Waarom Israël de kinderen van Gaza vermoordt

De door het Westen gesteunde Israëlische genocide in de Gazastrook is in 2025 zijn dodelijkste fase ingegaan terwijl de wereld blijft verder sluimeren.

Deze zomer zag een toename in het dagelijks vermoorden van Palestijnen – gemiddeld worden dagelijks 100 levens uitgemoord, waarvan de meesten al kampen met honger als gevolg van een door mensen veroorzaakte massale uithongeringscampagne.

Het smalle grondgebied aan de kust blijft geblokkeerd door Egypte en Israël met de medeplichtigheid van de internationale gemeenschap. Gaza is nu de gevaarlijkste plaats ter wereld voor kinderen, die er de helft van de bevolking uitmaken.

Reeds vanaf 31 oktober 2023 beschreef UNICEF Gaza als “begraafplaats voor kinderen en een levende hel voor alle anderen”. Die uitspraak werd overgenomen door verschillende VN-medewerkers, meest recent keer door Philippe Lazzarini, hoofd van het VN-Agentschap voor de Palestijnse Vluchtelingen UNRWA, Philippe Lazzarini. Hij waarschuwde voor wat hij Israëls “machiavelliaanse schema om te doden” in Gaza noemt.

Raketten en schrapnel boren zich in de broze lichamen van kinderen

Kinderen worden gebombardeerd in tenten voor ontheemden, levend verbrand in scholen die als schuilplaatsen dienen en begraven onder het puin van hun huizen. Zelfs voordat ze geboren zijn, worden foetussen door de kracht van de bommen uit de baarmoeders van hun moeders gerukt.

Eind juli 2025 kreeg het onthoofde lichaam van de acht maanden oude foetus Saeed Samer al-Laqqa zelfs geen vermelding in de mainstream media. Beelden werden nochtans breed gedeeld op sociale media Zijn verzwijging door de media is een onderdeel van de institutionele stilte die het project van Israël’s genocide reeds meer dan 21 maanden ondersteunt. Zelfs wanneer hun dood erkend wordt, worden de kinderen van Gaza herleid tot niets meer dan cijfers.

Maar deze kindermoord was nooit zomaar een 'nevenschade'. Dit is een doelbewuste poging om een toekomst uit te roeien die Israël vreest: een onder bezetting geboren generatie Palestijnen wiens overleven, herinnering en aangeboren menselijk verlangen naar vrijheid en waardigheid de fundamenten van de kolonistenstaat bedreigt, een staat die gebouwd is op hun uitroeiing.

Van gevangenis naar martelaarschap

Op 12 juli 2025 werd Youssef Al-Zaq, amper 17, samen met zijn nicht Maria en neef Tamim vermoord door een Israëlische aanval op hun woning in Gaza City. Youssef was bekend als de jongste Palestijnse gijzelaar ooit. Hij was immers geboren in een Israëlische gevangenis in 2008.

Zijn moeder Fatema Al-Zaq was aangehouden in 2007 omdat ze de bezette Westelijke Jordaanoever probeerde binnen te komen. Bij het begin van haar gevangenschap stelde ze vast dat ze al twee maanden zwanger was.

“Youssef’s geboorte en verhaal legde de bezetting bloot”

“De Israëlische bezetter folterde zijn moeder zodat ze een miskraam zou krijgen”, zo vertelde Youssef’s neef Ahmed Sahmoud me. Fatema zette echter een gezonde jongen op de wereld, terwijl ze tijdens de bevalling aan armen en benen geboeid werd gehouden. Ze kreeg daarbij slechts minimale medische zorg van haar Israëlische cipiers.

Youssef bracht de eerste 20 maanden van zijn leven achter tralies door. In 2009 werd hij samen met zijn moeder en 19 andere Palestijnse vrouwelijke gevangenen vrijgelaten in ruil voor een video die de Israëlische gijzelaar Gilad Shalit levend toonde.

“Er was veel aandacht voor Youssef toen hij thuiskwam”, zei Sahmoud, een journalist die in 2024 uit Gaza ontsnapte en nu in Egypte woont. “De Al-Zaq familie noemde hem 'de bloem van de familie'. Hij was een rustige jongen, erg geliefd in zijn buurt”, voegde hij eraan toe.Als jongste van acht kinderen was Youssef vastbesloten een boeiend leven te leiden. Hij verlangde ernaar te reizen.

Sahmoud verklaarde tevens dat de familie gelooft dat Youssef met opzet als doelwit werd uitgepikt door Israël: “Youssefs geboorte en verhaal legde de bezetting bloot. Dat is waarom ze niet wilden dat hij bleef leven”, zei zijn neef, terwijl hij de geschiedenis aanhaalt van het nemen als doelwit en doden van voormalige Palestijnse gevangenen door Israël.

Sinds 7 oktober 2023 werden gemiddeld 30 kinderen per dag vermoord

De Israëli’s namen het hen kwalijk dat Youssef, die in hun gevangenis werd geboren, was vrijgelaten. Hij symboliseerde een overwinning op hen, een nieuw begin. "Ik kan je niet uitleggen welke bijzondere plaats Youssef in de familie innam”, zei Sahmoud. “Zijn martelaarschap heeft een enorme leegte achtergelaten. Het Zionistische bezettingsleger heeft de lichtbron van de familie uitgedoofd.”

Kinderen ontmenselijken

Youssefs verhaal zou niet het typische verhaal van een kind in Gaza mogen zijn. Hij werd geboren in een gevangenis en bracht de rest van zijn leven door in een openluchtkooi. Hij was getuige van meerdere Israëlische aanvallen. Hij overleefde bijna twee jaar van genocide en stierf uitgehongerd, terwijl hij een enkel stuk brood deelde met zijn nichtje en neefje. Zo werd hij onder het puin van hun huis gehaald.

https://www.youtube.com/watch?v=b5fc-fFmYBw

De dood is de afgelopen 21 maanden een grimmige constante geworden voor Palestijnse kinderen in Gaza. Volgens het ministerie van Volksgezondheid in Gaza werden tot nu meer dan 17.000 kinderen vermoord. Dit cijfer is een ernstige onderschatting die geen rekening houdt met vermisten en met de ontelbare lichamen die nog onder het puin begraven liggen.

Zelfs dan nog betekent dit aantal dat gemiddeld 30 kinderen per dag vermoord werden door Israël sinds 7 oktober 2023, het equivalent van een klaslokaal, elke 45 minuten een vermoord kind.

Een miljoen kinderen in Gaza vertegenwoordigen een demografische uitdaging voor de Israëlische maatschappij

Hoe kan iemand een begin van uitleg vinden, laat staan begrip tonen, voor deze praktijk van Israëls om disproportioneel en met voorbedachten rade kinderen tot doelwit te nemen? Met zijn geavanceerde wapens, toezicht en controle over de bevolkingsregisters, zijn deze moorden geen ongelukken – ze zijn een vast onderdeel van het beleid.

Vanaf de eerste dagen van de genocide vermeldde de Israëlische eerste minister Benjamin Netanyahu het Bijbelse verhaal van Amalek[1] om de massamoord in Gaza, waaronder die op kinderen, te rechtvaardigen. Het doden en verminken van kinderen – nog altijd een oorlogsmisdaad onder het internationaal recht – heeft volledige legitimiteit gekregen, en werd zelfs aangemoedigd, door de uitspraken van zionistische rabbijnen en door de retoriek van talrijke Israëlische ministers.

Met dergelijke ontmenselijkende taal en afschuw voor de ander roepen deze figuren openlijk op tot het uitroeien van Palestijnse kinderen en “vrouwen die terroristen produceren”. Ze verkondigen dat “er geen onschuldigen zijn in Gaza”, dat elk Palestijns kind “reeds een terrorist is vanaf het moment van zijn geboorte”.

Hierin is Israël altijd consequent geweest. Sinds de oprichting van de eerste kolonies in 1948 is de etnische zuivering van de Palestijnen nooit gestopt. Genocide is niet langer slechts een intentie, het is een officiële strategie. Gaza’s bevolking “uitdunnen” is nu formeel overheidsbeleid.

Sociale instorting

Waarom de kinderen van Gaza? Een miljoen kinderen in Gaza vertegenwoordigen een groeiende jeugdige bevolking, een demografische uitdaging voor een Israëlische maatschappij die diep vanbinnen beseft dat ze niet thuis hoort in een land dat het in Palestijns bloed heeft gedrenkt.

Kinderen tot doelwit nemen is een berekende aanslag op de sociale reproductie van een inheemse gemeenschap

Waarom zou de Israëlische maatschappij anders volharden in gewelddadige onderwerping en staatsmoord? Welk soort verknipte geest schept op over het doden van kinderen en ziet dit als een goddelijk recht? Wie viert de moord op onschuldigen en ziet hun bestaan als een bedreiging?

Kinderen tot doelwit nemen dient een ander snood doel. Dit is een doordachte  aanslag op de sociale reproductie van een autochtone gemeenschap Het doel is de inheemse gemeenschapsbanden en gemeenschapsstructuren te laten instorten. Dat gebeurt nu met de snelle genocide door bommen en raketten, maar er is daarnaast de trage genocide van uithongering, massa-opsluiting en de vernietiging van de gezondheidszorg. Die situatie creëert ziektes waar kinderen het meest kwetsbaar voor zijn.

Vanuit deze chaos – gecreëerd om de wil tot bevrijding en gerechtigheid te breken – buiten koloniale machten het machtsvacuüm uit om hun illegale koloniale nederzettingen nog uit te breiden en natuurlijke hulpbronnen te plunderen.

Historische precedenten

Tijdens de Mau Mau opstand in Kenia, sloten de koloniale Britse troepen 1,5 miljoen Kenianen op in concentratiekampen en onderwierpen de dorpen met ziekte, uithongering, foltering, verkrachting en moord.

Bezettingskoloniale tactieken hebben steeds dezelfde brutale logica gevolgd

“Enkel door bijna de volledige bevolking der Kikuyu van 1,5 miljoen mensen en hun mannen, vrouwen en kinderen fysiek en psychologisch te breken kon de koloniale autoriteit hersteld worden en de missie om beschaving te brengen opnieuw worden ingesteld”, zo schreef Harvard-historica Caroline Elkins.

Hetzelfde gebeurde in Algerije waar als antwoord op het antikoloniale verzet van het de gewapende verzetsorganisatie FLN de Franse koloniale troepen duizenden boeren met geweld bijeendreven en herplaatste naar bewaakte nederzettingen, ook bekend als “camps de regroupement”.

Het doel was de steun van de bevolking voor het FLN te doen afnemen door de plattelandsbevolking te isoleren, hun bewegingen te controleren en de toegang tot hulpbronnen te beperken. Tegen het einde van de Algerijnse Oorlog in 1962 zaten ongeveer twee miljoen Algerijnen opgesloten in deze kampen, waar ze wegteerden door ziektes en ondervoeding.

Toekomstige vrijheidsstrijders

Van de Britten over de Fransen naar de Israëli's: bezettings-koloniale tactieken hebben steeds dezelfde brutale logica gevolgd, ook als de schaal en de wreedheid ervan geëvolueerd zijn. Doorheen tijd en plaats heeft het koloniale bezettingsproject niet enkel gesteund op fysieke verovering maar ook op het uitwissen van identiteit, fragmentering van de gemeenschap en de uitroeiing van toekomstig verzet.

Opnieuw vraag ik daarom: waarom de kinderen van Gaza? Ze vertegenwoordigen exact die toekomst – één die geworteld is in kennis en historisch geheugen.

Voor een gewelddadig koloniaal regime is een kind met een boek, een droom of een geheugen gevaarlijker dan welk wapen dan ook

In een gemeenschap met één van de hoogste cijfers qua alfabetisering in de regio, ondanks decennia van bezetting en bombardementen, zijn opgeleide jongeren niet enkel symbolen van overleving. Ze symboliseren bevrijding. Daarom is voor een gewelddadig koloniaal regime een kind met een boek, een droom of een geheugen gevaarlijker dan welk wapen dan ook.

Kinderen tot doelwit nemen is geen 'nevenschade'. Het is de strategie zelf. Dit is deel van een bredere campagne om hoop te vernietigen, de toekomst weg te wissen en het mechanisme van bezetting door angst en uitroeiing verder in stand te houden.

Afbeelding

Linah Alsaafin is een Palestijnse journaliste die artikelen heeft geschreven voor Al Jazeera, The Times Literary Supplement, Al Monitor, The News Internationalist, Open Democracy en Middle East Eye.

Dit artikel verscheen eerder op Defend Democracy. De vertaling is van Bart Dewil.

Note:

[1] In de Bijbel is Amalek het volk dat de Israëlieten aanviel tijdens hun uittocht uit Egypte, terwijl ze uitgeput en kwetsbaar waren. God draagt later op om Amalek volledig uit te wissen vanwege deze laffe aanval.