Jean-Marie Dedecker: Same old, same old

Jean-Marie Dedecker: Same old, same old

zondag 21 juni 2015 22:26

Na het lezen van het meest recente ‘opiniestuk’ van Jean-Marie
Dedecker in het schaduwparlement van Knack kan ik niet anders dan twee
zaken constateren. Ten eerste, Jean-Marie is als kind in de
“veel-te-veel-zinloze-metaforen-en-woordspelingen”-ketel gevallen. Ten
tweede, Jean-Marie is als kind gepest door fietsliefhebbers, en
waarschijnlijk droegen hun ouders geitenwollensokken en betaalden ze
graag belastingen. De man ziet zichzelf als profeet van het politiek
incorrecte, maar is vooral een symbool voor het politiek
ongeïnspireerde.

Een blik op zijn bijdragen leert ons dat de figuur, of is het
karikatuur, Dedecker keer op keer dezelfde stokpaardjes te berde
brengt. Een greep uit zijn recent oeuvre:

– Automobilisten worden gepest, er zijn te veel belastingen en dat maakt ondernemen onmogelijk
– Er zijn te veel belastingen en dat is de schuld van steuntrekkers en socialisten
– Ecologisten zijn onheilsprofeten en leugenaars
– Er zijn te veel belastingen
– Herverdelingspolitiek van socialisten jaagt belastingen omhoog en Stevaert was ook een verdoken ecologist
– Er is geen vrijheid van meningsuiting door een politiek correcte dictatuur en censuur
– Er zijn, nog maar eens, te veel belastingen
– Automobilisten worden gepest.

En zo gaat het nog eventjes door. Meestal varieert het overkoepelende
onderwerp nog (autobelasting, tax shift, Tsirpas, Stevaert, vakbonden,
flitspalen,…), maar komen dezelfde elementen en dooddoeners steevast
terug, een verzameling mantra’s die keer op keer worden gedeclameerd
door een man die zichzelf als een unieke figuur in de Belgische politiek
ziet, maar wiens ideeën zowel binnen het politieke als het
maatschappelijke landschap vandaag de dag (helaas) redelijk mainstream
zijn. Hij fulmineert graag tegen ‘klein-links’ alsof het vandaag de dag
nog de dominante ideologische stroom in Vlaanderen vormt en zijn strijd
tegen het politieke correcte is tegenwoordig zo politiek correct dat hij
stilaan zichzelf aan het kruis mag nagelen in een opiniestuk.

In zijn laatste worp perfectioneert hij het propageren van zijn
dada’s als vernieuwende en controversiële ideeën nog verder. De
automobilist wordt gepest door een roodgroene taliban, omdat autorijden
nu eenmaal vrijheid en genot betekent. En als er iets is waar de aan
steun en subsidies verslaafde geitenwollensokken niet tegen kunnen, dan
moet het dat wel zijn. Dat autorijden een genot is, merk je elke dag aan
de bumperplakkers, ongeduldige claxonliefhebbers en andere
automobilisten die puur van genot en gelukzaligheid zichzelf niet kunnen
bedwingen en al eens graag 80 rijden in een bebouwde kom. Dat de
automobilist gepest is merk je dan weer aan het feit dat de gemiddelde
dorpskern nog steeds is ingericht alsof het fenomeen ‘fietser’ iets is
dat enkel in fictieboeken bestaat. Verder fulmineert hij tegen autoluwe
winkelstraten. Deze uitwassen van totalitarisme hebben volgens Dedecker
enkel als gevolg dat winkels failliet gaan. Moest dat zo zijn, zegt dat
vooral iets over hoe onaangenaam en lui de menselijke soort is.

Dedecker is het soort politicus dat de vrijheid van meningsuiting
verdedigt om zijn eigen sloganesk gewauwel enig gewicht mee te geven,
alsof hij een Don Quichot is, die tegen de wil van een passief en dwaas
volk in het land wil redden van de stilstand. Hij vecht letterlijk tegen
windmolens, zeker als ze door de keizer van Oostende worden gebouwd, en
zijn ros is eerder een stalen ros, waarmee hij tegen 160 per uur over
de autostrade moet kunnen razen, want ook dat is vrijheid (en genot) van
meningsuiting, nietwaar? In zijn wereld moeten mannen vooral mannelijk
zijn en vrouwen niet te kleinzerig. Het establishment is voor hem de
vleesgeworden nachtmerrie, al grijpt hij levenslijn na levenslijn om
binnen dat establishment actief te kunnen blijven.

Meer en meer plaatst hij zichzelf in het rijtje van de Brackes en de
Dewinters van deze aardbol. Niet omdat hij geboycot wordt door de rode
persbrigade en het multiculti-middenveld, zoals hij mogelijks zelf zou
zeggen, maar wel omdat hij zichzelf als een onmisbare en broodnodige
schakel ziet, terwijl hij in feite vooral open deuren intrapt en
smakeloze slogans herkauwt. Dedecker is een persiflage op een
karikatuur, een man die mentaal blijven steken is in de paarsgroene
periode. Daar waar de andere leden van het schaduwparlement nog geregeld
prikkelen, een interessante stelling poneren of toch op z’n minst een
coherent en relevant relaas naar voren brengen, is het bij Dedecker
altijd twijfelen of de man nu een politicus is of een pop die een
thesaurus heeft ingeslikt en wiens plaat al enkele jaren is blijven
steken. Dedecker heeft in het debat rond de toplonen en parlementaire
weddes al meermaals gezegd dat wie ‘peanuts’ betaalt, apen zal krijgen.
Nochtans is hijzelf het bewijs dat de belofte van een goede wedde
eveneens aanlokkelijk is voor de gemiddelde brulaap.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!