Complottheorie wordt feit: op naar Groot-Israël

Het idee van een Groot-Israël spreekt niet alleen onbuigzame zionisten aan, zoals The Guardian al in 2009 wist te melden: in Tel Aviv hebben zowel “religieuze als seculiere rechtse nationalisten” het graag over “het creëren van een ‘realiteit op het terrein’ om de veiligheid van Israël te vergroten.”

The Nation beschreef de inzet voor een Groot-Israël als “het centrale ideologische doel” van Benjamin Netanyahu’s Likoedpartij. In juli 2018 nam Israël de wet “Natiestaat van het Joodse Volk” aan. Ze verplicht Israël ertoe “de vestiging en consolidatie” aan te moedigen van nederzettingen in illegaal bezet gebied.

Israël beroept zich op het “exclusieve en onvervreemdbare recht” van het Joodse volk op Arabisch grondgebied. Het gebruikt daarbij voor de bezette gebieden op de Westelijke Jordaanoever almaar meer de oudtestamentische termen ‘Judea’ en ‘Samaria”.

Defensieve positie

Op 8 december, de dag waarop het Assad-regime in Syrië viel, hield Benjamin Netanyahu een triomfantelijke toespraak op de illegaal bezette Syrische Golanhoogte. Hij prees er de krachtige actie van Israël tegen Hezbollah en Iran maar gaf ook toe dat de recente ontwikkelingen niet ‘ongevaarlijk’ waren.

Eén van die gevaren, was de (mogelijke) schending van het Separation of Forces Agreement uit 1974. Dat akkoord werd ondertekend door Damascus en Tel Aviv na de Yom Kippur Oorlog (1973). Israël en Syrië kwamen toen overeen geen vijandelijke militaire operaties van welke aard dan ook tegen elkaar te lanceren vanaf hun (nieuwe) gedeelde grens aan de Golanhoogte. Na de val van Assad trok het Israëlische leger (IDF) echter het gebied verder binnen. Vandaag bezet het nog steeds de ‘gedemilitariseerde zone’.

Tel Aviv wil de kaart van het Midden-Oosten hertekenen

De Israëlische premier beweert dat het slechts gaat om een ‘tijdelijke defensieve positie’ die wordt ingenomen “tot er een geschikte regeling is gevonden”. Toch wordt het almaar duidelijker dat Tel Aviv ook de kaart van het Midden-Oosten wil hertekenen.

Afbeelding

Het IDF heeft ondertussen de strategisch belangrijke berg Hermon veroverd. Vanop de hoogste Syrische berg kijkt Israël nu neer op Damascus (slechts 65km verderop). Honderden Israëlische luchtaanvallen hebben bovendien de Syrische militaire infrastructuur – of wat er nog van restte – vernietigd.

Twee dagen na de val van Assad noemde Netanyahu de gebeurtenissen ‘tektonisch’. Hij sprak van “een ongeziene aardbeving sedert het Sykes-Picot Akkoord dat 100 jaar geleden werd afgesloten.”[i] Ironisch genoeg was de vernietiging van het Sykes-Picot akkoord ook een regelmatig terugkerend onderwerp in de propaganda van ISIS.

De groep gebruikte het pact als symbool voor de westerse onderdrukking van de islam en noemde de vernietiging ervan een religieuze plicht. Nu figuren die gelieerd zijn aan ISIS in Damascus de leiding nemen, zou dat akkoord wel eens waardeloos kunnen worden. Dat vooruitzicht kan ook de Israëlische ambities tot gebiedsuitbreiding dienen ...

Lebensraum

In het verleden kaderden Israëlische journalisten de acties van Tel Aviv telkens in termen van ‘veiligheid’ en ‘verdediging’. Maar net voor de invasie van Libanon op 1 oktober 2024, publiceerde The Jerusalem Post een opvallend openhartige gids voor zijn lezers onder de kop: “Maakt Libanon deel uit van Israëls beloofde land?”. Een rabbijn uit Brooklyn legde in detail uit hoe, volgens Joodse geschriften, “Libanon binnen de grenzen van Israël ligt,” en hoe Joden dus “verplicht zijn het land te veroveren.” Na massale kritiek werd het artikel verwijderd.

“Libanon ligt binnen de grenzen van Israël”

Vier dagen voor de val van de Syrische regering publiceerde The Times of Israel een opiniestuk over hoe “Israëls exploderende bevolking” dringend “Lebensraum” nodig had. Het beruchte Duitse concept wordt geassocieerd met de Nazi's. Het stuk merkte op dat de Israëlische bevolking zou groeien tot 15,2 miljoen inwonders in 2048. Het grondgebied moest dan ook snel worden uitgebreid.

Sinds de val van Assad is de uitdrukking “Groot Israël” plots weer opgedoken in de Israëlische media. Geopolitiek analiste en oprichtser van The Cradle, Sharmine Narwani, waarschuwt dat pogingen om de grenzen van Israël uit te breiden een catastrofale terugslag zullen hebben. “Het goede nieuws is dat Israël zijn maskers laat vallen. Het slechte nieuws is dat het overal land zal veroveren. Als het Westen Israël deze landroof toestaat, zal ook de door het Westen geleide wereldorde tot zinken worden gebracht.”

Yinonplan

Volgens academicus David Miller is het masker gevallen. “Het door de CIA gesteunde regime in Damascus zegt openlijk dat het geen bedreiging vormt voor Israël. Dat is nog maar eens een aanwijzing dat de regimewissel in Syrië een geplande poging is om de As van Verzet te vernietigen en uiteindelijk alle Palestijnen uit te roeien.”

Miller voegt er nog aan toe dat deze doelstelling decennialang weerklonk in de verklaringen van talloze prominente zionisten en “zelfs werd gepubliceerd als het Yinonplan.” Dit buitengewone document, dat vandaag weinig bekend is, werd in februari 1982 gepubliceerd in het Hebreeuwse tijdschrift Kivunim onder de titel ‘Een strategie voor Israël in de jaren tachtig.’ Auteur is Oded Yinon, voormalig ambtenaar van het Israëlisch Ministerie van Buitenlandse Zaken en destijds adviseur van de Israëlische leider Ariel Sharon.

Volgens sommige bronnen was het Yinonplan een blauwdruk voor enkele belangrijke gebeurtenissen in het Midden-Oosten zoals de VS-invasie van Irak in 2003, het Syrische conflict in zijn geheel en de opkomst van ISIS. Yinons voorstellen weerspiegelen vrij nauwkeurig de ontwikkelingen die later in de regio plaatsvonden.

“Israëls primaire doel is Syrië ontbinden in etnisch of religieus unieke gebieden en Syriës militaire macht breken”.

Het plan wees bijvoorbeeld op ‘binnenlandse problemen’ in Syrië tussen “de soennitische meerderheid en de sjiitische Alawi-minderheid aan de macht”. Die laatste groep telt “slechts 12 procent van de bevolking,” wat aanleiding kan geven tot een “burgeroorlog”. Yinon stelde dat “Israëls primaire doel erin moet bestaan Syrië te ontbinden in etnisch of religieus unieke gebieden (...) en Syriës militaire macht te breken”.

Afbeelding

Ook Libanon moest worden opgedeeld in vijf provincies volgens religieuze en etnische lijnen. Die afscheiding zou “als precedent (dienen) voor de hele Arabische wereld”. Vier maanden later viel Israël Beiroet binnen en voerde het etnische zuiveringen uit, richtte het bloedbaden aan en veroverde het gebieden.

Van zodra Israëls directe buren waren geneutraliseerd, kwam Irak in het vizier. Het olierijke Bagdad was ‘intern verscheurd’ tussen zijn Soennitische en Sjiitische bevolking. Daardoor was het “gegarandeerd een doelwit van Israël”. De vernietiging van Bagdad was “zelfs belangrijker voor ons dan die van Syrië” vanwege de Iraakse macht en kracht ten opzichte van andere regionale tegenstanders.

Gaza opruimen

Sinds zijn inauguratie heeft Donald Trump laten weten er veel belang aan te hechten “heel Gaza op te ruimen”. Hiervoor zouden Palestijnen naar Jordanië en Egypte moeten worden verplaatst. Hij houdt daarin voorlopig voet bij stuk, ondanks de wijdverspreide veroordeling van het plan door al zijn bondgenoten.

Voor Israël is de aantrekkingskracht van deze strategie vanzelfsprekend. Alle Palestijnen uit Gaza verdrijven, biedt Israël de kans om er nieuwe nederzettingen te vestigen. Bovendien zou het dwingen van één of twee miljoen Palestijnen naar de Sinaï en/of Jordanië onvermijdelijk leiden tot massale chaos en spanningen. Die zouden dan, volgens Yinon, voor Tel Aviv het excuus kunnen zijn om de regio vervolgens militair te bezetten, zoals het dat al decennia doet met de Westelijke Jordaanoever.

In december 2024 merkte Haaretz op dat Netanyahu “hengelt naar de reputatie van een leider die de grenzen van Israël heeft uitgebreid.” Hij zou “herinnerd willen worden als degene die Groot-Israël heeft gecreëerd”. Tegelijkertijd schreef de neoconservatieve vicepresident van het Brookings Institute, Suzanne Maloney, voor Foreign Affairs dat de komende Trump-regering “zeker een toegeeflijke houding zal aannemen tegenover Israëlische territoriale ambities.”

Toch kampt Tel Aviv ook met een reeks hardnekkige interne problemen. In tegenstelling tot de bewering dat de Israëlische bevolking explodeert”, ontvluchten tienduizenden Joodse inwoners routinematig de voortdurende aanvallen die het land te verduren krijgt. Tegelijkertijd is het land afhankelijk van Washingtons gulheid om te overleven.

Kit Klarenberg is onderzoeksjournalist en medewerker van MintPress News. Hij doet onderzoek naar de rol van inlichtingendiensten in de politiek en bij beeldvorming. Zijn werk is eerder verschenen in The Cradle, Declassified UK en Grayzone. Volg hem op X @KitKlarenberg.

Ingekorte vertaling: Jan Reyniers. Voor het volledige artikel zie: https://www.mintpressnews.com/conspiracy-theory-greater-israel/288988/

Notes:

[i] Hij verwees daarbij naar het verdrag uit 1916 waarin Groot-Brittannië en Frankrijk het Ottomaanse Rijk in een reeks nieuwe naties opdeelden en een nieuw Midden-Oosten creëerden.