"Russische schuld is een feit"
De Amerikaanse spurt naar een oordeel, dat de schuld voor de crash van Malaysia Airlines Boeing-777 vluchtnummer MH17 volledig bij de etnisch Russische Oekraïense rebellen en Russisch president Poetin legt, gaat onverminderd door, ondanks het bestaan van heel wat meer mogelijke verklaringen. De kernmacht Amerika is zo naar een volledig vermijdbare crash aan het sprinten met kernmacht Rusland, omwille van Oekraïne.
Je kan de gevaren zien van deze "informatie-oorlogen", wanneer feiten moeten wijken voor propaganda en wanneer de media niet langer als onpartijdige arbiter optreden.
In deze droevige zaak is de New York Times de zwaarste overtreder van journalistieke principes. Dit is de krant die door iedereen als de topkrant van de VS wordt beschouwd. Tijdens de volledige crisis in Oekraïne was de NYT weinig meer dan een lopende band die de propaganda leverde die de Amerikaanse regering wenste. Dat deed ze met slordige en vooringenomen berichtgeving door onder meer (topjournalisten) Michael R. Gordon en David Herszenhorn.
De NYT bereikte wat dat betreft zondag 27 juli 2014 een nieuw dieptepunt. De krant aanvaardde toen de nog altijd onbewezen stelling over hoe MH17 werd neergeschoten als 'feit'. Zonder enige bronvermelding liet de NYT alle twijfels vallen – ondanks de blijkbaar toenemende twijfels van officieel Washington over hun verhaal dat Oekraïense rebellen het toestel zouden hebben neergeschoten met krachtig, door Rusland geleverd Buk-luchtafweergeschut.
Amerikaanse en Oekraïense regeringswoordvoerders begonnen deze verhaallijn te pushen onmiddellijk nadat MH17 neerstortte op 17 juli 2014 en alle 298 inzittenden omkwamen. Hun enige bewijzen waren citaten van de 'sociale media' en een geluidsfragment van een opgevangen telefoongesprek dat mogelijk commentaar bevatte door Oekraïense rebellen na de crash. Dat fragment suggereerde dat een aantal rebellen aanvankelijk geloofden dat zij dat toestel hadden neergeschoten, maar daar later op terugkwamen.
Een zeer groot probleem met dit bewijs is de veronderstelling dat de rebellen – of zelfs de officiële Oekraïense strijdkrachten – zouden opereren met een precieze bevels- en controlestructuur. In werkelijkheid zijn geen van de tegenstanders in dit conflict erg professioneel. Ze functioneren in een oorlog die mistiger is dan vele andere.
Een nog veel groter probleem voor het Amerikaanse verhaal is dat het bijna niet te vatten is dat de Amerikaanse inlichtingendiensten geen satellietbeelden zouden hebben (of andere informatie) over het oosten van Oekraïne op het ogenblik van de feiten.
Desondanks is de Amerikaanse regering niet in staat (of weigert ze) ook maar één beeld te tonen, waarop te zien zou zijn dat Rusland een Buk-luchtafweergeschut zou leveren aan de rebellen, geen enkel beeld waarop de rebellen deze raketten zouden transporteren in het oosten van Oekraïne, geen enkel beeld waarop de rebellen die gruwelijke raket afvuurden die de MH17 neerhaalde, geen enkel beeld waarop de rebellen de raketten terugvoeren naar Rusland.
Om de zekerheid van officieel Washington over wat het 'weet' zomaar te aanvaarden, moet je geloven dat Amerikaanse spionagesatellieten – in heel de wereld als de beste beschouwd – geen raketten van bijna vijf meter (zestien voet) lang konden ontwaren tijdens hun passage boven Rusland en het oosten van Oekraïne. Als dat inderdaad het geval zou zijn, dan moeten de Amerikaanse belastingbetalers hun miljarden en miljarden belastinggeld terugeisen.
De weigering van de Amerikaanse inlichtingendiensten om satellietbeelden vrij te geven van Buk-luchtafweergeschut in het oosten van Oekraïne is een bewijs van het soort "de-hond-blafte-niet-dus-er-was-in-feite-niets". Dit bevestigt de these dat er geen bewijs is voor de beweringen van de Amerikaanse regering.
Kan iemand ook maar even geloven dat als er Amerikaanse satellietbeelden zouden bestaan die tonen dat luchtafweergeschut over de grens (met Rusland) worden aangevoerd, die beelden niet onmiddellijk zouden worden vrijgegeven en aan de wereld getoond?
In dit geval is de afwezigheid van bewijs een bewijs van afwezigheid – afwezigheid van Amerikaans bewijs.
De stelling van de Amerikaanse regering moet optornen tegen de openbare opmerkingen van een aantal hooggeplaatste Amerikaanse militairen die het niet eens zijn met de 'stellige zekerheid' van de regering van president Obama.
Zo rapporteerde journalist Craig Whitlock van de Washington Post op zaterdag 26 juli dat luchtmachtgeneraal Philip M. Breedlove, Amerikaans opperbevelhebber van de NAVO-strijdkrachten in Europa, in juni zei: “Wij hebben tot nu nog geen enkel (Russisch) voertuig met luchtafweergeschut de grens zien overgaan.”
Whitlock schreef ook dat “Admiraal John Kirby, perswoordvoerder van het ministerie van Defensie, zei dat defensie-experts geen specifiek bewijs konden noemen dat een SA-11 (= Buk) luchtafweergeschut was vervoerd vanuit Rusland naar het oosten van Oekraïne.”
Er is immers nog altijd de mogelijkheid dat een raket van de Oekraïense overheid – ofwel van zijn eigen (eveneens in Rusland vervaardigde) Buk-luchtafweergeschut vanop de grond, ofwel een raket vanuit een gevechtsvliegtuig in de lucht – MH17 heeft neergehaald. Een bron met contacten bij de Amerikaanse inlichtingendiensten zei me dat een aantal satellietbeelden suggereren dat het betreffende luchtafweergeschut (van waar de raket vertrok) onder de controle stond van Oekraïense regeringstroepen, maar dat hun besluit nog niet helemaal vaststond.
Dan zijn er nog de ooggetuigen in de regio van de crash die stellen dat minstens één Oekraïens gevechtsvliegtuig het burgertoestel naderde kort voor het neerstortte. De Russische regering heeft eveneens radargegevens die zouden aantonen dat er Oekraïense gevechtsvliegtuigen in de buurt waren.
Noodzaak van een echt onderzoek
Wat dit allemaal betekent, is dat een ernstig en onpartijdig onderzoek nodig is om te bepalen wie hier in de fout ging en om verantwoordelijkheid te bepalen. Dat onderzoek loopt nog zonder formele conclusies.
Een journalistiek professionele nieuwsorganisatie zou het mysterie van wie nu MH17 heeft neergeschoten met scepsis moeten behandelen. Geen ernstig journalist zou op basis van twijfelachtige beweringen door één zijde in dit conflict tot een besluit mogen komen, terwijl de andere kant vasthoudt aan zijn ontkenningen, zeker wanneer de inzet zo belangrijk is in deze intense confrontatie tussen twee kernmachten.
Dat is precies wat de NYT deed door nieuwe Amerikaanse plannen te beschrijven om de confrontatie nog te escaleren, door mogelijk tactische inlichtingen door te geven aan het Oekraïens leger, zodat het meer effectief oorlog kan gaan voeren tegen de Oekraïense rebellen.
Zondag 27 juli 2014 schreef de NYT: “De kern van het debat, volgens meerdere (Amerikaanse) hogere ambtenaren – die net als al de anderen die ik heb geïnterviewd strikte anonimiteit eisten, omdat de beleidsbesprekingen nog steeds bezig zijn – is of het een Amerikaanse doelstelling moet zijn om alleen maar de Oekraïense regering op te jutten tegen de separatistische aanvallen of om een ferme boodschap te sturen aan Poetin door zeer agressief hulp te bieden aan Oekraïne om de raketten neer te halen die Rusland geleverd heeft. Die raketten hebben de voorbije tien dagen immers al vijf toestellen neergehaald, waaronder MH17.”
De weblink die de NYT-online-versie van dit artikel verbindt met een eerder artikel van de krant, wijst Amerikaanse 'officials' aan als bron voor de beschuldiging van Rusland. Dit verhaal laat die bronvermelding echter vallen en neemt de bewering als een vaststaand feit in het artikel op.
Het gevaar dat deze Amerikaanse 'informatie-oorlog' elke nieuwe ontwikkeling van de crisis in Oekraïne als gelegenheid ziet om Poetin met de vinger te wijzen en de spanning met Rusland op te drijven, is al overduidelijk van sinds deze crisis begon – net zoals de openlijke anti-Russische vooringenomenheid van de NYT en zowat alle andere Amerikaanse mainstreammedia.
Sinds het begin van deze crisis eind 2013 hebben Amerikaanse woordvoerders en Amerikaans gefinancierde ngo's niet alleen een compleet éénzijdige versie gepusht, maar hebben ze ook een gevaarlijke agenda gepromoot, die een botsing tussen de VS en Rusland schept en – op persoonlijk vlak – tussen president Obama en president Poetin.
De aanleiding voor deze frontale botsing tussen Rusland en de VS was de interne ruzie in Oekraïne over de keuze die president Viktor Janoekovitsj moest maken. Moest hij de harde besparingsmaatregelen van het IMF aanvaarden, als prijs voor een associatie met de EU, of moest hij ingaan op een veel genereuzer aanbod van Rusland?
De frontstrijders van deze strategie zijn de Amerikaanse neoconservatieven. Die zijn woedend dat Poetin in september 2013 Obama wist te weerhouden van een gepland bombardement tegen Syrië. Hun voornaamste strijddoel was het vernietigen van de samenwerking Obama-Poetin, die ook essentieel was om de doorbraak te bereiken in het nucleair dispuut met Iran (ondertussen hopen deze neocons dat het Amerikaans leger ook Iran gaat bombarderen).
Daarom schreef Carl Gershman, een leidinggevende neocon en lang voorzitter van de door de VS gefinancierde National Endowment for Democracy (NED), op 26 september 2013 een opinie in het neocon-vlaggeschip Washington Post om er bij de Amerikaanse regering op aan te dringen Europese 'vrijhandelsverdragen' door te duwen met Oekraïne en andere ex-Sovjet-staten. Zo moesten de pogingen van Rusland gecounterd worden, om meer toenadering te zoeken tot deze landen.
Het ultieme doel volgens Gershman is het isoleren en mogelijk zelfs afzetten van Poetin in Rusland, waarbij Oekraïne de hoofdschotel wordt op het globale schaakbord. “Oekraïne is de grootste prijs”, scheef Gershman. “De Russen staan ook voor een keuze en Poetin zou wel eens kunnen eindigen aan de verliezende kant, niet alleen in het buitenland maar ook in Rusland zelf.”
Om de VS meer speelruimte te geven in Oekraïne heeft de NED volgens Gershman talloze projecten gefinancierd, waaronder training van "activisten" en steun voor "journalisten". In plaats van het eigen Oekraïense politieke proces zijn gang te laten gaan om hun onenigheden op te lossen, zijn vertegenwoordigers van de VS, zoals onderminister voor Buitenlandse Zaken Victoria Nuland en de neoconservatieve senator John McCain, actief tussenbeide gekomen om destructieve betogingen op te zetten en zo de omverwerping van president Janoekovitsj te bewerkstelligen, toen hij een Russisch samenwerkingsakkoord verkoos boven het aanbod van de EU en het IMF.
Hoewel het grootste deel van het geweld was aangestookt door neonazistische militanten, die het voortouw overnamen van de protesten tegen Janoekovitsj, hebben de VS in samenspraak met de medeplichtige media Janoekovitsj en de politie verantwoordelijk gesteld voor elke uiting van geweld. Dat omvatte onder meer de nog altijd mysterieuze aanval door scherpschutters, waarbij betogers en politieagenten omkwamen.
Op 21 februari 2014 ontkende president Janoekovitsj dat hij bevel had gegeven voor deze beschietingen. Hij poogde eerder het geweld in te tomen door een akkoord te ondertekenen dat door drie EU-lidstaten was onderhandeld. Dat akkoord voorzag in een inperking van zijn presidentiële macht en vervroegde verkiezingen, zodat hij uit het presidentschap kon worden weggestemd. Hij legde zich bovendien neer bij de eis van Amerikaans vicepresident Joe Biden om de Oekraïense politie terug te trekken. Daarop klapte de val dicht.
Neonazimilities namen regeringsgebouwen over en dwongen Janoekovitsj en zijn staf om te rennen voor hun leven. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken erkende het coupregime, dat snel was samengesteld met delen van het parlement, als 'legitiem'. Naast het snel goedkeuren van wetten tegen etnische Russische Oekraïners in het oosten, was één van de topprioriteiten van het parlement het goedkeuren van het besparingsplan van het IMF.
De '"goeden" en de "slechten"
Hoewel de Amerikaanse media volledig op de hoogte waren van deze feiten – je kon de realiteit soms letterlijk lezen tussen de lijnen van de rapporten die vanuit Oekraïne naar de redacties werden verzonden – was het dominante discours van de VS dat de coupplegers de 'goeden' waren en Janoekovitsj en de zijnen samen met Russisch president Poetin de 'slechten'. In de Amerikaanse media werd Poetin uitgelachen omdat hij met ontbloot bovenlijf op een paard reed en dergelijke onzin. Dat vinden ze daar blijkbaar leuk, net zo leuk als het hernemen van de Koude Oorlog met Moskou.
Toen de bevolking van de Krim – waarvan een groot deel etnische Russen zijn – overweldigend stemde voor afscheiding van Oekraïne en voor samenvoeging met Rusland, verklaarden de Amerikaanse media dit als een 'Russische invasie', ondanks het feit dat de enige Russische troepen die er waren daar al eerder gestationeerd waren als onderdeel van een akkoord met vorige Oekraïense regeringen.
Vervolgens werd elke ontwikkeling die maar kon worden gehypet ook effectief gehypet. Er was bijna geen enkele nuancering meer in de nieuwsberichten, een gebrek aan professionalisme waarbij de New York Times het voortouw nam.
Toch lag de oplossing voor de crisis voor de hand: een gefederaliseerd systeem dat de etnisch Russische bevolking in het oosten een bepaalde mate van zelfbestuur zou gunnen en Oekraïne zou toelaten vriendschappelijke relaties te onderhouden met de EU én Rusland.
De nieuwe president Poroshenko – verkozen terwijl de afscheidingsgevechten in het oosten al begonnen waren – weigerde te onderhandelen met de etnisch Russische Oekraïense rebellen, die de afzetting van Janoekovitsj weigerden te erkennen. Hij voelde aan dat hij voldoende steun had van de Amerikaanse regering en koos voor de militaire oplossing.
Het is in die context van de massale aanval op het oosten door de Oekraïense regering dat Rusland zijn militaire bijstand aan de belegerde rebellen opdreef, waaronder klaarblijkelijk de levering hoorde van klein, mobiel en op de schouders gedragen luchtafweergeschut, om de superioriteit van Kiev in de lucht af te blokken. De rebellen slaagden er zo in een aantal Oekraïense gevechtsvliegtuigen neer te halen vanop hoogtes die ver lagen onder de 33.000 voet (10.000 meter) van het vliegtuig van Malaysia Airlines.
Om vliegtuigen op die hoogte neer te halen is een veel krachtiger systeem nodig, zoals het Buk-grond-luchtafweergeschut of zoals lucht-luchtraketten op gevechtsvliegtuigen. Dat brengt ons op het mysterie van wat is gebeurd op die namiddag van 17 juli en waarom het zo belangrijk is dat een ernstig onderzoek alle beschikbare bewijzen evalueert, zonder dat al een oordeel wordt geveld.
Het idee om eerst een onderzoek te doen en daarna besluiten te trekken is een concept dat blijkbaar noch de Amerikaanse regering noch de New York Times aanvaardbaar vinden.
Ze geven er de voorkeur aan met het besluit te beginnen en daarna een ernstig onderzoek irrelevant te maken, een zoveelste slachtoffer van deze informatie-oorlog.
Robert Parry, 27 juli 2014
Robert Parry schreef meerdere onderzoeksartikels over het Iran-Contraschandaal voor het persagentschap Associated Press en voor het weekblad Newsweek in de jaren 1980.
© 2014 Consortium News
Vertaling van Blaming Russia as ‘Flat Fact’ van Consortiumnews.com door Lode Vanoost.
Artikels waarnaar wordt verwezen:
