Over vrouwen die protesteren

Het is donderdag 3 april, de zon schijnt en ik maak mij samen met een vriendin klaar om te vertrekken. Allebei doen we een kleedje met spaghettibandjes aan, maar stoppen een trui in onze handtas om ons te bedekken als het nodig is. We gaan naar een protest tegen seksueel geweld in Leuven. Een vrouw geeft een speech over de steun van lotgenoten na seksueel geweld.

Naast mij staat een jong meisje te huilen, ik gok dat ze ongeveer 15 jaar is. Ze is veel kleiner dan ik, heeft blokjes en filmt de speech op snapchat. Haar eyeliner loopt uit terwijl de tranen over haar gezicht stromen. Of ze iets nodig heeft, vraag ik haar. Ze knikt, "een zakdoekje misschien". Ik geef haar er eentje en zeg dat ik het sterk vind dat ze op straat komt.

Niet tegen één man, of één uitspraak in één verkrachtingszaak, maar tegen élke vorm van seksueel geweld

Een vrouw van middelbare leeftijd komt naar ons toe en vraagt het meisje of ze haar een knuffel mag geven. Stilletjes zegt de oudere vrouw dat ze begrijpt wat ze voelt en dat ze niet alleen is. Ze staan lang te knuffelen en ik ga terug naast mijn vriendin staan. Rondom mij staan een vijftal jonge vrouwen met tranen in hun ogen, net zoals ik.

Ook zij weten hoe het voelt. Ook ik weet hoe het voelt. Mijn vriendinnen weten ook hoe het voelt. Vandaag zijn we met veel, meer dan 1000 mensen kwamen in Leuven op straat. Niet tegen één man, of één uitspraak in één verkrachtingszaak, maar tegen élke vorm van seksueel geweld. Want elke vrouw leeft in angst voor seksueel geweld en elke vrouw krijgt er op een bepaald punt mee te maken.

Een structureel probleem

Met een warm gevoel gaan we na het protest een hapje eten. Terwijl we op een terras op onze take-away wachten, komen de eerste meldingen van de nieuwsapps binnen. In een krantenkop lees ik: ‘luidste roepers hebben zelden veel dossierkennis’, en later leggen twee mannen in de podcast ‘onder ons: crimi’ mij uit hoe het gerechtssysteem werkt bij aanklachten van seksueel geweld.

Het voelt alsof ik de kracht van het protest en de kern van de zaak verlies

Ons warme gevoel maakt plaats voor teleurstelling, wij voelen ons niet begrepen. Onze woede is duidelijk, maar een handjevol journalisten zetten het weg als een gebrek aan dossierkennis. Ik probeer mij verder in te lezen, om aan mezelf te bewijzen dat ik wél een genuanceerd beeld van de situatie kan vormen, maar ik voel dat ik steeds verder wegdrijf van de kern van de zaak.

Het voelt alsof ik de kracht van het protest en de kern van de zaak verlies. Hoe werkt opschorting eigenlijk? Welke ethische bezwaren zijn er bij het publiceren van de dader zijn naam? Strafrechtelijke thema’s zijn niet waar ik vandaag voor op straat kwam.

‘Ask for Angela’

‘De luidste roepers’ riepen vandaag omdat ze bang zijn om uit te gaan met blote schouders, een slachtoffer van seksueel geweld of femicide te worden. Op de Oude Markt in Leuven worden jonge vrouwen aan hun lot overgelaten en de enige bescherming die we hebben is het truitje in onze handtas.

In Spanje zijn er Puntos Violeta of paarse punten, vaste veilige plaatsen in uitgaansbuurten waar slachtoffers hulp kunnen krijgen. In de uitgaansbuurt in Leuven kunnen slachtoffers terecht bij het barpersoneel met het initiatief ‘ask for Angela’. Ik doe mijn trui aan, terwijl ik naar huis wandel kan ik alleen maar denken aan de spiking zaak in Kortrijk waar minstens 41 vrouwen gedrogeerd en een aantal verkracht werden door barmannen.

Loes Van Den Kerchove is student journalistiek in Leuven.