Wordt federaal fiscaal parket splijtzwam van regering De Wever?

Fiscale fraude is een misdrijf en moet daarom ook door de procureurs worden opgespoord én vervolgd en door de strafrechters worden bestraft. Het departement voor toegepaste economie van de ULB (DULBEA) schat het verlies van fiscale inkomsten door fraude op 20 tot 30 miljard euro per jaar. 

De vraag is daarom dubbel: waarom gebeurde de vervolging niet of slechts met mondjesmaat en werden er zelfs ingrepen gedaan om vervolging te beletten? En gaat het nu wél gebeuren?

HSBC, bank van wereldformaat

De Hongkong and Shanghai Banking Corporation (HSBC) verleent financiële diensten aan privé-personen (Wealth and Personal Banking), aan bedrijven (Commercial Banking) en wereldwijde diensten aan staten en internationale instellingen (Global Banking and Markets). 

HSBC-werknemer Hervé Falciani heeft klantgegevens gelekt aan de Franse overheidsdiensten. Het ging over 3137 rekeningbestanden van 2450 Belgen die klant waren bij HSBC Private Bank in Genève. De betrokken Belgen bleken vooral diamantairs te zijn. 

In februari 2015 werden nog eens 722 Belgische klanten onthuld door De Tijd, Le Soir, Knack en door het Intyernational Consortium of Investigative Journalists (ICIJ). Er was sprake van meer dan 3000 Belgen die ruim 4600 rekeningen hadden bij HSBC in Genève voor een totaalbedrag van $6,26 miljard. 

De Bijzondere Belastingsinspectie (BBI) overhandigde de lijsten aan de Antwerpse substituut-procureur Peter Van Calster. Deze fiscale substituut kreeg in eigen rangen geen medewerking, zelfs tegenwerking. Hij haalde daarom zelf de informatie op bij de Franse justitie. 

De BBI stelde 829 potentiële dossiers samen en claimde ruim 492 miljoen euro. In 313 kleinere dossiers werd nog eens 15,2 miljoen euro aan verschuldigde belastingen geïnd. Ook het Brusselse parket opende in 2012 een onderzoek naar de HSBC wegens aanwijzingen van georganiseerde fiscale fraude, witwassen, het vormen van een criminele organisatie en onwettige uitoefening als financiële tussenpersoon. 

In augustus 2019 raakte bekend dat de bank een minnelijke schikking met het parket van Brussel ter waarde van 300 miljoen euro was overeengekomen.

Hoeveel?

Wat werd er in de HSBC-zaak van de $6,26 miljard gefraudeerde gelden geïnd? Hoe verging het met andere dossiers? Vooral de Belgische schatkist verdiende aan de 1.530 schikkingen. Sinds 2011 hebben de verdachten ruim 1,085 miljard euro betaald om hun vervolging af te kopen. 20 miljoen euro stroomde niet naar de Belgische staat, maar naar andere ­‘benadeelden’, zoals de slachtoffers van een oplichting. 

Van die 1,085 miljard euro betaalden de verdachten 518,2 miljoen euro rechtstreeks aan het Openbaar Ministerie. Ze deden voor 138,2 miljoen afstand van in beslag genomen goederen of vermogen dat ze uit het misdrijf haalden. Daarnaast vergoedden ze voor 476.000 euro aan gerechtskosten, zoals die om een deskundige in te schakelen. Van schikkingen in sociale fraudedossiers vloeide 752.000 euro naar de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid (RSZ), in belastingfraudedossiers stroomde 407,5 miljoen euro naar de fiscus.

Bestraffing?

“Zeker voor bedrijven biedt de afkoopwet een uitweg uit jarenlang aanslepende strafprocedures met een onzekere afloop. Tapijtproducent Beaulieu International Group kreeg opnieuw de handen vrij om zaken te doen in de VS nadat de overgebleven verdachten in een fraude- en witwaszaak, onder wie telgen van de West-Vlaamse familie De Clerck, vorig jaar voor zo’n 46 miljoen euro hadden geschikt.” 

“Die zaak ging terug tot 1990. Ook banken als Société Genéral en ABN AMRO Luxemburg, oprichters van uitzendgroep Accent Jobs, vastgoedgroep Atenor, Douwe Egberts, Fortis Insurance en AXA Luxemburg sloten deals in allerlei fraude- of witwaszaken.” 

“De bank UBS betaalde in 2024 49 miljoen euro omdat ze jarenlang Belgen belastingen hielp te ontduiken via rekeningen in Zwitserland. Tot begin dit jaar waren de geldsommen die werden betaald in een minnelijke schikking fiscaal aftrekbaar als beroepskosten. Meerdere verdachten die al mochten schikken, haalden daar ogenblikkelijk voordeel uit.” 

“Toen de Oezbeeks-Belgische miljardair Patokh Chodiev in juni 2011 als een van de eersten een aanslepende witwaszaak afkocht, benutte hij zijn blanco strafblad meteen om weer schermvennootschappen in belastingparadijzen te laten oprichten door gespecialiseerde kantoren, die tot dan lastig deden over de hangende strafzaak in België.” 

“Toen de holding Compagnie du Bois Sauvage in 2013 voor 8,55 miljoen euro een affaire van voorkennis met Fortis-aandelen afkocht, reageerden beleggers zo enthousiast dat zijn beurswaarde 19 miljoen euro omhoog spurtte.” 

“De ‘keizer van de wegwijzer’ Glenn Janssens kon na zijn schikking in 2015, in een zaak over het manipuleren van overheidsopdrachten, weer overheidsopdrachten in de wacht slepen met zijn signalisatiebedrijf, zoals het contract voor het netwerk van ANPR-­politiecameras” (De Tijd, 14 december 2022, ”De discrete deals van Vrouwe Justitia”).

Toch voor de strafrechter

Op 14 december 2013 tittelde De Standaard: “ Honderd diamantairs voor strafrechter. De zaak-Monstrey is een van de grootste fraudedossiers in de diamantsector ooit. De hele zaak draait rond het koeriersbedrijf Monstrey Worldwide Services. Dat bedrijf wordt ervan beschuldigd vier fraudecircuits te hebben opgezet waarvan een deel van de Antwerpse diamantsector gretig gebruik maakte. Zo werden bijvoorbeeld diamantzendingen officieel gefactureerd voor uitvoer naar een of ander exotisch land, terwijl ze rechtstreeks naar Antwerpen gingen voor de zwarte markt.” 

“De diamantairs en organisatoren van de fraude worden vervolgd voor misdrijven als deelnemen aan een criminele organisatie, valsheid in geschrifte, witwassen en fiscale inbreuken. De feiten overspannen de periode 2000 tot 2005.” 

“De zaak krijgt nog een extra dimensie omdat het de allerlaatste diamantzaak is die substituut Peter Van Calster afhandelt. Van Calster moest als gevolg van de zogenaamde diamantoorlog bij het Antwerpse parket een stap opzijzetten. Het Monstreydossier was het enige diamantdossier dat hij nog in handen mocht houden”. 

Wat was het gevolg? In tegenstelling tot een deal zonder uitspraak over schuld en boete veroordeelde het Antwerpse Hof van Beroep diamantfraudeur Raymond Monstrey tot vier jaar cel waarvan twee jaar met uitstel (De Tijd, 21 februari 2007). Het bleef ook niet bij een celstraf. 

“Toch zijn er aanzienlijke sommen verbeurdverklaard. Het gaat dan om geld dat de beklaagden verdienden met de fraude. In totaal gaat het over meer dan 20 miljoen euro aan geld maar bij de vroegere directeur van Monstrey Worldwide Services zijn er ook diamanten, juwelen en drie onroerende goederen verbeurdverklaard.” 

"Er is ongeveer voor een drie miljoen euro aan gelden die men heeft kunnen bevriezen op rekeningen in binnenland en buitenland", zegt persmagistraat Jo Daenen. "Dus die gaat men zeker kunnen recupereren. Voor de rest zal men moeten onderzoeken of die gelden zich nog in het vermogen bevinden van degenen die veroordeeld zijn."(vrt nws; 24 april 2019).

Laatste miljard

“In 2009 legde Van Calster zo’n restitutie van 82 miljoen euro voor aan de raadkamer en in 2011 nog eentje van 99 miljoen. Let wel, dit waren geen minnelijke schikkingen volgens de zogenaamde afkoopwet. Dat wilde hij niet voor zulke grote zaken; het was beter de akkoorden nog voor te leggen aan de rechter.”

“De families die in die zaken betrokken waren, leverden ongeveer één derde van hun totale kapitaal in bij de overheid. Daarin was ook het voordeel uit lang verjaarde fraude inbegrepen. Zo is het begrip ‘verjaard kapitaal’ ontstaan. In 2013 verscheen het voor het eerst in de regularisatiewet, met de mogelijkheid daar 35 procent op te betalen.”

“Niemand in de regering en daarbuiten vond de maatregel erg nuttig, wie zou zoveel willen betalen? Maar goed, de regeling was geheel vrijwillig en baat het niet, het schaadt ook niet. Toch werd tot veler verrassing precies 499 miljoen binnengebracht, op een ‘verjaard kapitaal’ van 1,4 miljard euro. Dat is gemiddeld de opbrengst van drie jaar werk van zeshonderd ambtenaren van de BBI” 

Terwijl Peter Van Calster door zijn oversten schaamteloos naar huis gestuurd was, bereikte de restitutie op verjaard kapitaal zijn eerste miljard’ (Trends, 28 maart2018 ). Eén miljard, dat is ongeveer een negende van wat nu bespaard moet worden. Hoeveel miljarden heeft het politiek beleid sinds 2018 bewust laten liggen?

Beleid

Wat deed het politiek beleid? “Het gerecht moet keihard optreden tegen diamantairs die er illegale praktijken op na houden. Maar het moet ook oog hebben voor de nieuwe 'dynamiek' in de sector”. 

“Brice De Ruyver, veiligheidsadviseur van premier Guy Verhofstadt, betreurt dat 'oude' fraudedossiers het imago van de Antwerpse diamantsector besmeuren. Tot 2004 kon een Antwerps bedrijf ruim honderd internationale transporten organiseren waarbij de koeriers diamanten verborgen in hun lichaamsholten. Het Antwerpse parket brengt de zaak zo snel mogelijk voor de strafrechter” (De Tijd, 21 februari 2007). 

Wat was “de dynamiek in de sector”? Die bleek uit het parlementair onderzoek: vertrouwelijk lobbyen om de politieke besluitvorming te beïnvloeden.

Servais Verherstraeten, leider van de CD&V-Kamerfractie, diende samen met enkele andere zwaargewichten zoals Bart De Wever (N-VA) een wetsvoorstel in dat paal en perk moest stellen aan de macht van de onderzoeksrechter om bedrijfsgoederen in beslag te nemen. 

Volgens het voorstel mocht een onderzoeksrechter niet langer op eigen houtje goederen in beslag nemen, maar moest hij eerst voorafgaande toestemming krijgen van een expert uit de sector: geen magistraat maar iemand ‘met een gedegen ervaring in de bedrijfswereld’. 

Dat wetsvoorstel was geschreven door zakenadvocaten-professoren Verstraeten, advocaat van Monstrey, en Haelterman. De link met de inbeslagname van steentjes bij diamantairs in de zaak-Monstrey was overduidelijk. 

Op de site van ABVV-Oost-Vlaanderen gaf “brombeer” er een verklaring voor. “Na protest van de magistratuur sneuvelde het wetsvoorstel. Maar Verherstraeten en Jan Jambon (N-VA) – oprichters van 'De Diamantclub', een informele groep parlementsleden die de diamantairs helpen – zijn bijna klaar om het opnieuw in te dienen. Afwachten of de 'Monstrey-wet' er nu wel komt. 

“Het is duidelijk dat ook de NV-A maar één agenda heeft namelijk die van werkgeversorganisatie VOKA. De hardwerkende Vlaming is voor de NV-A een nuttige idioot die als De Wever aan de macht komt voor peanuts en zonder index langer zal moeten werken, geen ontslagbescherming heeft etc.”

“Het geld van de sociale zekerheid zal nog meer dan nu al het geval is als subsidie dienen voor de winsten en de armoede zal exponentieel toenemen: ziehier de werkelijke agenda van De Wever. De NVA heeft een parlementaire club opgericht om de frauderende diamantairs te helpen. Misschien kunnen ze hetzelfde doen voor de gehandicapten. Die hun noden doen er blijkbaar niet toe”. Gebrom of vissionair?

Afkoopwet

De wet-Monstrey die beslagnames moest beletten kwam er niet. Vanuit het advocatenkantoor Eubelius werd een ander voorstel gedaan. 

“Eubelius is Belgium's largest independent law firm. Our 22 partners, and more than 100 associates offer unique expertise and experience in all areas of business law. We offer counselling and representation on Belgian and European Union law. We have privileged working relationships with outstanding independent law firms in many foreign jurisdictions.” 

“Our practice has a distinctly international focus. We serve a very diverse client base, ranging from Fortune 500 multinationals to local entrepreneurs, a large number of companies with public law status, and numerous Belgian companies which are part of large international groups”.

”Our founder and senior partner Koen Geens has been an important driving force behind such expansion until he left Eubelius to become Minister in the Belgian federal government on 5 March 2013 (Minister of Finance, then Minister of Justice)”(bron: website Eubelius).

Meester Koen Geens verliet bij zijn benoeming tot justitieminister Eubelius om belangenvermenging te vermijden. Dat was ook nodig want de rol van Eubelius in de afkoopwet was duidelijk. Maar ook Raf Verstraeten, een van dé autoriteiten in ondernemings-strafrecht, stapte ook op bij het door Koen Geens opgerichte advocatenkantoor. 

Hij lanceerde zijn eigen kantoor: Verstraeten, Dewandeleer & Gillard. Benjamin Gillard was van januari 2010 tot oktober 2014 associated partner bij Eubelius en Dirk Dewandeleer was er van januari 2005 tot oktober 2014 partner. Stapten ook zij op om belangenvermenging te vermijden en betekent dat dan dat het nieuwe kantoor van oude medewerkers wel door justitie kan aangesteld worden? Op de website van Eubelius werd in ieder geval duidelijk aangegeven waarom de wet op de verruimde minnelijke schikking werd gemaakt: 

“Anderzijds zijn ze de uiting van een verzuchting die vooral vanuit het ondernemingsleven werd geformuleerd, omtrent een mogelijkheid om ook reeds ingestelde strafprocedures te beëindigen door een minnelijke schikking, in die gevallen waarin in hoofde van de verdachte de bereidheid bestaat om zijn schuld te erkennen en de financiële gevolgen hiervan vrijwillig op zich te nemen”. 

Tijdens de parlementaire besprekingen verklaarde federaal minister van jusititie Annemie Turtelboom (Open VLD): “Ten tweede gaat het hier om een open procedure, die enkel kan worden toegepast indien de verdachte bereid is mee te gaan in deze transparantie en erkent dat hij verantwoordelijkheid draagt en betrokken is bij de feiten en de omvang ervan.”

Het parlementair onderzoek bracht evenwel de waarheid aan het licht. De senatoren hadden zich verzet tegen de wet en wilden zekerheid over de voorwaarden voor een schikking. Was er bereidheid om schuld te erkennen en de financiële gevolgen hiervan vrijwillig op zich te nemen? 

De als expert opgevoerde ex-vennoot van Eubelius verklaarde onder ede dat deze voorwaarde aanwezig was. Het werd evenwel niet in de wet opgenomen zodat meester Verstraeten als advocaat voor de rechtbanken kon pleiten dat er geen schulderkenning was. 

Het onderzoek bracht ook inzicht in de werkelijke rol van Antwerpse procureur-generaal Liégeois. Waarom had hij substituut Van Calster het HSBC-dossier ontnomen en had hij hem vervolgd, gepest en naar huis gestuurd? Had hij, zoals hij publiek verklaard had niet vertrouwelijk met de diamantairs onderhandeld?

 Zijn eigen documenten bevestigden het herhaald geheim overleg. Bleek ook dat zijn substitute op het kabinet van Geens bij het maken van de wet “de pen” vasthield. Bovendien werd ook duidelijk waarom Liégeois actief was tussengekomen “om de politieke besluitvormig te beïnvloeden”. Dat is toch niet de wettelijke opdracht van een hoge magistraat? Niemand die er een gevolg aan gaf.

Restitutie

“In 2009 legde Van Calster zo’n restitutie van 82 miljoen euro voor aan de raadkamer en in 2011 nog eentje van 99 miljoen. Let wel, dit waren geen minnelijke schikkingen volgens de zogenaamde afkoopwet. Dat wilde hij niet voor zulke grote zaken; het was beter de akkoorden nog voor te leggen aan de rechter.”

“De families die in die zaken betrokken waren, leverden ongeveer één derde van hun totale kapitaal in bij de overheid. Daarin was ook het voordeel uit lang verjaarde fraude inbegrepen. Zo is het begrip ‘verjaard kapitaal’ ontstaan. In 2013 verscheen het voor het eerst in de regularisatiewet, met de mogelijkheid daar 35 procent op te betalen.”

“Niemand in de regering en daarbuiten vond de maatregel erg nuttig, wie zou zoveel willen betalen? Maar goed, de regeling was geheel vrijwillig en baat het niet, het schaadt ook niet. Toch werd tot veler verrassing precies 499 miljoen binnengebracht, op een ‘verjaard kapitaal’ van 1,4 miljard euro. Dat is gemiddeld de opbrengst van drie jaar werk van zeshonderd ambtenaren van de BBI”. 

“Terwijl Peter Van Calster door zijn oversten schaamteloos naar huis gestuurd was, bereikte de restitutie op verjaard kapitaal zijn eerste miljard” (Trends, 28 maart 2018 ). Eén miljard, dat is ongeveer een negende van wat nu moet bespaard worden. Hoeveel miljarden heeft het politiek beleid sinds 2018 bewust laten liggen?

Fiscaal parket

Toenmalig volksvertegenwoordiger Renaat Landuyt (SP.a, nu Vooruit) in 2010: “Het kan niet dat enkel kruimeldieven voor de rechter moeten verschijnen, terwijl grote belastingfraudeurs ongestraft kunnen voortboeren. Daarom vragen we het parket om van de bestrijding van fiscale fraude een absolute prioriteit te maken.”

“Fiscale fraude verhoogt immers de belastingen van wie ze wel betaalt. De strijd tegen fiscale fraude leidt dus tot belastingvermindering voor iedereen. Om het parket te versterken willen we de procureurs – zoals de politie – organiseren in één structuur met twee niveaus: een federaal en een lokaal niveau.”

“Hierbij vormen federaal parket en arrondissementsparketten één structuur en oefenen procureurs hun bevoegdheid uit over het hele land. Op die manier wordt een doorgedreven specialisatie en efficiënte inzet van middelen mogelijk en wint het openbaar ministerie aan slagkracht” (ACOD website, 7 juni 2010).

Resolutie

Een parlementaire resolutie is een tekst met aanbevelingen of een politiek standpunt dat door parlementsleden wordt ingediend, meestal gericht aan de regering, en dat politiek gezag heeft maar geen wettelijke verplichtingen inhoudt. 

“De heer François De Smet (DéFI), indiener van het voorstel van resolutie, merkt op dat de bestrijding van zware economische en financiële criminaliteit en van corruptie van essentieel belang is, niet alleen omdat zulks een niet-onbelangrijke bron van ontvangsten is voor de overheid, maar ook omdat aldus invulling wordt gegeven aan het grondwettelijke beginsel dat eenieder gelijk is voor de wet en voor de fiscus.”

“De indiener is evenwel van oordeel dat het geen zin heeft om de strijd tegen de grootschalige fraude te decentraliseren, aangezien de rechtsgebieden van de diverse parketten daarvoor te klein zijn. Sinds 2017 maakt ook de Europese Unie werk van specialisatie; ze beschikt nu over haar eigen parket, genaamd het Europees Openbaar Ministerie (EPPO – European Public Prosecutor’s Office), dat praktijken die de financiële belangen van de EU schaden, moet opsporen, vervolgen en voor de rechter brengen.”

“De indiener van dit voorstel van resolutie meent dat ook België voor een dergelijke oplossing moet gaan. Het federaal parket lijkt de geknipte instelling te zijn om meer bevoegdheden te krijgen op het vlak van de bestrijding van de financiële criminaliteit, aangezien de in georganiseerde misdaad gespecialiseerde afdeling van dat parket nu al bepaalde economische en financiële dossiers behandelt.”

“Mevrouw Caroline Désir (PS) benadrukt dat België in het recente rapport van Transparency International met vier punten is gedaald op de corruptieperceptie-index en dat de GRECO de inspanningen van België op dit gebied onvoldoende acht. De bestrijding van zware fiscale en financiële criminaliteit moet een prioriteit zijn voor de regering, gelet op de aanzienlijke financiële verliezen die uit dergelijke criminaliteit voortvloeien.”

“Derhalve steunt de PS-fractie het voorliggende voorstel van resolutie. De heer Julien Ribaudo (PVDA-PTBA) deelt zonder aarzelen mee dat zijn fractie het voorliggende voorstel van resolutie steunt. De fiscale fraude neemt buitensporige proporties aan, zoals blijkt uit de opeenvolging van schandalen, bijvoorbeeld LuxLeaks en de Panama Papers.”

“De fiscale fraude zou het land ongeveer dertig miljard euro kosten, terwijl de regering thans van plan is om besparingen ten belope van acht tot twintig miljard euro door te voeren die veeleer de langdurig zieken dan de grote fraudeurs in het vizier nemen. Dat is ongehoord. De bestrijding van corruptie en fraude moet dus worden opgevoerd, en de PVDA-PTB-fractie staat daar volledig achter”(Kamer, 3e zitting van de 56ste zittingsperiode 2025-2026). 

Het voorstel van resolutie werd verworpen. Vooral de CD&V ging scheef liggen.

Een belofte

Uit voorgaande feiten blijkt hoe de fraudebestrijding in ons land werd aangepakt. In plaats van het misdrijf op te sporen en te vervolgen deed het strafrechtelijk beleid van Koen Geens, achtereenvolgens minister van financiën en van justitie, het tegendeel. 

Hij deed het niet alleen. Er werd heimelijk gelobbyd, vooreerst om beslagnames in de diamant te vermijden. Er werd een diamantclub voor parlementairen opgericht. Geens kreeg ook de actieve medewerking van de Antwerpse procureur-generaal en die ontnam zijn substituut de fiscale dossiers en paste onheuse praktijken toe om hem geheel buiten spel te zetten. 

Daardoor kon Geens zijn afkoopwet erdoor krijgen en kregen de grote fraudeurs de kans om schuld, boete en een openbare afhandeling voor de strafrechter te ontlopen. Daarbij werden handigheden en zelfs leugens gebruikt om de parlementairen te overtuigen. 

Omdat zij zich bedrogen voelden kwam er een parlementair onderzoek op de wordingsgeschiedenis van die wet. Daarin werden alle “disfuncties” vastgesteld. In het commissiebesluit werden die echter onder de radar gehouden. 

Commissievoorzitter Dirk Van der Maelen (SP.a) nam geheel ontdaan ontslag niet enkel als voorzitter maar zelfs als parlementslid. Fraudejagers als Van Calster en BTW-directeur Karel Anthonissen werden met onheuse middelen uitgeschakeld. 

België was zoals de eerste-voorzitter van het hoogste rechtscollege, ridder Jean de Codt, het omschreef, een ‘schurkenstaat’ geworden, een staat die zijn eigen wetten en principes miskent.

Meester Verlinden?

Vraag is wat justitieminister Annelies Verlinden nu gaat doen met het miljard dat haar werd beloofd. Ze was sinds de start van haar carrière eveneens een zakenadvocate, bij DLA Piper, een van oorsprong Amerikaans-Brits advocatenkantoor, waar ze in 2014 als vennoot mee aan het hoofd kwam te staan van de Belgische afdeling (bron Wikipedia). 

Gaat zij het strafrechtelijk beleid van haar partijgenoot en confrater-zakenadvocaat Geens voortzetten of mag zij de andere belofte, de oprichting van een federaal fiscaal parket, waar maken? 

Wat denken de huidige partijvoorzitters van CD&V, Les Engagés en Vooruit ervan? Is hun bewering dat ook de sterke schouders moeten bijdragen gemeend of enkel schone schijn? 

Overigens gaat het niet om bijdragen maar om wat velen onder hen illegaal, zelfs door het plegen van misdrijven, georganiseerde fiscale fraude, witwassen, het vormen van een criminele organisatie en onwettige uitoefening als financiële tussenpersoon, valsheid in geschriften, met opzet, niet hebben bijgedragen. 

En wat heeft De Wever achter de kiezen? Wie de moeite wil doen om de door justitieminister Koen Geens (CD&V) doorgevoerde hervormingen naast de veiligheidsnota van N-VA te leggen, kan merken dat Geens gewoon uitvoering gaf aan de door De Wever gedane voorstellen. 

Hierin ligt dan ook de ware betekenis van de uitspraak van De Wever bij de mislukking van de koninklijke opdracht van Geens als bemiddelaar. Hij noemde Geens zijn “compagnon de route die je niet laat vallen”. 

Gaat dat nu wél gebeuren? Het zou in ieder geval heel wat meer opbrengen dan de fel betwiste meerwaardebelasting. Of vergaat het andermaal zoals met de resolutie van François De Smet (DéFI), die werd verworpen? Of toch niet? 

Misschien maakt de val van Didier Reynders, jarenlang minister van justitie, daarna Europees commissaris voor Justitie, en nu zelf vervolgd voor fraude en corruptie, een eind aan het jarenlang woekerend Belgisch systeem.

PS: Voor de lezer die hier zoals ik andermaal over ‘verontwaardigd’ is, wil ik er op wijzen dat verontwaardiging alleen niets uithaalt.