Gevangenis voor 18-jarigen die weigeren deel te nemen aan Israëls genocide

Mijn naam is Ayana Gerstmann, ik ben 18 jaar oud en volgens de Israëlische wet moet ik in dienst. Ik heb besloten dat te weigeren, omdat mijn morele overtuiging mij daartoe verplicht en ik ervoor kies om daar ook naar te handelen.

Moreel falen

Ik ben opgegroeid in een gezin waar vaak werd gesproken over het morele falen van de militaire dienst. Mijn moeder had het daar vaak over. Toch begreep ik op jonge leeftijd niet helemaal wat dat morele falen van de militaire dienst eigenlijk inhield. Ik had geen idee wat er om me heen gebeurde: wat waren de ‘gebieden’ en wat was ‘de bezetting’?

Ik herinner me dat ik in het zesde leerjaar op mijn school deelnam aan de ceremonie voor Jeruzalemdag. Ik danste, zong en reciteerde nationalistische teksten zonder me ook maar te realiseren dat er iets mis was met de vreugdevolle viering van wat ons werd voorgeschoteld als de ‘hereniging van Jeruzalem – de eeuwige hoofdstad’.

Een jaar later, in het eerste middelbaar, was mijn politieke onwetendheid volledig verdwenen. In de dagen voor Jeruzalemdag (nationale feestdag waarop de verovering en hereniging van Oost- en West-Jeruzalem tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967 wordt herdacht en gevierd, nvdr) kregen we een onderzoeksopdracht over belangrijke plaatsen in Jeruzalem.

Al twee jaar zie ik bloedvergieten als gevolg van een hopeloze wraakoorlog

Het werd me duidelijk dat het doel van die opdracht was om mijn nationalistische neigingen te versterken. Het resultaat was echter het tegenovergestelde.

Mijn ogen geopend

Ik las over Oost-Jeruzalem en kwam voor het eerst in aanraking met hoe het werd beschreven op de website van B'Tselem.

Plotseling werden mijn ogen geopend voor wat er schuilging achter de trots-nationalistische vieringen waaraan ik een jaar eerder had deelgenomen: het ging om bezetting en onderdrukking. Plotseling werd ik me bewust van het diepe leed van miljoenen mensen, waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden, wier vrijheid dag na dag, uur na uur, wordt onderdrukt door het bezettingsregime.

Vanaf dat moment groeide het besef dat ik in geen geval een radertje wilde zijn in het militaire systeem dat een bezettingsregime handhaaft en het leven van de Palestijnen bewust tot een hel maakt. Ik wil geen deel uitmaken van een systeem dat routinematig gemeenschappen verdrijft, onschuldigen doodt en kolonisten toestaat hun land in te nemen.

Door het optreden van het leger in Gaza sinds 7 oktober is dit besef tot een hoogtepunt gekomen. Sinds het begin van de oorlog werden tienduizenden vrouwen en kinderen gedood en zijn honderdduizenden mensen uit hun huizen verdreven. Zij leven nu in vluchtelingenkampen, beroofd van elke menselijke waardigheid. Ze worden uitgehongerd.

Hopeloze wraakoorlog

Deze humanitaire ramp is het gevolg van het optreden van het leger, het resultaat van een oorlog die al bijna twee jaar duurt en zijn doel al lang verloren heeft.

Al twee jaar zie ik bloedvergieten als gevolg van een hopeloze wraakoorlog. Ik zie tienduizenden kinderen in Gaza die worden geboren en opgroeien in eindeloze wanhoop, in een cirkel van dood en vernietiging. Ik zie een eindeloze spiraal van haat, wraak en moord.

Als ik besluit om te zwijgen, ben ik medeplichtig aan de misdaad

Ik zie honderden jongeren van mijn leeftijd die worden gedood omdat ze door de staat worden uitgestuurd om deze cirkel te bestendigen. Ik zie een oorlog die alleen het leven van de gijzelaars in gevaar brengt. En ik kan niet zwijgen over deze dingen.

Ik kan niet zwijgen in een samenleving die door stilzwijgen is overmand. Ik heb niet het voorrecht om te zwijgen, terwijl ik weet dat iedereen om me heen al lang zwijgt.

Besluit te zwijgen

De Israëlische samenleving ziet de bezetting al zestig jaar lang aan en sluit haar ogen. De Israëlische samenleving ziet Gazaanse kinderen die worden vermoord door bommen en ze sluit haar ogen. De Israëlische samenleving ziet het leger de ergste morele gruweldaden begaan en ze besluit te zwijgen.

De Israëlische samenleving is niet bereid om de gruweldaden te erkennen die haar leger tegen onschuldigen begaat omdat de mensen weten dat ze, als ze dat eenmaal doen, ze niet in staat zullen zijn met hun schuld om te gaan. In plaats van een beroep te doen op haar moraliteit en zich tegen de gruweldaden te verzetten, zwijgt de Israëlische samenleving over elke hint van immoraliteit.

Een kind is altijd onschuldig

De Israëlische samenleving rechtvaardigt wat niet verzwegen kan worden en bestempelt elke oppositie tegen de oorlog als kwaadaardig, uit angst dat zij zichzelf als kwaadaardig zal moeten bestempelen van zodra zij de waarheid onder ogen durft te zien.

Tijdens de oorlog hoor ik talloze keren de zin “er zijn geen onschuldigen in Gaza” en ik ben verontwaardigd. Die zin hoor ik steeds vaker. Hij wordt haast als ‘normaal’ beschouwd. Ik zie mensen die oprecht geloven dat zelfs de jongste kinderen in Gaza schuldig zijn en daarom geen recht hebben op genade. Tegen hen zeg ik: een kind is altijd onschuldig!

Een onwetend kind kan geen eigen keuzes maken en is daarom onschuldig

Voor mij is het namelijk duidelijk dat ook ik als kind onschuldig was toen ik deelnam aan de ceremonies voor Jeruzalemdag. Ik kon niet anders dan de nationalistische teksten voorlezen die ik moest voorlezen, terwijl ik volledig voorbijging aan het Palestijnse leed waarvan ik me niet bewust was. Een onwetend kind kan geen eigen keuzes maken en is daarom onschuldig.

Medeplichtig

Maar nu ik volwassen ben, is mijn onschuld niet langer onvoorwaardelijk. Daarom weet ik dat als ik nu, nu ik me bewust ben van het leed dat het leger miljoenen mensen aandoet, besluit om te zwijgen, ik medeplichtig ben aan de misdaad.

Vandaag weet ik dat ik niet kan zwijgen tegenover het leed. Ik kan niet zwijgen over de moorden en de vernietiging. En vandaag weet ik dat dienst nemen in het leger nóg erger is dan zwijgen: het is meewerken aan een systeem dat miljoenen mensen leed berokkent.

Daarom weiger ik, en ik doe het luid en overduidelijk. Ik zal niet meewerken en ik zal geen deel uitmaken van de stilte die ervoor zorgt dat de ergste gruweldaden in mijn naam kunnen worden gepleegd. Als burger van dit land zeg ik duidelijk: De vernietiging van Gaza, niet in mijn naam! De bezetting, niet in mijn naam!

Ik weiger te zwijgen en ik hoop dat mijn stem de ogen van anderen in deze samenleving zal openen en ze bewust zal maken van wat er in hun naam wordt gedaan... zodat ook zij niet langer zwijgen.

Stuur Ayana's open brief hieronder door naar iedereen die je kent, en nog belangrijker, stuur Ayana en Yuval een steunbrief via deze link. Jij bent hun stem. Vertaling: Jan Reyniers.