meer doet… 

Ja, dat zou nog iets kunnen zijn.