Het spook genaamd terrorisme

Het spook genaamd terrorisme

vrijdag 27 november 2015 14:18
Spread the love

Sedert enkele weken is elke burger figurant in een bizar schouwspel. Het spektakel is al enkele jaren gaande, maar sinds de aanslagen in Parijs en de daaropvolgende quasiovername van de publieke ruimte door de politie en het leger zijn alle illusies over vrijheid van spreken, bewegen en vergaderen als sneeuw voor de zon verdwenen. De burger is tegen wil en dank zowel kijker als acteur geworden. Dit vreemde toneelstuk doet onvermijdelijk enkele vragen rijzen. Ten eerste, hoe lang duurt die farce nog? En ten tweede, wie is in godsnaam de regisseur van dit onding?

De junta Michel kan ons alvast geen antwoord geven op de eerste vraag. “Zolang als het moet”, verklaarde minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon nadat de regering de terreurdreiging in Brussel naar niveau 4 had verhoogd. “Het is niet de bedoeling om Brussel economisch te wurgen”, voegde zijn collega van Justitie, Koen Geens, daar de volgende dag sussend aan toe. Vier dagen van economische verstikking later verlaagde het OCAD het dreigingsniveau in de hoofdstad opnieuw naar 3. De situatie is nog steeds ernstig, terrorisme is nog steeds mogelijk en zelfs waarschijnlijk, maar de dreiging is niet meer zeer nabij. De Belgische overheid en heldere communicatie, het is nooit een goede combinatie geweest.

Hoe dan ook, het straatbeeld wordt nog steeds gedomineerd door pantservoertuigen, gemaskerde militairen, politieagenten en zware wapens, terwijl de schermen van televisies en smartphones overspoeld worden door beelden van raids, gijzelingen, bomaanslagen, oorlogsverklaringen en neergeschoten vliegtuigen. Burgerlijke vrijheden worden onder druk gezet alsof de democratische traditie van ons continent een laagje vernis is. Niet enkel de klimaatoptocht naar Parijs werd geannuleerd, ook het voorziene alternatief van Climate Express in Oostende stootte aanvankelijk op een ‘Njet’ van Johan Vande Lanotte, burgemeester en zelfverklaard democraat. De Waalse christendemocraten beschuldigen de vakbonden ervan de ‘nationale eenheid’ in gevaar te brengen met hun syndicale acties in Henegouwen en Namen. En wie er ‘allochtoon’ uitziet loopt het risico om zonder reden te worden gebrutaliseerd en gearresteerd door paranoïde agenten, zoals Yassine Boubout overkwam in Wijnegem. Kortom: niet het terrorisme, maar de samenleving is het primaire doelwit van de repressie.

Laten we ons echter geen illusies maken. De regering noch het OCAD zijn de regisseurs van deze klucht. Achter de stoere praatjes en de oproepen tot kalmte van Charles Michel en Jan Jambon gaan vooral veel nervositeit en onzekerheid schuil. De waarheid is dat de ministers bij gebrek aan visie niet anders kunnen dan teruggrijpen naar de enige wapens die ze kennen: machtsvertoon en vingerwijzingen naar ‘de socialisten’, de illustere opvolger van het ‘Internationale Jodendom’ als paranoïde fantasie van rechtse extremisten. Vergeet even dat zowel de liberalen als de N-VA ooit met de vermaledijde ‘sossen’ hebben bestuurd. Het is de perceptie die telt.

Over perceptie gesproken. Denk niet dat de schreeuw tot ‘nationale eenheid’ een teken van kracht is. De officiële prietpraat die de voorbije dagen uit het Elysée of de Wetstraat de wijde wereld werd ingestuurd mag dan wel bedoeld zijn om terroristen de stuipen op het lijf te jagen, ze kunnen nauwelijks verhullen dat de Europese samenleving ruikt naar verrotting en verzuring. Er is geen eenheid. Gisteren niet, en vandaag evenmin. De samenleving is meer verdeeld dan ooit.

Als de regering de touwtjes niet in handen heeft, wie dan wel? Het volk misschien? Volgens de officiële leer van het Europese continent is het volk de politieke hoofdrolspeler. In de praktijk van onze spektakeldemocratieën speelt het volk echter slechts een keer om de vier à vijf jaar een rolletje in verkiezingen die langs alle kanten gemanipuleerd worden door mediabedrijven, partijbureaucraten en volksmenners.

Laten we eerlijk zijn. Momenteel zitten de terroristen in de regiestoel. Ook al lijdt de Islamitische Staat zware militaire verliezen in Irak en Syrië, ze bepalen meer dan ooit het uitzicht van onze samenlevingen. En dat hebben we uiteindelijk vooral aan onszelf te danken. Alle analyses van de ideologie van het zelfverklaarde kalifaat ten spijt, is IS in essentie niet meer dan het nihilistische neveneffect van een imperialistische strijd in het Midden-Oosten. Het woekert in Irak en Syrië, op plaatsen waar geen enkele globale en regionale grootmacht nog in staat is een dominante positie in te nemen, maar daarbuiten fungeert het vooral als schrikbeeld.

IS waart als een spook door het ‘vrije Westen’. Het beheerst de geesten zonder echt een militaire bedreiging te vormen. Het extreme geweld in Parijs is evenzeer massamoord als mediaspektakel. Het is niet, zoals overspannen commentatoren beweren, de aankondiging  van een stadsguerrilla of het voorproefje van een Derde Wereldoorlog.  Hoe angstwekkend ook, het terrorisme is vooral een collectieve nachtmerrie waarmee politici aan de slag kunnen om de burgers warm te maken voor meer oorlog, meer controlemaatschappij en minder democratie. In die zin zijn de terroristen inderdaad aan de winnende hand.

De terroristen voeren de regie, maar ze kunnen dat alleen omdat wij het stilzwijgend accepteren. Als terreur hun enige effectieve wapen is, dan is dat in feite een goed teken. Het betekent dat ze zowel de steun als de militaire middelen missen om Europa duurzaam te veranderen. De enige reden waarom dat wel kan gebeuren is omdat we uit angst voor terreur regeringen de toelating geven om muren te bouwen, de bewegingsvrijheid te beperken, minderheden te stigmatiseren en de aandacht af te leiden van hun politiek van verpaupering door op elke straathoek een pantserwagen te positioneren. Om het met de woorden van Franklin D. Roosevelt te zeggen: “The only thing we have to fear is … fear itself.”

dagelijkse newsletter

Unite Talks: Mohamed Barrie

This interview is one to to take your time for! 🙏 🔆 45 minutes of Mohamed Barrie!🔆 💥 Mohamed is a dedicated social worker, organizer and advocate for veganism. He shares his view on structural racism, power, exclusion and veganism. 🌏 Based on his own experiences he shines a new light on the vegan movement and on the role of racism within these movements. 〄 PS: We just started doing these interviews, so feedback is much appreciated!

Geplaatst door u:nite op Dinsdag 20 oktober 2020

take down
the paywall
steun ons nu!