We zijn allemaal Grieken

We zijn allemaal Grieken

Vergeet het gebazel over een Grexit en de zoveelste top-van-de-laatste-kans. Vergeet de eindeloze reeks Europese topontmoetingen en de talloze deadlines die toch niet zo definitief bleken als hun naam deed vermoeden.

donderdag 18 juni 2015 23:07

Vergeet het oeverloze gelul over gebroken beloftes en
de dreigementen met een financieel
‘armageddon’. Vergeet vooral die ergerlijke, alles overkoepelende moralistische reflex om van het Griekse volk de zondebok te maken. Om als
Europese burger werkelijk een verschil te maken heb je slechts drie dingen
nodig: menselijkheid, gezond verstand en de wil tot verzet.
 




Stellen dat Griekse regeringen voor het uitbreken van de
crisis niet bekend stonden om hun uitmuntende financiële beleid is een open
deur intrappen. Legendarisch is het verhaal over hoe de Griekse overheid
verkeerde cijfers gaf over het begrotingstekort om haar instap in de Eurozone
te verzekeren. Dat belastingontduiking en corruptie een ‘nationale sport’ worden genoemd is ook een teken aan de wand. Wie dat in het achterhoofd houdt zal snel verleid worden tot
de overhaaste conclusie dat het geen kwaad kan om dat spilzuchtige Griekse
volkje eens te disciplineren.

De Europese elite is zeer gretig om zelf
die conclusie aan te reiken. Meer zelfs, de hele ideologische rechtvaardiging
van de georkestreerde sociale horror die het ‘soberheidsbeleid’ van de Trojka
in wezen is, is gebaseerd op het creëren en in stand houden van een
vijandsbeeld – het foutieve beeld van de luie Griek die kwistig de euro’s van
zijn torenhoge uitkering rondstrooit. De Grieken zijn de perfecte zondebok voor de
problemen waar de hele Eurozone mee kampt, en Griekenland het ideale proefterrein
voor een grootschalig experiment in sociale afbraak en rampenkapitalisme.

Het discours verstopt zich achter ronkende verklaringen en
gewichtig klinkende pseudowetenschappelijke retoriek, maar is in feite
een flinterdunne ideologische sluier. Nog los van de nuchtere vaststelling dat burgers nooit zonder meer
verantwoordelijk kunnen gesteld worden voor het wanbeleid van hun regering, kan
men immers rustig stellen dat de gewone Griek weinig heeft gemerkt van de
‘vrijgevigheid’ van hun overheid tijdens de jaren voorafgaand aan de crisis. Het waren in de eerste plaats de oligarchen –
havenbonzen, topbankiers, vastgoedmakelaars – die de vruchten plukten van
zoveel wanbeheer. De gewone Griek ploeterde verder, gemiddeld vijf uur langer
dan zijn collega’s uit het hardwerkende Noorden. Dat deed hij bovendien tegen
lagere lonen en een sociale zekerheid die toen al ontoereikend was. Het enige
sociale vangnet met enige kracht is het pensioenstelsel, maar met een pensioen
dat voor meer dan de helft van de Grieken lager ligt dan 665 euro is ook dat
vangnet niet bijster sterk meer. Ook van de zogenaamde ‘noodhulp’ voor Griekenland merkt de gemiddelde Griek bitter weinig. Bijna 90% van het geld van de leningen
gaat immers naar het afbetalen van de schulden.

De Trojka houdt echter vol dat structurele hervormingen
(lees: blinde besparingen) nodig zijn om de krakkemikkige Griekse economie
terug op de rails te zetten. Corruptie en belastingontduiking dienen te worden bestreden.
En daarvoor moet Griekenland geboetseerd worden naar neoliberaal model. Dat
daarvoor ongeveer veertig procent van de Grieken onder de armoedegrens moet
leven is een bijkomstigheid die het eigen
grote gelijk niet in de weg kan staan. De dagelijkse zelfmoorden door verpauperde burgers, de gestage opmars van malaria en HIV en het extreemrechtse geweld tegen migranten in de straten van
Athene zijn verwaarloosbare details uit de marge van Europa voor Trojka-technocraten.

Europese politiek is echter niet gespeend van de nodige
ironie. Laat het nu net de regering van Alexis Tsipras zijn die het
menens is om een einde te maken aan belastingontduiking en wanbeleid. Je zou bijna gaan verwachten dat Syriza een objectieve bondgenoot is van het IMF, de Europese
Commissie en de Europese Centrale Bank.

Syriza wil echter meer dan dat. Het wil
de nieuwe belastinginkomsten niet inzetten om zijn schuldeisers (en dat zijn voor alle duidelijkheid niet de Europese belastingbetalers, maar de banken) te vergoeden, maar wel om het land
te her-industrialiseren, de koopkracht van de Grieken te versterken, de massale
uitverkoop van openbare eigendommen tegen te gaan en de besparingen te stoppen. Kortom, de nieuwe regering wil de economie ook echt uit de slop helpen, zeer tegen de zin van de Trojka.

In een land dat zijn BBP de laatste vijf jaar met een kwart
zag afnemen zijn zulke ‘eisen’ allesbehalve onredelijk. Toch moet de zogenaamd ‘extreemlinkse’
regering diep door de knieën zakken om
het Trojka-beest te geven waar het zin in heeft. En dat heeft de
Syriza-regering ook geprobeerd sinds het aan de macht kwam. Syriza heeft veel
van haar eisen ingetrokken – té veel volgens sommigen. Vanaf het
begin heeft het de bereidheid getoond om tot een compromis te komen. Maar een compromis kan er enkel zijn als beide partners water in de wijn doen. De Trojka is echter niet van plan om de besparingen in vraag te stellen.

De Griekse onverzettelijkheid is een Europese mythe. De
werkelijke dwarsliggers zijn de schuldeisers van Griekenland, die zich bereid tonen om een natie van 11 miljoen mensen te offeren in de ijdele hoop ooit een
fractie terug te zien van de euro’s die ze verloren in hun zelfgemaakte casino.

Vergeet daarom het afgezaagde gebazel over een
Grexit en de zoveelste top-van-de-laatste-kans. Vergeet de eindeloze reeks
Europese topontmoetingen en de talloze deadlines die toch niet zo definitief
bleken als hun naam doet vermoeden. Vergeet  het oeverloze gelul over gebroken beloftes en
de dreigementen met  een financieel
‘armageddon’. Vergeet vooral die ergerlijke, alles overkoepelende moralistische reflex om van het Griekse volk de zondebok te maken. Om als
Europese burger werkelijk een verschil te maken heb je slechts drie dingen
nodig: menselijkheid, gezond verstand en de wil tot verzet.

Menselijkheid

Het grote woord is gevallen. Er
zijn redenen genoeg om vol te houden dat het besparingsbeleid verantwoordelijk
is voor ernstige mensenrechtenschendingen: dakloosheid, honger, extreme
armoede, gebrekkige gezondheidshulp, politiegeweld, het schenden van de nationale soevereiniteit, … 

Kortom, het gaat niet over Grieken versus Duitsers,
gekrenkte nationale trots of ideologische haarkloverijen. Het gaat over mensen,
over ons. Het is geen Griekse crisis,
maar een universele crisis. Immers, als de Grieken op zo’n criminele wijze
gestraft kunnen worden voor het wanbeleid van hun vroegere leiders, waarom
zouden wij –Belgen, Duitsers, Nederlanders, … Europeanen – dan immuun zijn voor een dergelijke
omvangrijke aanslag op onze welvaart? 

De eerstvolgende kans
om je te verzetten vindt plaats op zondag 21 juni 2015. Om 13u30 vertrekt aan
het station van Brussel-Centraal een solidariteitsmanifestatie met het Griekse
volk door het platform “Samen met de Grieken”. Onder meer ‘Hart boven
Hard’ nodigt iedereen uit om deel te nemen.

Link: Samen met de Grieken

Voor een degelijke analyse van de Griekse situatie kan je de recente gastbijdrage van Jelle Versieren op Apache lezen (Syriza, speeltijd, taboe en fetisj’). Een van de interessantste artikels die recent zijn geschreven.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!