Solidariteitsactie Marokko: “Een druppel op een hete plaat”

Na de overstromingen kwam er heel wat kritiek op de aanpak van de ramp. De overheidshulp kwam voor velen te laat en was onvoldoende. Op Facebook circuleerden foto's van overheidshelikopters die ingezet werden om toeristen te evacueren in de getroffen gebieden terwijl de plaatselijke bewoners voor hun evacuatie moesten wachten op open trucks.

Naast kritiek waren er ook een aantal spontane solidariteitsacties over heel het land en in het buitenland op gang gekomen. Velen zamelden geld in voor noodhulp of warme kleren en dekens tegen het vriesweer in de bergen.

De beelden van de overstromingen in het zuiden van Marokko hadden Kenza Isnasni aangegrepen en ze besloot prompt om samen met een medestudent een actie op poten te zetten en via Facebook geld in te zamelen voor de getroffen slachtoffers.

De Brusselse Kenza Isnasni is niet aan haar proefstuk toe. Als activiste heeft ze al heel wat betogingen en acties achter de kiezen. Zo nam ze onder andere ook deel aan de eerste Flotilla naar Gaza die nadien werd aangevallen door het Israëlische leger. Ze volgt sinds vorig jaar een master in Conflict en Diplomatic Studies aan de universiteit van Ifran vlak bij Marrakech in Marokko.

Via haar medestudent nam ze contact op met een coöperatieve in Oulad Dahou, één van de getroffen regio's op een paar uur rijden van Agadir om een lijst op te stellen van de noden. In drie weken tijd kwam er een kleine som binnen van verschillende steungevers uit België.

De solidariteitsactie is een goede gelegenheid om eens te kijken hoe het gesteld is in de getroffen dorpen. Aangekomen in Agadir na een nachtje bus ontmoeten we één van de medewerkers van de plaatselijke coöperatieve die een lijst heeft opgesteld van de 40 gezinnen die hulp konden gebruiken. De coöperatieve die ons de contacten bezorgde, organiseert de vrouwen uit de omliggende dorpen. Ze maken artisanale producten die ze verkopen in de dichtstbijzijnde stad aan de toeristen.

Kenza en de medewerker van de coöperatie kochten met het ingezamelde geld dekens, kinderkleding en matrassen op de markt in Agadir.

Warm onthaal

We togen vol goede moed naar een aantal getroffen dorpen met onze 'hulp'goederen vergezeld door een aantal medewerkers van de coöperatieve.

In de stoffige dorpen werden we onthaald door de plaatselijke bewoners die ons de huizen van de 'getroffen' gezinnen toonde achtervolgd door de dorpskinderen. Het is telkens weer een schok om te realiseren in welke armoede de mensen leven. Het contrast tussen stad en platteland is op sommige plekken immens.

Het aanzicht van de ravage op bepaalde plaatsen deed ons de moed in de schoenen zakken. De armsten zijn het hardst getroffen. Hun lemen huisjes zijn door de overvloedige regen geheel of gedeeltelijk ingestort.

De aangestampte aarde van hun huisjes werd omgetoverd tot een omgewoelde gedroogde berg slijk. Wat te redden viel werd uitgestald in de zon. Sommige hebben tijdelijk opvang gevonden bij buren of familie en anderen proberen wat te improviseren in de kamers die nog resten of in een geïmproviseerde tent. Daar stonden we dan met onze schamele dekens, matrassen en wat kinderkleding.

Groot was onze verbazing hoe warm de mensen ons onthaalden. Ze waren vooral enorm blij dat er iemand langskwam en gewoon eens polste naar hun situatie. Iedereen wilde ons maar al te graag rondleiden in hun huis of wat er nog van over blijft en de meesten wilden vooral hun hart uitstorten. "Het weinige dat we hebben zijn we kwijt", zei een oude man die we bezochten. “De lokale politici verkondigen in de media dat alles prima is in in deze regio terwijl onze huizen en de wegen vernield zijn. Kijk zelf maar rond en dat zij (verwees naar de lokale politici) ook eens langskomen, voegde hij er kwaad aan toe.”

Woede en frustratie

We togen van huis tot huis in een vijftal dorpen. En de coöperatie heeft puik werk geleverd. Al de gezinnen die we bezochten waren op één of andere manier getroffen door de overstromingen. Telkens hetzelfde verhaal en vooral veel woede en frustratie. Heel wat mensen voelen zich in de steek gelaten door de overheid.

De dorpen die we bezochten waren nog dicht bij de autosnelweg maar op de radio hoorde ik interviews met mensen uit de geïsoleerde dorpen in de bergen. Schrijnende verhalen van mensen die heel hun hebben en houden kwijt zijn en zelfs twijfelen of ze nog in hun dorp kunnen blijven wonen.

Een zeventigjarige werd geïnterviewd en zei dat hij nog nooit van zijn leven zoiets gezien heeft. Een andere dorpsbewoner verteld hoe de kolkende rivier al zijn vee heeft meegenomen en hoe de oom van zijn buur door de rivier werd meegesleurd. Kinderen die vertelden hoe ze al meer dan drie weken niet naar school konden omdat het gebouw ingestort is. Dorpsbewoners die de overheid smeken om gewoon de wegen terug te herstellen in plaats van hulpgoederen te brengen zodat ze zelf hun aankopen kunnen doen op de markt. Door de vernielde wegen moeten ze nu kilometers met de ezel tot de dichtstbijzijnde snelweg voor ze een gemotoriseerd voertuig kunnen nemen.

De ravage aan infrastructuur, wegen en bruggen is enorm en dit in een regio die al moeilijk toegankelijk is. De vraag is hoe snel de overheid in gang zal schieten.

Kenza maakt de vergelijking met de situatie na de hevige aardbeving tien jaar geleden in het noorden van Marokko. "We deelden er toen tenten uit aan de mensen wier huizen vernield waren. De mensen hebben jaren in die tenten gewoond voor ze terug in hun huizen konden. Ik hoop dat ze nu ook niet zo lang moeten wachten.”

“De actie is een druppel op een hete plaat maar in zo'n situatie kunnen we als burger enkel onze solidariteit en een beetje menselijkheid tonen en hopen dat de overheid haar werk doet en de immense schade snel aanpakt”, besluit Kenza.