Bert Engelaar (ABVV): "Wij zijn de motor van dit land"

Beste vrienden,

Schaduwen in de mist van een samenleving die ons steeds verder de duisternis in duwt. De klok tikt. De lichten van de stad flikkeren als valse beloftes. Je werkt, je ademt, je telt de dagen tot het einde van de maand.

Een vreemde droom

En toch lijkt er iets niet te kloppen. Alsof je in een vreemde droom leeft. Een droom waarin sommigen steeds rijker worden en anderen steeds dieper zinken, terwijl iedereen doet alsof dit normaal is. Maar het is niet normaal. Het is een illusie, een zorgvuldig gesponnen web waarin we gevangen worden gehouden.

Ze zeggen dat er bespaard moet worden. Dat er geen alternatief is. Dat we allemaal ons deel moeten doen. Maar wie is “we”? Is het de vrouw achter de kassa die haar eigen boodschappen niet meer kan betalen? De man in de fabriek die harder werkt dan ooit, maar ziet hoe zijn loon verdwijnt in huur en facturen? Of de grootmoeder die na een leven lang werken haar gas afzet om de rekening te kunnen betalen?

Het antwoord is duidelijk. Wij moeten inleveren, terwijl de anderen blijven nemen. Vele bedrijven boeken recordwinsten. De grote vermogens groeien. De bonussen rollen binnen. Maar de ziekenhuizen, de scholen, de sociale zekerheid? Die worden ontmanteld, langzaam, alsof iemand de schroeven uit onze samenleving draait terwijl we toekijken.

Een storm die zich opbouwt achter de bergen

En toch. Toch voel je het, diep vanbinnen. Iets beweegt. Iets broeit onder de oppervlakte, zoals een storm die zich opbouwt achter de bergen. De waarheid is dat we hier niet alleen in staan. Dat we geen schimmen zijn die door de straten dolen zonder macht. Wij zijn de motor van dit land. Wij zijn de samenleving. En zonder ons staat alles stil.

Denk even na. Hoe zou het zijn als we de rollen omdraaien? Als we zeggen: genoeg. Geen besparingen op onze rug, maar eerlijke belastingen voor wie écht kan bijdragen. Geen precaire jobs en onzekere contracten, maar werk dat stabiliteit en waardigheid biedt.

Geen wachtrijen aan voedselbanken, maar een sociale zekerheid die mensen optilt in plaats van hen laat verdrinken. Geen torenhoge huurprijzen en een woonmarkt die gegijzeld wordt door speculanten, maar een overheid die investeert in betaalbare woningen voor iedereen.

De toekomst is aan ons

Ze willen dat we geloven dat verandering onmogelijk is. Dat dit gewoon de manier is waarop de wereld werkt. Maar dat is de grootste leugen van allemaal. Dit systeem is niet natuurlijk. Het is gebouwd. Geprogrammeerd. En alles wat gebouwd is, kan worden veranderd.

Daarom vraag ik jullie: voelen jullie het ook? Die spanning in de lucht? Die trilling in de grond? Dat is het geluid van verandering. En die verandering begint hier. Op 13 februari. In Brussel. Niet omdat we bang zijn, maar omdat we klaar zijn. Niet uit woede alleen, maar uit liefde voor wat kan zijn. Voor wat moet zijn.

De mist trekt op. De waarheid wordt zichtbaar. De toekomst is hier. Maar van wie is ze?

Dat is aan ons. Aan jullie. Tot binnenkort lieve mensen.