Parlementslid Sam van Rooy heeft een selectieve obsessie met islam
Tijdens een vergadering van de Kamercommissie Justitie op 8 juli 2025 liet Sam van Rooy (Vlaams Belang) een video zien op zijn iPad. Hij beweerde daarbij dat “gehersenspoelde moslima’s, van top tot teen bedekt, hun kind — baby of kleuter — aanbieden om een islamitische martelaar te worden voor het verderfelijke islamitische ayatollahregime van Iran.”
Het is verontrustend dat een federaal parlementslid zulke ongenuanceerde en gratuite uitspraken doet om zijn eigen obsessie met islam te voeden, zonder de verantwoordelijkheid te voelen om zijn woorden te staven of te nuanceren. Zijn woorden zijn terug te vinden in het officiële commissieverslag en in een videofragment online.
Van een volksvertegenwoordiger mag je verwachten dat hij zich verdiept in wat hij beweert. Maar sommige politici kunnen het niet laten om bij elk mogelijk moment hun obsessie met islam uit te spelen. Sinds wanneer is Van Rooy een kenner van islamitische geschiedenis, of van de details en tradities die hij zo gretig veroordeelt?
Edward Said, de Palestijns-Amerikaanse auteur en criticus die bekend werd met zijn boek Orientalism, beschrijft daarin hoe westerse auteurs zich presenteren als “representatieve figuren” die zogezegd voor het Oosten spreken.
Hij schreef hierover treffend: “Hij is een representatieve figuur die het Oosten laat spreken, het Oosten beschrijft en zijn mysteries duidelijk maakt voor en aan het Westen.”
Van Rooy treedt precies in die rol: hij claimt expertise en vertelt zijn publiek wat het zogezegd moet denken over de ‘barbaarse’ andere. Misschien kan hij zich beter als “islamitisch historicus” presenteren in plaats van federaal parlementslid.
Het gemak waarmee Van Rooy dit soort praktijken wegzet als bewijs van “barbarij” getuigt niet van zorgvuldigheid of eerlijkheid, maar van een behoefte om angstbeelden te voeden
De video waarmee Van Rooy schermde, toont een religieus ritueel dat al eeuwenlang bestaat ter herdenking van Ali Asghar, baby van Imam Hoessein, die gedood werd bij de slag van Karbala.
Tijdens dit ritueel dragen ouders hun baby symbolisch op of tonen ze hem aan het publiek, als herdenking aan dat offer. Je kan dat vreemd of onbegrijpelijk vinden — en dat mag — maar dat is nog iets anders dan het criminaliseren of demoniseren van een hele gemeenschap.
In een diverse samenleving zouden we zulke rituelen cultureel relativistisch moeten benaderen — dat wil zeggen: proberen ze te begrijpen vanuit hun eigen culturele logica — met het besef dat ook onze eigen tradities vreemd of zelfs choquerend kunnen overkomen voor anderen.
Het feit dat zulke holle en emotioneel geladen retoriek een podium krijgt in onze Kamercommissies doet vragen rijzen over de ernst en de geloofwaardigheid van ons parlementaire debat. Dat Van Rooy het Iraanse regime niet genegen is, is zijn volste recht en daar kan je hem alleen maar in bijtreden.
Maar datzelfde Vlaams Belang hanteert zonder aarzeling termen als “bezet” en “dat is pas een bezetting” om het Iraanse regime te beschrijven dat zijn eigen bevolking onderdrukt, terwijl Van Rooy plots spreekt over “betwiste gebieden” zodra het gaat over de bezetting van de Westelijke Jordaanoever zoals het internationaal recht die beschrijft.
Het parlement verdient beter dan goedkope provocaties en doorzichtige islamkritiek
Het illustreert een retoriek die gedreven wordt door selectieve verontwaardiging en persoonlijke obsessies in plaats van door inhoudelijke en consequente standpunten.
Het parlement verdient beter dan goedkope provocaties en doorzichtige islamkritiek die geen enkel licht werpt op het beleid dat we nodig hebben.
Daarom is mijn oproep eenvoudig: gebruik het forum dat het parlement biedt om eerlijke en consequente politiek te bedrijven. Want een volksvertegenwoordiging die zich verlaagt tot het verspreiden van karikaturen en angstbeelden, verliest elk moreel gezag.
