Foto: Gage Skidmore/CC BY-SA 2.0
Analyse - Jonathan Cook,

‘Sleepy Joe’ heeft tot taak liberaal Amerika snel weer te doen inslapen

Onafhankelijk journalist Jonathan Cook maakt zich geen illusies over Democraat Joe Biden. Er is niets in zijn politiek palmares dat er op wijst dat hij een andere koers gaat varen dan zijn voorgangers, noch binnenlands, noch buitenlands. Deze analyse schreef hij voor de uitslag er was. Zijn analyse blijft even pertinent nu die uitslag wel bekend is. Met president Biden blijft de druk van progressief activisme levensnoodzakelijk.

donderdag 12 november 2020 19:12
Spread the love

 

Ieder van ons begint bij zijn geboorte aan een reis vol met kansen om te groeien – niet alleen fysiek, maar ook mentaal, emotioneel en spiritueel – of om te stagneren. Die reis duurt een leven lang, maar elke dag zijn er wel tientallen momenten waarop we de keuze hebben óf een klein sprongetje vooruit te maken in ervaring, wijsheid en medeleven óf te verkalken door inertie, zelfgenoegzaamheid en egoïsme.

Niemand kan de hele tijd betrokken en ontvankelijk zijn. Maar het komt erop aan die kleine groeikansjes te herkennen wanneer ze zich voordoen, wat niet betekent dat je er niet soms voor kunt kiezen een kans te laten liggen.

Als we ons in onze auto opsluiten om naar het werk te rijden, gebruiken we die tijd dan om even met onze gedachten alleen te zijn of leggen we ze het zwijgen op met de radio of met muziek? Als we met vrienden samen zijn, zijn we er dan met onze volle aandacht bij of zitten we te scrollen door de berichten op onze telefoon? Als we thuiskomen van een lastige dag op het werk, praten we de problemen dan thuis door of grijpen we naar een glas wijn en gaan misschien zitten bingewatchen voor de tv?

Iedereen heeft wel eens nood aan downtime, maar als elke gelegenheid tot nadenken downtime wordt, stagneren we, groeien we niet. We drijven af van het leven, van het mens zijn.

Verdroogd omhulsel

Deze week grepen veel liberale Amerikanen naar dat glas wijn en stemden voor Joe Biden. Anderen stemden met grote tegenzin, uit vrees dat zijn tegenstander anders nog eens vier jaar kreeg.

Biden heeft de eindstreep nog niet helemaal bereikt, er zullen ongetwijfeld hertellingen volgen en rechtszaken en mogelijk breekt er geweld uit, maar het lijkt zo goed als zeker dat hij de volgende president van de VS wordt. Niet dat dat enige reden tot feesten geeft. De rest van de wereldbevolking, de komende generaties, de planeet zelf – niemand van ons had stemrecht –verliezen er hoe dan ook bij, welke kandidaat er ook wint.

Kennelijk misrekende de zittende president, Donald Trump, zich als hij meende dat zijn tegenstander afdoen als ‘Sleepy Joe’ zou volstaan om Bidens verkiezingskansen te fnuiken. Trump refereerde dan wel aan het feit dat Biden nog slechts het verdroogde omhulsel is van de kastepoliticus die hij ooit was. Maar na vier jaar Trump en midden in een pandemie vonden de liberalen het idee om de hele volgende presidentstermijn te slapen vast best aantrekkelijk. Velen van hen zijn al hun hele politieke leven in slaap.

Vier jaar geleden werden ze echter hardhandig uit hun lethargie gerukt en verzetten ze zich tegen Donald Trump. Ze werden kwaad op het symptoom van hun corrupte politiek systeem maar niet op het corrupte systeem zelf. Voor hen was ‘Sleepy Joe’ nou net wat de dokter voorschreef.

Het zal echter Biden niet zijn die zal slapen. Maar wel zijn liberale cheerleaders. Biden – of misschien Kamala Harris – zal het druk hebben met zorgen dat zijn donerende bedrijven krijgen waar ze voor betaald hebben, desnoods op onze kosten.

Woede en verwijt

Hierin is Trump natuurlijk niet Bidens tegenpool. Hij vertegenwoordigt ook stagnatie, zij het van een andere soort. Trump kanaliseert de frustratie en woede van de Amerikanen over een politiek en economisch systeem waarvan zij terecht vinden dat het hen in de steek laat. Hij spreekt zich duidelijk uit over wie valselijk de schuld moet krijgen voor alle ellende: de immigranten, de minderheden, de socialisten, de nieuwe wereldorde. Hij staat voor gerechtvaardigde, zij het verkeerd gerichte, woede in tegenstelling tot de gevaarlijke zelfgenoegzaamheid van Biden.

Maar hoe vreselijk Trump ook mag zijn, onder degenen die voor hem stemmen zijn er op zijn minst enkelen die worstelen, zij het grotendeels onbewust, met de spanning tussen stagnatie en groei (en dan niet economische groei). Anders dan de meeste liberalen, die dit simpelweg als populisme wegzetten, lijken sommige Trump-aanhangers minstens het bestaan van dit spanningsveld te erkennen. Alleen werd hen geen positief alternatief geboden voor woede en verwijt.

Ritueel teleurgesteld

Anders dan zowel Democraten als Trumpaanhangers zijn veel mensen in de VS gaan inzien dat hun politiek systeem de gewone Amerikanen met opzet alleen maar afstompende stagnatie voorschotelt, weliswaar in twee mooi opgesmukte smaken.

Zij zien dat het Trump-kamp ondoelmatig tekeergaat tegen de elite van de grote bedrijven en daarbij zo om de tuin geleid is dat het gelooft dat een vertegenwoordiger van diezelfde elite hun verlosser zal zijn. En ze zien dat het Biden-kamp een ondoelmatige regenboogcoalitie van concurrerende maatschappelijke groepen is, aan wie werd voorgespiegeld dat die verschillen hen sterker zullen maken, niet zwakker, in hun strijd om economische rechtvaardigheid. Beide kampen lijken erin te berusten dat ze keer op keer – als ware het een ritueel – worden teleurgesteld.

Het uitblijven van resultaat inspireert deze kampen niet tot het zoeken naar andere wegen, integendeel ze klampen zich nog wanhopiger vast aan hun gefaalde strategieën, binden zich met nog verwoeder vurigheid aan wat ze als hun clan zijn gaan beschouwen.

Zo komt het dat we in deze Amerikaanse verkiezingen – op een moment dat echte systeemverandering urgenter en noodzakelijker is dan ooit – niet één maar twee van de slechtste presidentskandidaten aller tijden hebben gekregen. We zijn getuige van wat er gebeurt als een hele samenleving niet alleen ophoudt te groeien maar begint te rotten.

Uitputtende verdeeldheid

Niet iedereen in de VS zit vast in dit patroon van zichzelf begoochelen en schade berokkenen. Grote delen van de bevolking nemen uit bittere ervaring niet de moeite te gaan stemmen. Het systeem is zodanig in hun nadeel opgezet dat het volgens hen niet uitmaakt welke van die door de bedrijfswereld gestuurde partijen aan de macht is. Het draait voor hen toch op hetzelfde uit.

Anderen stemmen op een derde partij of blijven bewust thuis uit protest tegen de ijzeren greep waarin het groot geld het tweepartijensysteem gegijzeld houdt. Nog anderen, die huiveren bij het vooruitzicht op Trump – en voor hem de twee Bushen, en daar weer voor Ronald Reagan – moesten eens te meer met tegenzin op de Democratische Partij stemmen. Ze weten maar al te goed wie Biden is (een maaksel van zijn donerende bedrijven) en waar hij voor staat (dat wat zijn donerende bedrijven willen). Maar hij is iets minder afschuwwekkend dan zijn rivaal. Tot zover de ernstige kiesopties die je hebt in het Amerikaanse systeem.

Ook onder de aanhangers van Trump zijn er velen die reikhalzend uitzien naar grootscheepse verandering. Ze stemden voor Trump omdat hij tenminste lippendienst bewees aan verandering.

Deze groepen – samen beslist een uitgesproken electorale meerderheid – zouden de VS kunnen terugleiden naar politieke, sociale en zelfs spirituele groei, als ze elkaar konden vinden. Hun uitputtende verdeeldheid speelt hen parten.

Hoe zouden ze hun getalsterkte het best ten nutte kunnen maken? Moeten ze strijden om het presidentschap, en zo ja, met een kandidaat voor een derde partij of binnen de bestaande partijstructuren? Welke les moeten ze trekken uit de manier waarop de leiding van de Democratische Partij tot twee keer toe Bernie Sanders saboteerde, een kandidaat die stond voor serieuze verandering? Is de tijd gekomen om de traditionele politiek af te wijzen en een totaal andere strategie aan te wenden? En zo ja, kan dit wel werken, zolang de vijand, het grootkapitaal, alle belangrijke instellingen – van politiek en gerecht tot politie, veiligheidsdienst en media – stevig in handen houdt?

Verschrikkelijke afrekening

Je kunt niet een heel leven, of zeg de politiek, slapend doorbrengen zonder dat je op een goede dag – meestal als het te laat is – wakker zult worden en vaststellen dat er catastrofale fouten werden gemaakt.

Als mens zullen we die verschrikkelijke afrekening mogelijk op ons sterfbed maken. Wereldrijken doven meestal niet zo vredig uit. Ze storten in wanneer hun burgers pijnlijk tegen hun overmoed aanlopen. Hun technologische vernieuwingen keren zich tegen hen, zoals zou zijn gebeurd met de loden waterpijpen in het oude Rome. Of ze putten door overambitieuze oorlog en gebiedsuitbreiding de schatkist uit, zoals krijgszuchtige koningen van alle tijden tot hun scha en schande hebben ontdekt. Of op een moment dat de poortwachters van het imperium het ’t minst verwachten, vallen ‘barbaren’ – de slachtoffers van hun misdaden – binnen.

Het wereldomspannende imperium van de VS kan op korte tijd op wereldschaal te maken krijgen met al deze bedreigingen. Onophoudelijke oorlogen tegen spookvijanden hebben de VS met een ontzettende schuld opgezadeld. Met technologieën zoals nucleaire wapens en AI is er geen ontsnappen aan als op een keer een zware misrekening gebeurt. Door zijn onverzadigbare gulzigheid en vastberadenheid om de aarde tot op de laatste centimeter te koloniseren, al was het maar om afval te dumpen, is de VS de ecosystemen aan het vernietigen waar we met z’n allen van afhangen.

Als Biden president wordt zal zijn overwinning tijdelijk zorgen voor een nieuwe winterslaap in zelfgenoegzaamheid. Maar algauw zal een nieuwe Trump opstaan en zich meester maken van de onderhuids gestaag opgebouwde woede en haar in de verkeerde richting duwen. Als we niets doen zal de slinger heen en weer gaan tussen ondoelmatige lethargie en ondoelmatige woede, tot het te laat is. Als we niet actief terugvechten zal de stagnatie ons allemaal verstikken.

 

Jonathan Cook. Bron: Jonathan Cook Blog

De blog ‘The task before ‘Sleepy Joe’ is to put liberal America right back to sleep‘ van onafhankelijk journalist Jonathan Cook verscheen op 6 november 2020 en werd vertaald door Hilde Baccarne. Niemand betaalt Jonathan Cook voor zijn blogs. Als je ze apprecieert, overweeg dan een bescheiden schenking via deze link. “No one pays me to write these blog posts.”

Creative Commons

dagelijkse newsletter

Unite Talks: Mohamed Barrie

This interview is one to to take your time for! 🙏 🔆 45 minutes of Mohamed Barrie!🔆 💥 Mohamed is a dedicated social worker, organizer and advocate for veganism. He shares his view on structural racism, power, exclusion and veganism. 🌏 Based on his own experiences he shines a new light on the vegan movement and on the role of racism within these movements. 〄 PS: We just started doing these interviews, so feedback is much appreciated!

Geplaatst door u:nite op Dinsdag 20 oktober 2020

take down
the paywall
steun ons nu!