Waar blijft die opstand?

Waar blijft die opstand?

maandag 2 mei 2016 19:53

Pestregeringen zijn het al (bijna), zowel op nationaal als internationaal niveau. Elke dag opnieuw wordt er gediscussieerd over maatregelen of worden er maatregelen doorgevoerd die ons leven een klein beetje of veel onaangenamer maken. Wij slikken dat, telkens opnieuw, omdat we geloven dat er geen alternatief is. 

There is no alternative, niets zo onwaar als dat. Er zijn altijd alternatieven, heel veel zelfs, maar die zijn natuurlijk niet altijd de makkelijkste of de meest voor de hand liggende. De lafste manier om een discussie te winnen, is zwaaien met deze woorden en hopen dat het luisterend publiek te naïef, te goedgelovig of gewoon te moe gestreden is om er nog tegenin te gaan. Politiek is synoniem geworden aan kortetermijndenken, aan postjes pakken, aan eigen voordeel verzekeren. En het volk slikt dat, vindt het zelfs logisch dat het zo gaat, omdat het al lang zo gaat en het ‘nu eenmaal zo is’. Laat het net dat niet zijn wat we nodig hebben! 

Goede politiek zou moeten draaien om de gulden middenweg zoeken, zodat iedereen een goed leven kan hebben. Nu is het aanvaard om de zwaksten in onze maatschappij achter te laten en in hun miserie te laten zitten, omdat we ons heel gemakkelijk willen vastklampen aan het credo: Ze hebben het toch zelf gezocht. Wie werkloos is, is zelf verantwoordelijk. Wie ziek wordt, moet de gevolgen maar dragen. Wie het niet ver genoeg schopt, heeft niet hard genoeg gewerkt. Wie amper de eindjes aan elkaar kan knopen, is al bij voorbaat verloren en hoeft niet meer geholpen te worden. Vluchtelingen zijn enkel maar gelukzoekers die we met scheldpartijen, ingewikkelde politieke procedures en binnenkort misschien zelfs muren uit ons land en onze maatschappij moeten houden.

Ik walg van deze egoïstische, individualistische en eigengereide maatschappij. Ik walg van de commentaren die sommige mensen denken te mogen spuien over armen, werklozen, migranten, moslims, homo’s. Ik walg van de zelfgenoegzaamheid die leeft, ik walg van de vooroordelen, ik walg van de betweterigheid. Elke kritische zin en elke openheid ontbreekt. Nochtans vraagt het weinig moeite om eens de mens achter de clichés te leren kennen waardoor je al snel ontdekt dat er alleen maar mensen zijn: mensen in alle kleuren, maten en geuren en mensen met een eigen identiteit. Sommigen zal je mogen, anderen niet zo, maar het is onmogelijk om te voorspellen op basis van kleur, geloof, afkomst, voorkeur of situatie wie in welke categorie zal zitten. 

We zijn zo hard bezig met het beschermen van onze rijkdom en onze voordelen dat waarden als naastenliefde, solidariteit en belangeloze inzet bijna compleet verdrongen zijn geraakt. Mensen die deze waarden hoog in het vaandel dragen, worden al bijna als de paria’s van deze maatschappij beschouwd en meewarig bekeken omdat ze zo naïef en onnozel zouden zijn dat ze alle werkelijkheidszin verloren zijn. Geitenwollensok wordt graag gebruikt als denigrerend scheldwoord om mensen aan te duiden die enkel illusies koesteren en niet snappen hoe het ‘echte’ leven in elkaar zit. Ik ben liever een paria dan een arrogante en egoïstische zak. 

Terug naar de politiek: die ondersteunt vooral de egoïstische zakken en maakt graag de mensen belachelijk die wel kiezen voor solidariteit. Waarom vinden wij het zo logisch dat ‘de kleine man’ meer moet betalen? Omdat we om de oren geslagen worden met de slagzin: ‘er moet nu eenmaal bespaard worden en iedereen moet inleveren’? Iedereen? Ironisch, nu de Panama-papers naar buiten gekomen zijn. All animals are equal, but some are more equal than others. Veel geld hebben kan er dus ook voor zorgen dat je geen extra geld moet inleveren. Onze regering dient de lobby’s en de massa knikt braaf, vindt het zelfs terecht dat het harde werk gevraagd wordt van hen die al weinig/minder hebben. Al die ‘profiteurs’ van onze maatschappij, laat ze maar eens inleveren: werklozen en zieken die niet willen werken, vluchtelingen die komen teren op ons systeem en ons geld komen afpakken, migranten die onze cultuur willen komen omverwerpen. Vooroordelen en clichés zijn dagelijkse kost, elke kritische zin volledig zoek. 

Wanneer gaan we als volk eindelijk eens in opstand komen tegen dit egoïstisch en individualistisch beleid en meer nog, deze egoïstische en individualistische maatschappij? Wanneer gaan we eindelijk eens massaal op straat komen om te laten zien dat het anders kan en dat we gewoon anders denken? Wanneer gaan we de handen eindelijk eens in elkaar slaan zodat we kunnen bewijzen dat hulp, solidariteit, verdraagzaamheid, geduld en respect veel beter werken dan haat, vooroordelen en repressie? Wanneer gaan we eindelijk met z’n allen inzien dat langetermijndenken tot betere oplossingen leidt dan kortetermijndenken? En wanneer gaan we eindelijk eens beseffen dat we allemaal mensen zijn en dat multiculturalisme beter omarmd kan worden omdat we daaruit allemaal iets kunnen leren, over onszelf en over elkaar? 

Angst is de slechtste raadgever maar er wordt vanuit angst geregeerd, gesproken en gehandeld. Het is voor mens een natuurlijke reactie om bang te zijn voor verandering, maar verandering zorgt heel vaak voor nieuwe voordelen, nieuwe opportuniteiten, nieuwe kansen. Hopelijk laten we die kansen niet aan ons voorbijgaan.

Ik heb soms hoop, maar tegelijk ook grote twijfels. Ik had vandaag namelijk een discussie met een collega over de ongelijkheid en de onrechtvaardigheid. Je zou denken dat niemand daar tegen kan zijn, toch? Maar die collega vond het volstrekt normaal dat mensen die in ons economisch systeem een belangrijke positie bekleden (daarbij is nog niet gedefinieerd wat belangrijk dan wel mag zijn) disproportioneel meer verdienen dan anderen. Ze dragen namelijk een grote verantwoordelijkheid, kunnen bij grote fouten op gelijk welk moment ontslagen worden en niemand zou die jobs doen als er geen riant loon aan vast zou hangen. Deze argumentatie wringt voor mij. Welke motivatie moet ik me voorstellen bij mensen die enkel voor een hoog loon willen werken? En als Dexia ons iets geleerd heeft, is het wel dat de mensen die ontslagen worden bij grote fouten gewoon vertrekken met een riant hoge bonus en voor een nog hoger loon ergens anders aangesteld worden. Ik stel me sowieso vragen bij ons huidig economisch systeem waar alles om winst, groei en prestatie draait. Zo’n systeem kan onmogelijk eeuwig draaien, maar zelfs binnen dat systeem stel ik me vragen bij lonen die tweehonderd keer hoger liggen. Een dag telt voor iedereen 24 uur. Een groot deel van de maatschappij leeft onder de armoedegrens of komt amper rond. Hoe kunnen we dan rechtvaardigen dat een klein deel zichzelf immens veel meer toe-eigent dan anderen omdat ze belangrijk zouden zijn. Of dat wij het als maatschappij normaal vinden dat het nu eenmaal zo gaat? 
De ongelijkheid kan voor een groot deel weggewerkt worden als we beginnen strijden voor een rechtvaardigere verdeling. Dat vraagt moed, dat vraagt durf, dat vraagt verandering. Uit de zelfbedieningspolitiek zal die verandering niet vlug komen, dus ik stel me opnieuw de vraag: waar blijft die opstand? Blijven we moedeloos en passief toezien of zorgen we voor de verandering van onderuit? We hoeven deze gang van zaken niet normaal te vinden. Onze kritische zin moet dringend weer aangewakkerd worden! 40-urenweken, stakingsrecht en betaald verlof waren ooit ook illusies. Wat nu onmogelijk lijkt, wordt in de toekomst misschien de standaard, maar er wordt alleen iets bereikt als we laten merken dat we niet akkoord gaan. 

Ik probeer te blijven hopen (misschien naïef) op een mooiere, vriendelijkere en respectvollere wereld. Ik blijf hopen op de val van ons economisch systeem waar rijkdom centraal staat en dat je het verworven recht geeft om anderen uit te buiten ten voordele van nog meer rijkdom. Ik blijf hopen dat alsmaar meer mensen zullen inzien dat het huidige systeem niet werkt en dat we menselijkheid weer centraal moeten gaan zetten, zonder ons vast te klampen aan belachelijke, theoretische argumenten. Ik blijf hopen op die langverwachte opstand.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!