Britse media kozen kritiekloos de kant van Labourleider Keir Starmer

Het hoofdpunt van de BBC die het resultaat van de algemene verkiezingen van 4 juli in het VK meedeelde was duidelijk: Chris Mason: “Starmer tsunami” en beschaafdheid na brutaliteit.

Deze mooie alliteratie gaf de misleidende indruk dat er een massief vertoon van publieke steun was voor Keir Starmer. Mason’s eigen analyse wees ergens anders naar:

"Het verhaal van deze verkiezingen gaat over een electoraat die met een meedogenloze vastberadenheid de Conservatieven verwerpt."

De resultaten tonen inderdaad een magere stijging van 1,6 percent voor Labour’s voormalige leider Jeremy Corbyn, vergeleken met de naar verluidt desastreuze resultaten van 2019, na de meest intense propagandablitz uit de binnenlandse politieke geschiedenis van het VK. Bovendien verbergt de stijging van 1,6 percent het feit dat, omdat minder mensen gingen stemmen, Starmer eigenlijk minder stemmen kreeg dan Corbyn in 2017 en 2019:

Pleased to see that some good Labour MPs got elected, but in the cold light of day, 'Sir Keir's changed Labour Party', got fewer votes than it did under Corbyn. A lot fewer. 2017 (Jeremy Corbyn) — 12,877,918 2019 (Jeremy Corbyn) — 10,269,051 2024 (Keir Starmer) — 9,686,329 https://t.co/kHTrC8GWYL

— Mark Seddon (@MarkSeddon1962) July 5, 2024

Dus, terwijl journalisten beweren dat Labour een ‘sensationeel’ resultaat behaalde, is de realiteit dat de totale stemmen voor de partij met 6 percent zijn gedaald sinds 2019.

De echte ‘tsunami’ was een daling van 19,9 percent van stemmen voor Tory en een stijging van 12,3 percent voor Reform UK de golf zwaaide van rechts naar extreemrechts, niet in de richting van Starmer’s ‘extreem centrisme’. Peter Osborne gaf commentaar:

"Labour peilde ongeveer 34 percent, amper twee punten meer dan de score van Jeremy Corbyn in 2019, en aanzienlijk minder dan de 40 percent die Corbyn behaalde in 2017."

"Met andere woorden, dankzij de tweede laagste opkomst sinds 1885, steunen nauwelijks 20 percent van Britse kiesgerechtigden Keir Starmer’s Labour. Nochtans verkrijgt hij ongeveer twee-derde van alle parlementaire zetels."

Opmerkelijk voor een nieuwe premier, Starmer’s voorkeursstemmen daalden ingrijpend:

"Starmer zetelt in het Lagerhuis sinds 2015, maar zijn stemmenaandeel daalde met 17% na een opwelling van steun voor de onafhankelijke pro-Gaza kandidaat Andrew Feinstein"

Tom Mills van Aston University merkte wrang op:

"Als je maar pas lid bent, Labour behaalde een verpletterende overwinning  met minder stemmen dan in 2019, dat, zoals je je kan herinneren, zo slecht was dat de toenmalige leider spijtig genoeg uit de partij werd verbannen."

Echte kwesties ‘vrijwel onbestaand’

Eén van de grootste mythes van onze ‘gemanagede democratie’ is dat ‘mainstream’ journalisten het publiek evenwichtige informatie bieden zodat ze een geïnformeerde keuze maken bij verkiezingen. In werkelijkheid is de ‘vrije pers’ enorm goed in het zwijgen over kwesties die geïnformeerde publieke inspraak zouden moeten bevorderen.

Men zou zich erover kunnen verbazen dat er gedurende de eerste drie weken van de campagne voor de algemene verkiezingen van 2001 ‘amper indicatie van echte kwesties’ was in de media, waar ‘geringe kwesties het nieuws halen’, aldus het communicatie onderzoekscentrum van Loughborough University (Peter Golding, ‘When what is unsaid is the news,’ The Guardian, 28 mei 2001). Onderwerpen zoals klimaat, buitenlands beleid, armoede en defensie waren ‘allemaal onzichtbaar’, net zoals de  verkiezingen in 1997 en 1992. (Peter Golding, email aan David Edwards, 10 juni 2001)

Bedenk daarbij dat, na twee jaar van ziedend bloedvergieten van de totale, ongeprovoceerde, illegale invasie en bezetting van Irak door de VS en het VK, Irak nipt 8 percent van de berichtgeving in de media uitmaakte gedurende de verkiezingscampagne van 2005, vergeleken met 44 percent over het ‘electoraal proces’ (zie David Deacon et al, ‘Reporting the 2005 UK General Election,’ Communication Research Centre, Loughborough University, Augustus 2005).

Iedereen wist dat Bush en Blair een argument voor de oorlog hadden gefabriceerd, dat een groot aantal Irakezen stierven, en toch werd de oorlog niet als kwestie beschouwd door de mediabedrijven.

Niemand zou dus verwonderd moeten zijn door dit commentaar van Des Freedman, Professor Media en Communicatie bij Goldsmiths, Universiteit van Londen, over de recente verkiezingen:

"Wat inhoud betreft, zijn de media overweldigend beheerst door het 'nek-aan-nek race'-aspect van de verkiezingen – berichtgeving over opiniepeilingen, PR strategieën en TV debatten – in plaats van partijen ter verantwoording te roepen voor een scala aan beleidslijnen. De onderzoekers van Loughborough stelden vast dat berichtgeving over het 'electorale proces'  35% innam van alle verslagen op TV en in kranten sinds het begin van de campagne. Voeg daarbij verhalen over corruptie, schandalen en laster (zoals het recente gokschandaal dat de Tories kwelde) en je vindt dat 42% van alle verslaggeving gerelateerd is aan “proces”, meer dan aan substantief beleidsdebat."

"De enige beleidskwestie die dubbele cijfers haalt is het belastingsysteem, met 11% van de totale berichtgeving."

Maar opnieuw, is de aandacht van de media gericht op ‘electoraal proces’ met ‘weinig zicht op echte kwesties’.

Zoals een echo van de Irak-omissie in 2005, merkt Freedman op dat verslaggeving van Israël’s genocide in Gaza ‘praktisch onbestaande’ is geweest. Volgens de Loughborough Universiteit, zijn de categorieën ‘defensie/strijdkrachten/terreur’ net 3 percent van de totale berichtgeving, die vooral gericht is op de vraag of Labour of Tories meer pro-NAVO zijn.

Nochtans, enkele dagen na de aanval van Hamas op 7 oktober 2023, werd Keir Starmer ondervraagd door Nick Ferrari van LBC (London Broadcasting Company) over het antwoord van Israël: "Is een beleg gepast? Stroom en water afsluiten?"

Starmer antwoordde: "Ik denk dat Israël dat recht heeft. Het is een evoluerende situatie."

In 2019 waren de mainstreammedia veel meer bezorgd over Jeremy Corbyn die zich vragen stelde over de verwijdering van een zogezegde anti-semitische muurschildering, dan ze nu zijn over Starmer’s houding ten opzichte van Israël’s authentieke, voortdurende genocide in Gaza. Een rapport van 5 juli in het medische journaal The Lancet merkte op:

“… het is niet ondenkbaar om te schatten dat 186.000 of zelfs meer doden kunnen worden toegeschreven aan het huidige conflict in Gaza. Als we schatten dat de bevolking in 2022 in de Gazastrook 2.375.259 inwoners telde, vertaalt zich dit in 7,9% van de totale bevolking in de Gazastrook’.

Het hoofdartikel van The Guardian als antwoord op de verkiezingsuitslag stelde enkel:

"In gebieden die veel kiezers met een moslimachtergrond tellen, verloor Labour terrein door woede over de duidelijke onverschilligheid van de partij over Gaza…"

Medeplichtigheid aan de gruwel van Israël is geen ‘onverschilligheid’. Maar zelfs als Starmer ‘onverschillig’ stond tegenover genocide, dan zou dat weerzinwekkend genoeg zijn, niet? En misschien meer dan een terloops flauw commentaar waardig? Een ander verslag van The Guardian merkte op:

"Starmer werd bekritiseerd door partijgenoten voor een positie over het Midden-Oosten die meer als pro-Israël kan worden beschouwd dan die van de Tories. De voormalige advocaat werd beschuldigd van maandenlang aarzelen terwijl Israëlische bommen meer en meer mensen doodden. Het manifest van Labour vermeldt Gaza één keer, op pagina 124."

Dit is simpelweg onwaar: Starmer ‘aarzelde’ niet; hij bevestigde uitdrukkelijk het ‘recht’ van Israël om een collectieve straf op te leggen door stroom en water af te sluiten voor 2 miljoen burgers.

Andere zorgwekkende onderwerpen voor het Britse publiek zijn op gelijkaardige manier verzwegen: gezondheidszorg en de NHS maakte voor 5 percent deel uit van de berichtgeving, terwijl ecologische kwesties zoals klimaatsverandering amper 2 percent van de verslaggeving telde.

Vergelijking van de behandeling van Corbyn en Starmer

In juli 2015, lanceerde de staats-commerciële politiek en media een nooit geziene lastercampagne om Corbyn’s project te ondermijnen, die net voor de verkiezingen van 12 december 2019 een hoogtepunt bereikte. Gedurende deze maand, vond Loughborough University dat berichtgeving over Labour tijdens de periode voor de verkiezingen constant ‘zeer negatief’ was in de pers, terwijl verslaggeving over de Conservatieven constant ‘positief’ was.

Onze eigen analyse van Britse krantenartikels die zowel ‘Corbyn’ als ‘anti-semitisme’ vermeldden, toonde aan hoezeer de laster versterkte naar gelang de verkiezingen korterbij kwamen:

September = 337 treffers

Oktober = 222 treffers

November = 1,620 treffers

Op 25 november, publiceerde The Times een artikel van Britse Opperrabbijn Ephraim Mirvis, met de titel, "wat zal er gebeuren met Joden in Groot-Brittannië als Labour de volgende regering vormt?" Mirvis staat erop dat Corbyn moet worden beschouwd als  ‘onbekwaam voor een regeringsfunctie’, en voegt eraan toe:

"Ik vraag iedereen om te stemmen met het geweten. Twijfel niet, de ziel van onze natie staat op het spel."

Als antwoord, schuiven prominente journalisten elke schijn van onpartijdigheid aan de kant. ITV’s politiek redacteur Robert Peston tweette:

The Chief Rabbi’s intervention in the general election is without precedent. I find it heartbreaking, as a Jew, that the rabbi who by convention is seen as the figurehead of the Jewish community, feels compelled to write this about Labour and its leader. I am not... https://t.co/Or0K1UFSth pic.twitter.com/It3c064AZH

— Robert Peston (@Peston) November 25, 2019

De BBC’s toenmalige politieke redacteur Laura Kuenssberg tweette 23 keer over de laster van de Opperrabbijn in 24 uur. Kuenssberg hertweette zelfs het volgende commentaar van Piers Morgan, de praatprogramma presentator als antwoord op Barry Gardiner, voormalig secretaris van internationale ontwikkeling van het Labour schaduwkabinet, die weigerde om vragen over anti-semitisme te beantwoorden:

"Wow. De adembenemende arrogantie van deze sukkel die journalisten zegt welke vragen ze moeten stellen. Ze zouden hem allemaal moeten negeren en Corbyn bekritiseren over antisemitisme."

Kuenssberg verwijderde later deze retweet.

Journalist Glenn Greenwald was typisch rechtuit in zijn antwoord op Mirvis’ aanval:

"Dit is totale bullshit.De Br itse Conservatieve Partij zit vol antisemitisme, terwijl er geen bewijs is voor Corbyn. Als je wilt dat de Tories winnen, zeg dat dan gewoon. Het is onwaarschijnlijk gevaarlijk om antisemitisme te blijven gebruiken voor politieke en ideologische doeleinden."

Dit is enkel een klein voorbeeld van vijandschap in de media, met Corbyn in het vizier.

Hoe behandelde de onpartijdige, neutrale commerciële media Starmer voor de verkiezingen? Des Freedman merkte vorige week op: "Waar we echt mee te maken hadden tijdens de campagne is een overvloed van  reclame  voor Labour. Veel journalisten die beseffen dat ze het moeten stellen met een Labour premier  vanaf 5 juli, zijn al te blij om voorname Labourfiguren te behagen."

Dit is eigemlijk niet de reden waarom gevestigde journalisten zo positief staan tegenover elite-vriend Starmer. Freedman vervolgde:

"We hebben een heel bemoedigend profiel gezien over schaduwminister Rachel Reeves in The Guardian, dat argumenteert dat, ondanks haar vrije markt-engagement, ze ‘amper een ideologische achtergrond heeft.’ Er circuleert een redelijk ziekmakend interview van The Guardian met Starmer waar we weinig leren over zijn politiek, maar wel ontdekken dat hij geen fobieën heeft en ‘s nachts niet droomt. En er staat een weinig onthullend portret van Starmer in The Financial Times die hem karakteriseert als een ‘rationele, ijverige, meedogenloze’ advokaat, maar er niet in slaagt om zijn interacties, als voormalig Openbaar Aanklager, met Julian Assange te vermelden."

Zelfs al schrapte Starmer welbekend alle 10 ‘socialistische’ beloften, schreef Polly Toynbee in The Guardian hoe de Conservatieven faalden om wangedrag binnen de partij te bestraffen omdat ze dit niet serieus genoeg namen:

"Openbaar aanklager Starmer is zo recht-voor-de-raap dat die geen nuances tolereert."

Een opvallende eigenschap van de Premier die verzonnen laster gebruikte om de linkervleugel van Labour te zuiveren is zijn ‘solide fatsoen’. In juni, leverde John Caudwell, miljardair en Conservatieve donor, enkele details:

"Volgens mij heeft Keir de hele linkerkant uit Labour gehaald. En hij is uitgekomen met een briljant stel waarden en principes en manieren om Groot-Brittannië te ontwikkelen volgens mijn visie als een commercieel kapitalist."

Caudwell’s wijze opmerkingen verklaren uiteraard waarom Starmer groen licht kreeg van The Guardian, aan de andere kant van het zogenaamd media ‘spectrum’. Daniel Finkelstein, ook bekend als Baron Finkelstein of Pinner in het Londonse kiesdistrict Harrow, gaf commentaar over Starmer in The Times van Rupert Murdoch:

"Hij duwde Corbyn uit de partij, nam een ferm standpunt in over defensie en verdedigde een nucleair afschrikmiddel, liet bijna elke linkse beleidsbelofte, die hij tijdens de voorzittersverkiezingen maakte, los, en ondersteunde een hard beleid voor staatsuitgaven, terwijl hij vroeger bezuinigingen aanviel."

Finkelstein besluit:

"Starmer is slim en uiterst ijverig in het vinden van bewijzen en de realiteit duwt hem weg van zijn initieel ideologisch standpunt."

Ziende wat hij wilde zien, merkte Finkelstein op dat Starmer opkwam als Labour kandidaat van samenwerking, maar "stelde vast dat deze positie onmogelijk was en dat het programma van de Corbynites onverantwoord was."

Het verdict:

"Zolang we het niet te erg vinden dat hij zijn tijd neemt en soms eerst een verwarrend antwoord geeft, dan geraakt hij er uiteindelijk wel."

Geraakt hij waar? Waar de gevestigde orde hem nodig heeft. Dit was  mooi weergegeven in een compilatie van twee korte video’s die twee opmerkingen van Starmer vergelijken: één, verschillende jaren oud, waar hij zegt dat hij zeker geen interviews zou doen met de krant The Sun, en twee, deze recente verklaring:

"Ik ben verheugd met de steun en dekking van The Sun. Ik denk dat dit toont hoezeer dit een veranderde Labour partij is, die terug in dienst staat van werkende mensen."

In de intro van een al even empatisch artikel, vraagt The Times:

"Vrienden zeggen dat hij hartelijk, vriendelijk en grappig is. Dus waarom kan hij die kant niet tonen aan het publiek? Josh Glancy volgde de verkiezingscampagne om de echte Keir Starmer te vinden."

Glancy benadrukte enthousiast dat Starmer ‘in veel opzichten, een behoorlijk normale kerel is’.

Journalist Neil Clark deelde op X mee:

Impossible not to notice how friendly BBC, ITV & C4 have been to Labour in this election, & the stark contrast between now and 2017 & ‘19. No real scrutiny of the party’s policies, no hostile questioning, no ‘Gotchas’, Starmer given a very easy ride, so different to before.

— Neil Clark (@NeilClark66) July 3, 2024

"Onmogelijk om niet op te merken hoe vriendelijk BBC, ITV & C4 waren voor Labour tijdens deze verkiezingen, en het sterke contrast tussen nu, 2017 en ’19. Geen kritische blik op de partijlijnen, geen aggressieve vragen, geen 'gotchas', Starmer had het heel makkelijk, zó anders dan voordien."

Er waren geen 'gotchas', omdat de propaganda-afdeling van de nationale-commerciële macht Starmer niet te pakken wilde krijgen. The Guardian, bijvoorbeeld, heeft al lang een onderdeel van hun archief met de titel: 'Starmer’s weg naar de macht'.

Het onderzoek van Loughborough University merkt op dat referenties met ‘enkel de voornaam’ van de Labour leider zijn gestegen van 4 percent in 2019 tot 29 percent in 2024. Elite-vriend Starmer is regelmatig ‘Sir Keir’, terwijl de Officiële Vijand, waar publiekelijk op wordt gemikt, strikt ‘Corbyn’ was.

Straight as a die – Giving Starmer a Free Pass verscheen op de Britse mediawatchdog Media Lens en werd vertaald door Katrien Vandegaer