De shock and awe van de regeringen-De Wever

Leest u even mee het lijstje van de voorbije 24 uur. De drie grote federale cultuurinstellingen De Munt, Bozar en het Nationaal Orkest krijgen een ongeziene besparing te slikken. Vier procent op personeel en 20 procent op werking, en dit met ingang van 1 januari 2015 en met een verhoging van nog eens 2 procent in elk jaar erna tot en met 2019.

Bozar en De Munt worden geleid door Paul Dujardin en Peter de Caluwe die een maand geleden nog een kritisch stuk schreven over de besparingen op cultuur. “Cultuur verdient prioritaire aandacht van al wie een gezonde democratie vorm wil geven”, stelden ze in De Standaard. 

Revanchisme van de nieuwe federale regering? Investeren in cultuur wil de nieuwe Vlaamse regering wel in de Vlaamse zuidwestrand van Brussel. In Ruisbroek – op 9 kilometer van de Grote Markt in Brussel – zou een nieuwe Vlaamse cultuurtempel moeten verrijzen met een zaalcapaciteit van 900 plaatsen en een kleiner theater waar 350 mensen binnen kunnen.

Brussel droogleggen en de Vlaamse rand versterken. “In hoeverre is dit een besparing en geen ideologische uitputtingsslag?”, vraagt Peter de Caluwe. Een retorische vraag als je alle elementen samen legt.

Historische context

Tweede feit: N-VA- kamerlid Koenraad Degroote verzorgt zaterdag het welkomstwoord op het Colloquium Joris Van Severen, rond de ideeën en het werk van de oprichter van het fascistische Verdinaso. “Veroordelen, dat is overdreven. Ik ga hem niet veroordelen”, zegt hij aan Le Soir. Was hij dan geen fascist? “Je moet dat zien in de historische context van toen, dat is niet vergelijkbaar met vandaag.”

Joris van Severen beschouwde Hitler als te zacht tegenover de joden. Hij hoopte dat het 'Dietsche volk' sneller werk zou maken van de verdrijving van de joden uit 'Dietsland', dan de nazi's. De omarming van dergelijke figuur komt bovenop de incidenten rond regeringsleden Theo Francken, Ben Weyts en Jan Jambon. 

Het toont dat N-VA deel uitmaakt van een ideologische stroming waar ook Vlaams Belang in thuishoort. In plaats van twee duidelijk afgescheiden groepen is er eerder sprake van overlapping en verwantschap.

Drie: minister van Werk Philippe Muyters wil jonge werkzoekenden laten sporten. "Winnen, verliezen, op tijd zijn, scoren en anderen laten scoren... Dat zijn competenties die ook op de werkvloer van pas komen", zegt hij in de Gazet van Antwerpen. Dat is de Britse psychiater en schrijver Dalrymple ten voeten uit. Als mensen geen job vinden dan ligt dat aan hun attitude. Overheden moeten hen niet pamperen door hen een uitkering te geven maar hen helpen met een schop onder de kont.

Het bruggetje naar Van Severen is ook makkelijk gemaakt. De nuttelozen van deze maatschappij dwingen te werken aan hun lichaam ruikt naar de nationaal-socialistische Körperkultur die door de naziregisseur Leni Riefenstahl zo mooi in beeld werd gebracht in de film Olympia. Haar camera glijdt langs de gespierde, Arische lichamen van de atleten en atletes, de gezonde helden van het Derde Rijk.

Discrimineren is een plicht

Vierde nieuwsfeit: de meerderheid moest de vier leden aanduiden van de Nederlandstalige kamer van het Interfederaal Centrum voor Gelijke Kansen en Bestrijding van Discriminatie en Racisme. N-VA vaardigt Matthias Storme af. Het Centrum moet waken over de naleving van de antidiscriminatiewet en net Storme startte enkele jaren geleden een procedure bij het Belgisch Grondwettelijk Hof tegen de antidiscriminatiewet. Want “discrimineren is een mensenrecht”, vond hij. De antidiscriminatiewetten noemde hij nonsens.

Het Vlaamse regeerakkoord belooft het Centrum te evalueren. Met de benoeming van Matthias Storme hoeft niemand nog te twijfelen welke richting die evaluatie zal uitgaan. Directeur Jozef De Witte van het Centrum heeft helaas zolang zijn best gedaan om de N-VA-stroming niet voor de borst te stoten dat weinig slachtoffers van discriminatie wakker zullen liggen van de ontmanteling van het Centrum. 

Eén dag, vier feiten die elk op zich voldoende zijn om opstandig de vuist te ballen. Maar als ze samen komen krijg je een shock therapie en bestaat het gevaar dat je lamgeslagen in je stoel wegzakt.

Misschien is er één lichtpunt. Niemand kan nu nog volhouden dat het allemaal wel meevalt. Dat de heftige en verontwaardigde reacties een vorm van hysterie zijn.

Sociale organisaties en de culturele wereld kozen voor Hart boven Hard maar het ziet er naar uit dat het Hart tegen Hard wordt. We rechten onze rug, trekken ons op aan de volle zalen (dinsdag op de Hart boven Hard-avonden, woensdag op de mobilisatie-avond van het ABVV in Antwerpen) en blijven het herhalen als een mantra: Bourgeois, De Wever en Michel beseffen echt niet waar ze aan begonnen zijn.