Wat de honger in Gaza concreet betekent

Met onze gevulde koelkasten in het Westen hebben wij geen flauw idee van wat echte honger eigenlijk betekent. Een langdurig tekort aan calorieën en essentiële voedingsstoffen is ware horror, een van de vreselijkste zaken die een mens kan overkomen.

Israhel

In Gaza heeft honger zich ontwikkeld tot een oorlogswapen. Daar leven de inwoners vandaag in een hel.

Volgens het Wereldvoedselprogramma (WFP) hebben de 2 miljoen Gazanen elke maand 62.000 ton voedsel nodig. Maar tussen maart en juli liet Israël gemiddeld slechts 20.000 ton toe, amper 32 procent van wat nodig is. In de noordelijke helft van Gaza werd zelfs maandenlang helemaal geen voedsel toegelaten.

En het gaat niet alleen om calorieën. Er is een acuut tekort aan essentiële voedingsstoffen. Sinds maart liet Israël amper 136 ton vlees toe. Brood is schaars: de meeste bakkerijen liggen stil door gebrek aan bloem en brandstof. Groenten en fruit zijn vrijwel onbestaand.

Een op de vijf baby's is ondervoed of wordt te vroeg geboren

De fel gemediatiseerde voedseldroppings van een aantal landen zijn “even nuttig als een bosbrand blussen met een tuinslang”, schreef Immade Annouri. Hij heeft gelijk. De afgelopen weken werd in totaal ongeveer 180 ton aan hulp gedropt. Dat is minder dan 0,1 procent van de hulp die na het staakt-het-vuren in februari werd geleverd.

De beruchte Gaza Humanitarian Foundation, mee opgericht door Israël, verdeelt schamele voedselpakketten in het zuiden en het centrum van Gaza. Zelfs als je hun cijfers gelooft, komt dat neer op minder dan 0,7 maaltijden per persoon per dag.

De gevolgen zijn schrijnend. Kinderen worden geboren met een te laag gewicht of sterven voor de geboorte. Tussen januari en juni waren er 222 doodgeboortes, tien keer meer dan voor de oorlog. Een op de vijf baby's is ondervoed of wordt te vroeg geboren. Eén op de drie zwangerschappen is nu hoogrisico.

Tussen april en juli belandden 20.000 kinderen in het ziekenhuis met acute ondervoeding. Hun immuunsysteem breekt af, ze worden vatbaarder voor ziektes. Sommige worden getroffen door het zeldzame Guillain-Barrésyndroom, dat mogelijk gelinkt is aan honger. Dat syndroom kan leiden tot spierzwakte, verlamming en ademhalingsproblemen

Vanwege de huidige ondervoeding zal elk kind in Gaza zijn leven lang het risico lopen op een slechte gezondheid

Steeds meer mensen in Gaza sterven door deze georganiseerde hongersnood. Op dit moment telde men al 263 hongerdoden, waaronder 112 kinderen. En dit is nog maar het begin. Bovendien zullen de gevolgen vooral op lange termijn voelbaar zijn.

Kindermoord

Door het wijdverbreid tekort aan essentiële voedingsstoffen kunnen de hersenen van kinderen niet voldoende ontwikkelen. Vanwege de huidige ondervoeding zal elk kind in Gaza zijn leven lang het risico lopen op een slechte gezondheid. Onderzoek toont aan dat kinderen die in hun jeugd ondervoed zijn, als volwassene meer kans hebben op hartziekten, diabetes en mentale achterstand.

Honger treft vooral kinderen. De kinderen van Gaza worden doelbewust geviseerd omdat ze symbool staan voor een groeiende, jonge Palestijnse bevolking — een demografische uitdaging voor Israël. Het aanvallen van kinderen is meer dan oorlogsmisdadig geweld: het is een bewuste strategie om de sociale en culturele continuïteit van de Palestijnse gemeenschap te ondermijnen.

Het aanvallen van kinderen is een doelbewuste strategie

Door kinderen te doden of hun overlevingskansen drastisch te verminderen via bombardementen, uithongering en vernietiging van zorgstructuren, wordt de gemeenschap als geheel ontwricht en de toekomst ervan ondermijnd.

Dit vormt een dubbele genocide: snel door geweld, traag door het afbreken van levensvoorwaarden. Gaza betaalt in elk geval vandaag een prijs die nog generaties voelbaar zal zijn.

Vernieling en uitzichtloosheid

Naast honger is er vernietiging op ongeziene schaal. Meer dan 70 procent van de infrastructuur in Gaza ligt in puin. De VN schat dat de heropbouw minstens 53 miljard dollar zal kosten, dat is ongeveer 20 maal het bnp. Maar dat cijfer is slechts een ruwe schatting. De ware schade is amper te bevatten.

De economie ligt volledig plat. De landbouwsector is bijna volledig vernietigd. Volgens de VN is 84 procent van de landbouwgrond beschadigd, net als 71 procent van de serres. Vee bestaat amper nog. Vissers eten schildpadden en onkruid om te overleven.

Mainstream

Dus ook in de nabije toekomst zal Gaza voor zijn voedsel bijna volledig afhankelijk blijven van buitenlandse hulp. Maar dat is niet het enige. De bijna volledige vernietiging van de infrastructuur maakt het leven in Gaza gewoon onleefbaar.

En dat is precies de bedoeling. De massale vernietiging, het uithongeren van burgers, het doden van kinderen, het verhinderen van medische zorg, het blokkeren van voedselhulp — dit alles past in een patroon van uitroeiing en genocide.

De Israëlische regering doet wat dat betreft geen enkele moeite om haar bedoelingen te verbergen. In uitgelekte kabinetsnotulen valt zwart-op-wit te lezen dat uithongering een bewust gekozen strategie is.

Vier op vijf Joodse Israëli's zegt onverschillig te staan tegenover de hongersnood in Gaza

Extreemrechtse ministers zoals Bezalel Smotrich spreken openlijk over etnische zuivering. Hij verklaart dat de oorlog pas eindigt als “Gaza wordt gezuiverd van Hamas en honderdduizenden inwoners van Gaza op weg zijn naar andere landen”.

Van een extreemrechts kabinet kan je zoiets verwachten, maar erger is dat de Israëlische bevolking dit massaal goedkeurt. Vier op vijf Joodse Israëli's zegt onverschillig te staan tegenover de hongersnood in Gaza en 82 procent wil dat Palestijnen uit de Gazastrook worden verdreven.

Het idee dat er geen onschuldige burgers in Gaza zijn – zoals kinderen en vrouwen - leeft zelfs bij twee derde van de Israëlische bevolking.

De regering neemt met andere woorden geen extremistische randpositie in, haar beleid is mainstream geworden. En daarin wordt ze gesteund door Donald Trump die Israël opriep om de klus af te klaren: "Het punt is bereikt waarop je het gewoon moet afmaken ... Ze [Israël] moeten de boel opruimen”.

Schokkend

Wat nog het meest schokt, is niet enkel de honger of het geweld zelf, maar onze reactie erop. Of beter: het gebrek eraan. Terwijl duizenden mensen voor onze ogen worden uitgehongerd, afgeslacht en uit hun huizen verdreven, kijkt het Westen de andere kant op.

Verder dan wat verbaal protest, cynische voedseldroppings en wat krokodillentranen geraken we niet. Onze regeringen onthouden zich van economische of diplomatieke sancties en blijven al bij al dit genocidaire regime politiek steunen. Het moreel failliet kan niet groter zijn.

Bronnen

- A glimpse of Gaza’s miserable future - Israel on trial: can the country police its own war crimes?