Waarom iedereen een voorbeeld moet nemen aan de Beurs-betogers
Elke Dag op de Beurs
Het duurde even voordat ik doorhad dat ze er elke dag stonden. De Beurs-betogers. Mensen die opkomen voor Palestina en protesteren tegen de genocide die daar plaatsvindt. Ik was ze een paar keer tegengekomen als ik in het centrum was, was dan spontaan aangesloten. Pas later besefte ik: deze mensen staan hier elke dag.En dus begon ik ook vaker te komen. Na een dag schrijven over genocide vond ik steun in hun samenzijn, in ons samenzijn.
Hoe vaker ik kwam, hoe meer ik hun verbondenheid begon te zien — en te begrijpen. Ik zag hoe dezelfde groep mensen elkaar elke avond omhelsde bij aankomst. Hoe ze samen de vlaggen uitrolden. Hoe ze met elkaar praatten, met muziek op de achtergrond. En uiteindelijk, hoe hun stemmen zich verbonden en de eerste woorden over de Beurs galmden: “Free, free Palestine.”
Iets in hen raakte me diep. Twee meisjes, die ik elke dag zag, hadden een klein dansje bedacht bij de slogans. Met de megafoon in hun handen leidden ze de groep: “Give us back ’48!” Ik zag de glimlach van verbazing op het gezicht van de jongens die hen op hun schouders tilden. En van de mensen eromheen. We hadden het allemaal gezien: hoe hard dat vuur ook in hen brandt.
En hoe dat vuur gedeeld wordt op de Beurs. Samen met de pijn. Het verdriet. Hoe dat daar op dat plein een uitweg vindt — in woorden, in samenzijn. Zelfs als die woorden worden afgepakt. Als mensen tot zwijgen worden gebracht met politiegeweld, met arrestaties. Zelfs dan hebben ze elkaar.
Ik zag het verdriet toen twee (onschuldige) jongens, die daar vaak in het midden stonden, waren opgepakt. Het gat dat zij achterlieten tijdens hun dagelijks samenkomen. En hoe dat samen werd opgevangen. Hun woorden vulden het op: “Laat onze kameraden vrij." Hun applaus vulde het op.
En ook toen de jongens de avond van de dag van vrijlating op de beurs verschenen klonk, nee voelde je het applaus. De gezamenlijke vreugde. Je zag hoe moe de jongens waren. En dat ze daar ondanks alles weer stonden. Je zag hoe belangrijk ze voor elkaar waren.
Telkens weer verschijnen ze op de Beurs. Ondanks politiegeweld, ondanks de leugens in de media. Ze strijden op elk front voor mensenrechten. Het zijn deze moedige mensen. Mensen die aandacht verdienen, die vechten voor zichtbaarheid — maar nooit het verhaal over zichzelf laten gaan.
Terwijl er een genocide gaande is, zorgen deze mensen ervoor dat de bommen van daar, niet in stilte vallen, hier. Het zijn hun geluiden, hun woorden, die evenzeer bedreigd worden met stilte. Met onderdrukking. Met wegkijken. Terwijl deze juist verder moeten klinken.
Strijd mee tegen de stilte van de genocide. Kom ook naar de Beurs in Brussel om 19:00. Laat hun geluid harder klinken.