Recht op opvang

Recht op opvang

woensdag 28 januari 2015 10:59
Spread the love

De recente heisa over het
belang van en het recht op kinderopvang toonde duidelijk aan dat die hele
kinderopvang een heet hangijzer is en de gemoederen beroert.

Dat mag geen wonder heten
in tijden waarin ouders geacht worden hun beroepsactiviteiten als hun hoofdtaak
te beschouwen. Hoe leer je 27 kinderen de tafels van 3 aan, plombeer je tanden,
poets je kantoren, ontwerp je bruggen of verkoop je schoenen met een stel
behoevende kinderen aan je been? 

Het spreekt voor zich dat
je ouders de kans moet bieden zich professioneel, intellectueel en sociaal te
ontplooien. Wat ooit werd bedacht als instrument om
vrouwen kansen te bieden en te emanciperen, is intussen onontbeerlijk in ons
sociaal-economisch systeem, waarin iedere burger geacht wordt mee te draaien en
actief bij te dragen aan de economische groei.

Kinderopvang heet dan ook
al lang geen faciliteit meer, maar een recht, zoiets als drinkwater en een dak
boven je hoofd dus.

Een omwenteling in de
genderrolverdeling heeft de georganiseerde kinderopvang nochtans niet meteen
teweeggebracht. Kinderen worden nog steeds opgevangen door vrouwen, al gaat het
dan om andermans kinderen en zij het dan (onder)betaald.

Kinderopvang is bovendien
niet enkel een recht voor ouders, maar ook voor kinderen, die gebaat zouden
zijn bij hun verblijf in de kribbe.

Vergis ik me, of is dat een
nieuwe tendens, die framing van kinderopvang in de richting van “het belang van
het kind”? En waar komt die plots vandaan?

Heeft iemand baby’s en
peuters bevraagd inzake hun welbevinden in de Vlaamse opvang?

Heeft men afdoende
aangetoond dat een baby beter af is bij betaalde zorgverleners dan bij zijn ouders?

Moeten we dat niet eens
fatsoenlijk en degelijk onderzoeken vooraleer we stellig roepen dat kinderen
hun prille levensdagen bij voorkeur in de kinderopvang doorbrengen? Voor elke
stem die wijst op de ontegensprekelijke de voordelen van de kinderopvang, is er
een andere stem die op het tegendeel wijst. Het ligt er maar aan wat je
onderzoekt, in welke context, en met welk beoogd doel.

Mooi hoor, hoe iedereen de
mond vol heeft over de rechten van het kind, maar ik kan het niet helpen dat ik
enige argwaan voel opsteken wanneer het de mond betreft van lieden die
doorgaans voornamelijk het economisch belang in het vizier hebben.

Vreemd ook om te horen dat
kinderen en hun toekomst zo belangrijk zijn in een sociaal-economisch bestel
dat hen in het beste geval als toekomstige arbeidskrachten en consumenten, in
het slechtste geval als lastposten behandelt.

Terug naar de Vlaamse
kinderopvang. Ik schreef het al eerder, maar niemand lijkt er van wakker te
liggen:

“Volgens
een rapport van het Innocenti Research Centre (IRC), Unicefs
onderzoeksinstituut in Florence, scoort Vlaanderen een matige zes op tien
inzake kwalitatieve kinderopvang. Dat is het gevolg van systematische
onderfinanciering. 

Wetenschappelijk
wordt steeds duidelijker dat kinderopvang, met name voor baby’s en peuters,
zowel positieve als negatieve impact kan hebben. Ondermaatse of kwalitatief
slechte kinderzorg kan leiden tot een zwakke basis voor de toekomst van een
kind, aldus het rapport.

Unicef
hanteert 3 kinderen per verzorger als norm voor baby’s, 3,5 voor peuters. In
Vlaanderen mocht tot voor kort een verzorger instaan voor maximaal 6,5 kinderen.
Het nieuwe decreet dat vorig jaar werd goedgekeurd, zet dat maximum op 8 à 9
kinderen. Gedurende twee uur per dag mag het aantal zelfs stijgen tot 14 baby’s
per enkele verzorger.

In
die omstandigheden is persoonlijke, liefdevolle zorg nauwelijks mogelijk. De
werkdruk is hoog, het ziekteverzuim ook. Door de overbelasting worden
kinderverzorgsters genoodzaakt zich te beperken tot wat absoluut noodzakelijk
is: voeden, verschonen, medicatie toedienen en in bed leggen.”

Ik had het bedenkelijke genoegen om als vrijwilliger een
aantal jaren jonge moeders te ondersteunen. Wekelijks kreeg ik moeders aan de
lijn die mij in tranen opbelden, omdat hun baby de hele dag huilde in de kribbe
of bij de onthaalouder. Moeders die elke dag hun baby achterlieten met een
zwaar gemoed en met lood in hun schoenen naar hun werk vertrokken. Verhalen
over kinderen van nog geen jaar oud die een uur in de strafhoek belandden omdat
ze een speeltje hadden afgepakt. Van baby’s die in een autostoeltje in de wc
werden gezet omdat ze onophoudelijk huilden, wat stoorde. Van piepjonge
zuigelingen die elke dag huilend moesten inslapen omdat niemand tijd of armen
over had om hen in slaap te helpen. Zijn er echt veel ouders van mening dat dit
soort kinderopvang de optimale context voor een baby benadert?

Als we echt zo bekommerd zijn om de toekomst
van en de zorg voor kinderen, moet dat zich dan niet vertalen in een aangepaste,
empathische zorgomgeving, een omgeving waarin de ouders de belangrijkste plaats
innemen?

De bewering dat kinderen best af zijn ver weg
van hun ouders, in handen van overbevraagde en matig gekwalificeerde mensen,
mag die eens bevraagd, onderzocht en doorprikt worden?

Kan iemand mij bij gelegenheid eens uitleggen
hoe een bevallingsverlof van 16 weken en een vaderschapsverlof van 10 dagen de
toekomst van kinderen precies ten goede komt? Op welke manier hebben kinderen
precies baat bij een systeem dat van hun ouders vergt dat ze zich 5 dagen op 7,
van ’s ochtends tot ’s avonds, en dat tot hun 67ste, elders bevinden?

Als we ons dan toch zo collectief bekommeren
om het welzijn en de ontwikkeling van kinderen, dan kunnen we ons misschien
eens afvragen waarom ouders niet de tijd en de ruimte krijgen om een hechte
band met hen te ontwikkelen en hen in alle rust op te voeden, in plaats van als
opgejaagd wild heen en weer te rennen tussen zorg en werk, of tussen de
geldzorgen met bijhorend sociaal isolement en de vermanende vingertjes. 

Dan kunnen we misschien eens toegeven dat
onze kinderopvang ondermaats is en dat ook zal blijven, zolang we de zorg voor
jonge kinderen niet als een prioriteit beschouwen en er voldoende in willen
investeren.

En vooral: dan kan er misschien geïnvesteerd
worden in het welzijn, de mentale gezondheid en de arbeid/zorgbalans van alle leden van de
samenleving, jong en oud, arm of rijk, laag of hoog opgeleid. Dan hoeven ouders, vooral die in
een sociaaleconomisch kwetsbare positie, niet meer te aanhoren dat hun
kinderen elders beter af zijn.

dagelijkse newsletter

Unite Talks: Mohamed Barrie

This interview is one to to take your time for! 🙏 🔆 45 minutes of Mohamed Barrie!🔆 💥 Mohamed is a dedicated social worker, organizer and advocate for veganism. He shares his view on structural racism, power, exclusion and veganism. 🌏 Based on his own experiences he shines a new light on the vegan movement and on the role of racism within these movements. 〄 PS: We just started doing these interviews, so feedback is much appreciated!

Geplaatst door u:nite op Dinsdag 20 oktober 2020

take down
the paywall
steun ons nu!