Ledencongres of 9de partijcongres PVDA?

maandag 8 juni 2015 10:33

Op de slotmeeting
van het ‘ledencongres’
, ook aangeduid als ‘solidariteitscongres’ zal de
naam van de nieuwe voorzitter van de PVDA meegedeeld worden. Peter Mertens is
enige kandidaat, de congresafgevaardigden hebben dan al gestemd over z’n
kandidatuur.  De nieuwe oriëntaties, die
dan ook al beslist zijn, zullen daar ook verder toegelicht worden: verbreden – verbinden – verdiepen. Voortgaande op de
vermelding van de ‚congresafgevaardigden’ naast het ‚ledencongres’ kan er van
uitgegaan worden dat het hier wel degelijk om het meermalen uitgestelde 9de
partijcongres van de PVDA gaat, of niet?

De congresafgevaardigden hebben zich dan allicht beraden over hoe het verder
moet met de PVDA, de evaluatie van de ervaring met PTB-GO! en het daarna
opdoeken ervan, het niet opzetten van een analoge operatie in Vlaanderen, die
Peter Mertens z’n zetel gekost heeft, het niet op afiche brengen van verkiezingskandidaten
met hoofddoek, de verdere afwijzing om deel te nemen, als observator of als lid,
aan de Partij van Europees Links enz.

Geen voorbereidende documenten zijn terug te vingen op het internet of in
Solidair, geen debat is op gang gekomen vanuit afdelingen of personen, zoals dit
wel en in alle zichtbaarheid het geval is bij de Duitse zusterpartij de
Deutsche Kommunistische Partei (DKP), waarmee recent nog in Nederland de straat
werd opgegaan voor de jaarlijkse samenkomst van de vier zusterpartijen, de DKP,
de KPL(Luxemburg) en de NKPNL (Nederland). De DKP heeft in Unsere
Zeit
elk van de 19 deelnemers aan de Europese Linkspartij aan het woord gelaten
in uitgebreide interviews.

Van de DKP is te verwachten dat ze op haar volgende partijcongres de banden met
Europees links zal verbreken. Dus ook met Syriza, de Linkse Eenheidpartijen in
verschillende landen en met zovele anderen, waarvan een aantal ook tot communistisch
links in striktere zin behoren. Of zal een beslissing van de DKP om als
volwaardig lid toe te treden tot Europeees Links ook voor een opening zorgen
bij de PVDA, of omgekeerd, zal een verdere afwijzing van de PVDA van Europees
Links een legitimatie worden voor de DKP om hetzelfde te doen.

Andere vragen die zich stellen zijn of de PVDA haar ‚lijn’ zal doorzetten om
een veredelde socio-culturele vereniging te worden waar elke ‚politieke’ discussie
gemeden wordt en men niet in debat of bespreking gaat met andere linkse
fractries, bewegingen of personen. Die andere linkse dynamiek bestaat niet in
de definitie van links tot nu toe van de PVDA. Wel worden de Sp.a en Groen
geviseerd als niet volwaardig links, en dat zou dan de vijver moeten zijn
waarin men dient te vissen.

Zal ‚Solidair’ het maandelijks tijdschrift van de PVDA verder de vorm aannemen
van ‚Raak’ het tijdschrift van de Kristelijke Werklieden Beweging of van het
tijdschrift Femma. Zal ‚Manifiesta“ zich verder naast de grote rockconcerten
zetten als het meest open en best geprogrammeerde socio-culturele event van
België, met vooral weerklank bij militanten en sympathisanten.

Op 13 juni 2015 zal een en ander al duidelijker blijken. De kernwoorden geven
de apolitieke richting al aan: verbreden – verbinden – verdiepen. Vooral de
positiebepaling ten aanzien van de Partij van Europees Links zal de toekomst
van links in België bepalen. Gysi van Die
Linke
, zal terugtreden als fractievoorzitter van Die Linke in Duitsland. Dat is zomaar geen fait divers. Wij zijn een partij van 10% en niet van 50%, geeft hij
aan als een van de redenen tot z’n compromisbereidheid in het vooruitzicht van de
Bundestagverkiezingen in 2017. Daar zou voor het eerst bereidheid kunnen zijn
van de SPD (de Duitse Sociaal Demokraten) om met Die Linke te regeren samen met de Groenen. Wagenknecht, de ‚linksere’
tegenpool in Die Linke ziet dat niet
zitten en hiermee lijkt ook binnen Die
Linke
de strijd om de ‚juiste’ lijn weer aan belang te winnen of te woeden.
In de PVDA veroorzaakt deze ‚strijd’ nog geen rimpeltje in het gezapig
voortkabbelende linkse water.

Zal de PVDA, ondanks haar verbale steun aan Syriza en Podemos, meer en meer de
positie innemen van de KKE, de hardliners van links in Europa, met vooral de
vakbonden als motor waarbinnen individuele militanten een en ander proberen
oriëntatie te geven. Maar ook hier weet de PVDA niet de hartslag te meten van
waar syndicale resultaten in het verleden gehaald zijn, en dan is het maar de
vraag of men dit voor de toekomst zal weten.

Dan zou men de 32 urenweek, zoals gerealiseerd door LBC-NVK met Walter Cornelis
en de andere vakbonden uit de Non-Profitsector, voor 650.000 werknemers in 2000 in the picture zetten als
een van de belangrijkste eindeloopbaanrealisaties van de laatste decennia.
Waarom een algemeen door de werknemers ten volle gewaardeerd resultaat van
syndicale strijd niet als voorbeeld wordt naar voor geschoven is een raadsel.
Het gaat dan om 12 bijkomende verlofdagen vanaf 45 jaar, of de 36-urenweek, 24
dagen vanaf 50 jaar of de 34 urenweek en 36 dagen vanaf 55 jaar of de 32
urenweek. Het zou als draagvlak kunnen dienen om voor alle werknemers arbeidsduurvermindering
te eisen in de vorm van bijkomende verlofdagen verbonden aan oudere leeftijd.

Waarom Walter Cornelis niet uitnodigen op het ledencongres in plaats van Ferre
Wyckmans die symbool gestaan heeft voor een vakbond die op zichzelf terug plooit
en vooral de Non-Profit in haar slagkracht beperkt heeft. Waarom geen
Vankeirsbilck van de CNE of Piron uit de metaal van Charleroi die opgeroepen
hebben tot Linkse eenheid? Waarom ook geen vertegenwoordiger van Syriza, verenigd
Links uit Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, uit Tsjechië enz op het
ledencongres. Waarom geen Movement X.

De Linkse eenheid in een Europees perspectief, daar gaat de discussie over,
daar ligt allicht de toekomst van elke linkse ‚communistische’ beweging, daar
dient niet alleen het reformisme bestreden maar de verpulvering en verculturalisering
van de linkse stroming tegengegaan.

Of dient meer aandacht gegeven aan de krachten binnen de veiligheidsdiensten,
tussen de veiligheidsdiensten en de politiek en bij autonome eenheden of
personen die mede verantwoordelijk zijn voor de moord op Julien Lahaut en die
nog altijd onder een of ander vorm aanwezig en actief zijn met hun doelstellingen,
nl. de demobilisering en destablilsering van links en van de dynamieken die
naar socialisering, solidariteit en socialisme kunnen leiden.

Jan Hertogen

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!