Ooit gehoord van het Rockbridge Network? Waarschijnlijk niet. Dat is ook precies de bedoeling.
Rockbridge Network is niet zozeer een geheim genootschap met capes en kaarsen, maar een besloten organisatie die haar invloed liever uitoefent zonder dat iemand haar ziet. Terwijl de meeste mensen nog altijd denken dat macht in de Verenigde Staten draait om campagnes, rallies en talkshows, groeit daar, aan de randen van Silicon Valley en het evangelische Midwesten, een politieke infrastructuur die subtieler en fundamenteler te werk gaat.
Rockbridge is geen partij, geen denktank, geen stichting met keurige persberichten. Het is een pure machtsmachine die actief nadenkt over de vraag: wat na Trump?
Trump, Vance en Rockbridge
Palm Beach, april 2024. In een koele balzaal van een luxeresort schuiven mannen in linnen pakken hun stoelen naar achter. De tafels zijn gedekt met karafjes muntwater, het tapijt dempt elk geluid. Op een groot scherm verschijnt het gezicht van Donald Trump, rechtstreeks vanuit de rechtszaal in New York waar hij op dat moment terechtstaat.
Rockbridge is een pure machtsmachine die actief nadenkt over de vraag: wat na Trump?
Hij spreekt kort, bedankt de aanwezigen voor hun steun en belooft dat “de beweging nog maar net begonnen is.” Dan valt het beeld weg. In de zaal klapt men beleefd. Het programma gaat verder met een presentatie over dataverwerking in swing states en een lezing van Leonard Leo van de Federalist Society.
Dit was geen vrijblijvende bijeenkomst van het Rockbridge Network, maar een scharniermoment. Enkele weken later zou hun favoriet worden aangewezen als running mate – daarover later meer. Maar eerst: wat is dat Rockbridge Network eigenlijk?
Wat?
Rockbridge werd in 2019 opgericht door de huidige vicepresident J.D. Vance en Chris Buskirk, ooit verzekeringsman, later uitgever van het conservatieve tijdschrift American Greatness. Waar anderen de politiek zagen als strijd om ideeën, zag Buskirk haar als een systeemprobleem. De les: wie macht wil behouden, moet deze institutionaliseren.
Het netwerk werd opgezet als een for-profit-vehikel in Delaware dat geldstromen bundelt en herverdeelt over vijf politieke organisaties en één super PAC. Uit interne documenten, ingezien door Reuters, blijkt dat Rockbridge vandaag een budget beheert van 70 tot 80 miljoen dollar, met 150 tot 200 donoren die elk tussen de honderdduizend en een miljoen dollar bijdragen.
De structuur is nauwkeurig opgebouwd. Twee dochterorganisaties, Better Tomorrow en Over the Horizon, voeren veldwerk uit in zeven swing states, met samen 5.000 medewerkers. Faithful in Action claimt 160.000 kerkleden te hebben gerekruteerd. Firebrand Action financiert “onderzoeksjournalistiek” en levert peilingen aan sites als FiveThirtyEight. En Revitalization Partners verzorgt de financiële achterkant.
Het geheel functioneert als een gesloten ecosysteem waarin geld, informatie en mobilisatie elkaar versterken. Macht als onderhoudssysteem.
1789 Capital
Tijdens een Rockbridge-top in besloten kring in 2022, bespraken Chris Buskirk, Rebekah Mercer, Omeed Malik en Blake Masters hoe ze een “parallelle economie” konden bouwen – een marktsysteem dat niet afhankelijk is van wat zij de “woke markt” noemen.
Ook Peter Thiel, uiteraard, zweeft hier rond. Uit die gesprekken ontstond 1789 Capital, genoemd naar het jaar van de Amerikaanse grondwet en met als motto Funding the Next American Exceptionalism. Ook Donald Trump jr. zit in het bestuur.
Wie macht wil behouden, moet deze institutionaliseren
Dit fonds beheert zo’n 150 miljoen dollar en investeert in de volledige technologische keten: energie, chips, kunstmatige intelligentie en defensie. In hun woorden gaat het om “nieuwe welvaart bouwen”. Een deel van het geld gaat naar mediaprojecten die de conservatieve lijn versterken, waaronder 15 miljoen dollar voor het mediabedrijf van Tucker Carlson, Last Country Inc.
De portefeuille is breed. Malik bracht zijn investeringsvehikel Colombier Acquisition Corp onder in PSQ Holdings, een “patriottisch alternatief voor Amazon”, met in het bestuur Masters, voormalig Pence-stafchef Nick Ayers en ex-senator Kelly Loeffler.
Achter dit alles zit één gedachte: politiek organiseren als onderneming. Macht niet meer zien als een ideologisch project, maar als infrastructuur. Dezelfde logica duikt telkens op: minder toezicht op AI en crypto, minder macht voor toezichthouders als de SEC, en een overheid die ondernemerschap belangrijker vindt dan herverdeling.
Het doel is niet alleen verkiezingen winnen, maar de structuren bezitten die verkiezingen mogelijk maken – data, media, rechtszaken, opleidingsprogramma’s. De sleutelfiguur hier is Chris Buskirk.
Chris Buskirk
Buskirk zelf zegt dat de Republikeinse partij alleen kan winnen door te mobiliseren, niet door herverdeling of compromissen. Niet veel mensen kennen Buskirk, maar hij is geen onbekende. De Washington Post (nog steeds in handen van mede-techbro Jeff Bezos) schreef er onlangs een profiel over.
In Buskirks visie is politiek geen strijd om meningen, maar een marktdiscipline die institutioneel rendement moet opleveren. Rockbridge investeert daarom in “political alpha” - hun term - door geld te kanaliseren naar projecten die macht verankeren: mediaplatforms, juridische offensieven, rekrutering van toekomstige kabinetsleden. Zijn netwerk traint, financiert, en coördineert kandidaten alsof het gaat om een portfolio van groeiaandelen.
Dat idee is fundamenteel Silicon Valley: macht als infrastructuur, niet als overtuiging. In die zin is Buskirk een schakel tussen Peter Thiels techbrocratisch kapitalisme en de christelijk-nationalistische herleving van de Amerikaanse rechterzijde.
Macht als infrastructuur, niet als overtuiging
Want achter het investeringsjargon schuilt een ideologische kern. Zo blijkt Buskirk ook directeur bij American Reformer, een platform dat nauw verweven is met figuren als William Wolfe en Doug Wilson, intellectuele promotors van het hedendaagse christelijk nationalisme.
Zij pleiten openlijk voor een christelijke natiestaat waarin seculier bestuur wordt vervangen door religieuze autoriteit. In dat opzicht is Rockbridge geen neutraal conservatisme, maar een poging om de liberale democratie zelf te herdefiniëren als probleem.
Het is deze religieuze onderstroom die het financiële pragmatisme van Rockbridge ideologisch richting geeft. Wat bij Thiel een technocratisch droombeeld is - een efficiënt, postliberaal bestuur - krijgt bij Buskirk een spirituele dimensie: Amerika terugbrengen tot wat hij ziet als zijn “morele fundament”.
Buskirk is daarom dus een belangrijke brug tussen de zakelijkheid van Silicon Valley en de missionaire inzet van de christelijke rechtervleugel. Hij spreekt de taal van rendement, van efficiëntie, maar bouwt aan een politiek die moreel exclusief is.
Niet langer draait het om verkiezingsuitslagen, maar om de herconfiguratie van macht zelf - via mediakanalen, juridische druk, en het opleiden van “betrouwbare” bestuurders.
Waar Trump vooral gevaarlijk entertainment bracht, bouwt Buskirk aan de logistiek van een langdurige contrarevolutie. Eén die het conservatisme van morgen niet meer ziet als oppositie, maar als systeem.
MAGA
Hun werk draait niet om de volgende verkiezing, maar om de volgende generatie instellingen. Zo verandert het MAGA-Trumpisme van een beweging in een architectuur. Waar de vorige generatie Republikeinen probeerde de democratie te winnen, probeert deze haar te herontwerpen. De herinrichting is in volle gang.
Tijdens de bijeenkomst in Palm Beach werd vooral gesproken over datamanagement, gedragspatronen en juridische planning. Dat is rendementsfundamentalisme ten top. Buskirk noemt het “patient capital for power” – macht als langetermijnbelegging.
MAGA-Trumpisme verandert van een beweging in een architectuur
Thiel levert het intellectuele fundament. Mercer, erfgename van het hedgefondsvermogen van haar vader en miljardair Robert Mercer (SCL, Breitbart), bracht de methodiek van Cambridge Analytica mee. Voeg daar Carlson aan toe, en je krijgt een driehoek waarin geld, geloof en tech samenvloeien.
Aan de ideologische bovenlaag werkt Rockbridge samen met de Heritage Foundation, het oude brein van het Republikeinse conservatisme. Heritage kennen we vooral van het fameuze Project 2025. De beleidsagenda die de denktank erin voorstelt, is helder.
Ook in dit plan weerklinken de Rockbridge-echo’s: het gezin weer centraal stellen in de Amerikaanse samenleving, de bureaucratische overheidsstructuur ontmantelen, immigratie beperken en religieuze waarden herstellen.
Verwevenheid komt samen in JD Vance
De netwerken lopen naadloos in elkaar over. J.D. Vance schreef het voorwoord bij een boek van Heritage-president Kevin Roberts. Rebekah Mercer is niet alleen trustee van de Heritage Foundation, maar ook bestuurslid van Heritage Action, de politieke arm van diezelfde denktank. Zo vloeien de geldstromen en ideologische lijnen rechtstreeks van Rockbridge naar Heritage.
Trump houdt publiekelijk wat afstand van Project 2025, maar de lijntjes zijn kort. Mercer controleert het sociale netwerk Parler, waar Vance als adviseur optrad. Thiel en Vance investeerden samen in het videoplatform Rumble, dat intussen onder leiding staat van huidige AI en crypto-czar David Sacks – een andere spilfiguur uit het Thiel-netwerk.
En precies bij Sacks voltrok zich een van de beslissende momenten. Op 6 juni 2024 ontving hij Donald Trump voor een besloten lunch in zijn villa in de heuvels van San Francisco. Aan tafel zaten Sacks zelf, Chamath Palihapitiya en een select gezelschap van durfkapitalisten en techmiljardairs. Tussen wijn en spreadsheets peilde Trump informeel naar hun voorkeur voor een running mate.
Het antwoord was unaniem: J.D. Vance. En Trump luisterde. Zo werd een vicepresident niet gekozen in een partijconventie, maar aan de eettafel van investeerders. En zo is de Rockbridge-cirkel rond.
Het post-Trump tijdperk
Wat na Trump komt, is dus niet minder macht, maar beter georganiseerde macht. De demagoog maakt plaats voor de ingenieur. De straatprotestant voor de spreadsheet. En waar de Republikeinse partij vroeger nog schreeuwde om vrijheid, spreekt ze nu in de taal van efficiëntie, rendement en optimalisatie. Het Trumpisme is niet verdwenen, het is geïnstitutionaliseerd en zelfs gedepolitiseerd.
Dat werkt omdat de rest leeg is. De klassieke partijen zijn verworden tot campagnefabrieken, denktanks herhalen beleidsnota’s, media jagen de waan van de dag achterna.
In dat vacuüm groeit de macht die plannen maakt, investeert, geduld heeft. Rockbridge begon met de kalmte van mensen die weten dat tijd macht is. Terwijl de democratische instellingen verlamd raken door kortetermijndenken, bouwt dit illustere gezelschap verder aan een systeem dat langer meegaat dan één president.
Het gevaar schuilt niet in geheimdoenerij, maar in organisatie
Rockbridge is geen karikatuur van een complot, maar eerder een aannemer die het achterhuis verbouwt terwijl het publiek naar het toneel kijkt. Kwatongen maken online wel eens de vergelijking met George Soros en zijn open society.
Het gevaar schuilt hier niet in geheimdoenerij, maar in organisatie - in het geloof dat een kleine, zelfverklaarde voorhoede het land beter kan besturen dan die trage, rumoerige, onvoorspelbare democratie. Dat idee is dodelijk misplaatst. Wat zich hier aftekent, is geen samenzwering maar een systeem dat stap voor stap de politiek wil vervangen door management.
In dat systeem versmelten techlogica, religieuze disciplinering en financieel rendement tot één bestuursvorm. Het is een techno-autoritaire architectuur rond Thiel, Mercer, Vance en Buskirk – ontworpen om te overleven zonder Trump, maar in zijn geest.
En dat is precies waarom we onze parlementaire democratie moeten blijven verdedigen: niet alleen tegen extremisten die haar aanvallen, maar ook tegen techbrocraten die haar willen afschaffen uit efficiëntie. Want wie de politiek depolitiseert, depolitiseert uiteindelijk de democratie zelf.
Dit artikel is een overname van de Substack van Jurgen Masure.
