Redactiegebouw van The Guardian, Londen. Foto: Bryantbob, Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0
Jonathan Cook

Gaza betaalt ultieme prijs voor tientallen jaren mediageflirt met zionistisch racisme

The Guardian en andere media blijven voorrang geven aan de 'gevoeligheden' van een ideologische minderheid boven het recht van het publiek om te protesteren tegen een genocide waaraan onze elites medeplichtig zijn

maandag 18 maart 2024 16:58
Spread the love

 

“Als je je ‘neutraal’ opstelt tegenover situaties van onderdrukking kies je de kant van de onderdrukker”, aldus Zuid-Afrikaans bisschop Desmond Tutu die in 1984 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg.

DeWereldMorgen veroordeelt de recente aanvallen van Hamas tegen Israëlische burgers, maar ziet die niet los van 75 jaar staatsterreur van Israël tegen het Palestijnse volk. Het internationaal erkende recht op gewapend verzet tegen een kolonisator is geen vrijbrief voor aanslagen op burgers. Een onderhandelde vrede kan alleen bereikt worden wanneer 75 jaar verdrijving, 56 jaar bezetting, kolonisatie en apartheid en 16 jaar blokkade van Gaza worden erkend als de oorzaken van dit geweld. DeWereldMorgen onderzoekt deze oorzaken die door de politiek en door mainstreammedia worden verzwegen, onderbelicht of ontkend, om zo een debat te stimuleren dat kan leiden tot onderhandelingen en vrede. (nvdr.) 

*  *  *

We begrijpen allemaal dat, beschamend genoeg, een aantal zionistische Joden en niet-Joden zich zo volledig identificeren met Israël dat ze niet alleen bereid zijn om de massale slachting en uithongering van burgers in Gaza goed te praten, maar ook vinden dat anderen niet eens hun ongerustheid over de slachting mogen uiten.

Hardline zionisten vertellen ons dat ze bezorgdheid over het welzijn van de Palestijnen “beledigend” vinden en dat ze zich “onveilig” voelen wanneer anderen dergelijke bezorgdheid uiten of oproepen tot een staakt-het-vuren om een einde te maken aan het bloedvergieten.

De vraag voor de rest van ons is: Hoe gaan we om met die “gevoeligheden” en hoeveel prioriteit geven we aan de “aanstoot” die hardline zionisten nemen?

Het is niet onredelijk dat de meeste gewone mensen weinig waarde hechten aan de “gevoeligheden” van degenen die akkoord zijn met massaslachtingen en het uithongeren van kinderen, tenminste wanneer ze worden afgewogen tegen de gevoeligheden van degenen die tegen massale doding zijn.

De manier waarop die prioriteiten, althans wat officiële instanties en de westerse media betreft, zijn omgedraaid is echter heel vreemd.

De Guardian haalt, op typische wijze, alles uit de kast om de “gevoelens” van een paar Joodse Arsenal fans te verwennen omdat ze zich “onveilig voelden” en “verraden” door hun club, omdat deze afgelopen weekend had nagelaten om op agressievere wijze protestacties van fans tegen te houden tegen de medeplichtigheid van de Britse regering in de genocide in Gaza tijdens een wedstrijd van de Women’s Super League.

Noch de fans, noch de Guardian hebben enig bewijs geleverd dat een Joodse fan ook maar enig gevaar liep. Alleen dat er een paar Palestijnse vlaggen het stadion werden binnengesmokkeld, dat er folders en stickers werden uitgedeeld en dat sommige demonstranten probeerden “contact te leggen” met fans toen ze bij het stadion aankwamen – waarschijnlijk in die gevaarlijke traditie van het proberen anderen te overtuigen van de geldigheid van je standpunt.

Maar de Guardian wijdt welwillend veel ruimte aan de zorgen van het handjevol Joodse fans die “van mening zijn dat hun veiligheid in gevaar is gebracht doordat veiligheidspersoneel het protest niet heeft ingeperkt” – dat wil zeggen, degenen die wilden voorkomen dat er een volledig vreedzame demonstratie plaatsvond op een openbare ruimte buiten het stadion.

Het verhaal is lachwekkend. Het is nieuws als therapie voor zionisten en manipulatie van de rest van ons.

Tientallen jaren van onzinjournalistiek over Israël en zijn apologeten van precies dit soort heeft ons gebracht naar de sombere toestand waarin we ons nu bevinden.

De voortdurende toegeeflijkheid van de politieke klasse en de media, de voortdurende verheffing van dit soort lelijke, onwaardige “gevoelens” – gevoelens die de Palestijnen ontmenselijken en belasteren, evenals iedereen die solidair is met hun lijden – de voortdurende behandeling van zionistische onverdraagzaamheid als gerechtvaardigd, als normaal, heeft ons in een positie gebracht waarin Israël genocide kan plegen. En haar westerse bondgenoten en delen van hun Joodse bevolking kunnen het als “beledigend” omschrijven als de zaak wordt aangekaart.

Als we er niet zo aan gewend waren geraakt, zouden we onmiddellijk begrijpen hoe compleet gestoord – en catastrofaal onmenselijk – de berichtgeving is.

 

Dit artikel verscheen op de Substack van Jonathan Cook. Vertaling: Ann Dejaeghere.

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!