Waardigheid in tijden van voorzittersverkiezingen

Waardigheid in tijden van voorzittersverkiezingen

woensdag 11 februari 2015 19:16
Spread the love

Hoewel de sp.a zich nooit heeft geprofileerd als een waardenpartij,
of toch niet zoals pakweg de CD&V dat steevast meent te proberen, is
het in aanloop van de voorzittersverkiezingen niet slecht om het even
over waarden hebben, of iets preciezer geformuleerd, over waardigheid.
Er zijn vele stielen en roepingen waar standvastigheid, zelfs op het
domme af, een meerwaarde is. Soms is het zelfs een deugd. Wie heeft er
geen respect voor de wielrenner die nog een keer op de trappers gaat
staan, ook al weet hij dat het een kwestie van seconden is eer het
dreigende peloton hem als een monsterlijke haai zal verslinden. Of wat
gezegd van de acteur die door zijn obsessieve method acting de
psychose van zijn personage dreigt over te nemen. In sport en kunst
wordt koppigheid en eigengereidheid vaak op luid applaus onthaald.

Zelfs in een ploegsport als voetbal is er ruimte voor het ego. Denk
maar aan Cristiano Ronaldo, die vaak speelt alsof hij alleen op de
wereld (of toch op z’n minst op het voetbalveld) is. Maar dat het ook in
kan misgaan met die ego’s, dat bewijs is er ook. Ik zou zeker niet
durven beweren dat een voorzitter een topspits moet zijn, misschien
eerder een spelverdeler, maar als ik Bruno Tobback met een voetballer
moet vergelijken, dan toch met Zlatan Ibrahimovic, de bonkige Zweed van
Paris Saint-Germain. Laat mij mijn keuze toelichten.

Tobback is ook een tikkeltje arrogant of werkt de perceptie daarrond
toch op z’n minst in de hand. Hij kan namelijk maar moeilijk een debat
aan gaan zonder dat hij al monkelend een of andere steek onder laag
water uitdeelt. Hij is ook een tikkeltje ongeleid bij wijlen,  alsof hij
denkt dat het allemaal niet als een boemerang in zijn gelaat kan
terugkomen, gewoon omdat hij nu eenmaal baadt in zelfzekerheid en geloof
in eigen kunnen. Maar vooral, en dat is belangrijker, Tobback lijkt lak
te hebben aan de notie dat zijj woorden en daden imagoschade
berokkenen, niet alleen aan zichzelf, maar ook en vooral aan zijn
partij. En dat bewijst hij nogmaals door vast te klampen aan het
voorzitterschap.

Misschien vindt hij gewoon oprecht dat John Crombez niet de juiste
man op de juiste plaats is, te sloom, te braaf, kortom een man van de
laterale pas, een Lucas Biglia. Maar op het moment dat zijn partij
verscheurd wordt door barsten en interne twisten, terwijl men al zo lang
in de hoek zit waar de klappen worden uitgedeeld dat men de pijn nog
amper gewaarwordt, is zijn nieuwe gooi naar het voorzitterschap een van
de domste zetten die hij had kunnen doen. (Partij)politiek is perceptie
en perceptie is alles. Ondanks vijf jaar economische-financiële crisis
en de meest rechtse regering in jaren  heeft de partij onder zijn
voorzitterschap enkel aan geloofwaardigheid verloren. Er werd zelfs bij
de moeder der verkiezingen gejuicht omdat de sp.a niet zwaar had
verloren, vergeleken met de peilingen. Dat is de laatste strohalm van de
wanhopige communicatiestrateeg.

Het grootste probleem van het socialisme is dat het geassocieerd
wordt met alles wat onzalig wordt geacht in Vlaanderen. De overheid,
belastingen, de PS, politieke benoemingen, bestuursmoeheid en
ideologische bloedarmoede. In sommige gevallen is dit onterecht,
overdreven of vertekend, in andere gevallen is er weinig tegen in te
brengen. De sociaaldemocraten kunnen zich enkel van deze onwenselijke
associaties ontdoen als ze echt met een propere lei beginnen. Nieuwe
ideeën, een nieuwe aanpak, nieuwe gezichten en een nieuwe voorzitter. Ik
wil best geloven dat Tobback nog steeds denkt dat hij de klasseflits in
zich heeft om de overwinning alsnog binnen te halen. Maar de realiteit
is wat het is. Wie had ooit kunnen denken dat het rode draagvlak na de passage
van Gennez nog verder zou afbrokkelen?

Tegendraadsheid kan een goede strategie zijn. Het heeft Bart De Wever
groots gemaakt in Vlaanderen, hoewel hij vooral als tegendraads wordt
gezien omdat hij een groot deel van de Vlaamse modderstroom napraat.
Maar de arrogante zelfzekerheid van Tobback wordt niet gesmaakt, omdat
men links nu eenmaal op een andere manier bekijkt dan rechts. Rechts
moet recht voor de raap zijn, links mag niet flinks zijn. Maar Tobback
was zeer tegendraads toen hij het ideologisch congres koos als het
lanceerplatform voor zijn persoonlijke ambitie om zichzelf op te volgen.
Daarmee toonde hij misschien perfect aan waar het probleem zit. Het
ontbrak hem enerzijds aan nederigheid om op dat moment zichzelf op de
achtergrond te plaatsen, en de ideologische vernieuwing op de voorgrond,
en anderzijds de waardigheid om een stapje terug te doen en de partij
een voorsprong van een paar maanden te geven om de weg vooruit te
zetten. En dat Crombez misschien een Biglia is? Wel, ik heb Zlatan niet
gezien op het WK, laat staan in de finale.

take down
the paywall
steun ons nu!