Gaza: uw huis wordt zo dadelijk vernield, verlaat uw woning
Op de tweede verjaardag van de dood van mijn broer werd ik wakker geschud door een boodschap van mijn Palestijnse vriendin Basel. Haar familie woont in het vluchtelingenkamp van Jabaliya in het noorden van Gaza. Ze kregen zopas een telefoon vanuit Israël: hun huis staat op het punt vernield te worden: verdwijn.
De familie van Ali Rajab en Leila Khalil leven in de wijk Hay Raid al Saliheen in het vluchtelingekamp van Jabaliya. Zij zijn een familie van paramedici. Met raketten of gevechten hebben ze niets te maken, zelfs niet met een politieke partij.
Basels familie werd tienmaal opgebeld. De eerste keer zei men hun weg te gaan tegen 15 juli, omdat hun huis dan zou worden vernietigd. Bij de laatste oproep was dat nog vier uur. Ik zei, Basel, ze moeten daar weg gaan. Israël geeft de mensen de tijd niet die ze zeggen te geven. Basel zei dat ze niet weg kunnen. Er is nergens een veilige plaats in Gaza om naar toe te gaan. Nergens.
In 2008 waren mensen in hun buurt gaan schuilen in een school van de VN en ze werden aan flarden geblazen. Basels vader Ali werd bijna opgeblazen, enkele dagen geleden, toen de ziekenwagen van de Rode Halve Maan die hij bestuurde net was gemist door een Israëlische raket.
Ik weet echt niet of zijn familie van plan is te proberen hun huis te verlaten en de dood te riskeren op straat, waar Israël nu raketten afschiet op groepen van mensen, of thuis gaan blijven om daar de dood te riskeren. Opnieuw vroeg ik Basel of ze ergens naar toe kunnen. Opnieuw zei hij me dat er geen veilige schuilplaats is in Gaza en dat er geen uitweg is.
Israël belde hen op de vaste telefoonlijn. Als hun inlichtingendiensten het telefoonnummer van hun huis hebben en hun adres, dan weten ze zeker ook dat er in dat huis alleen maar burgers zijn. De dienst voor public relations van Israël stelt dat de 'waarschuwingen' en de bommen (attente, verwittigende bommen, als een zachte ochtendzoen) aantonen dat ze humaan zijn, omdat ze de mensen de tijd geven om te evacueren.
Dat impliceert echter dat men ergens veilig naartoe kan. In tegenstelling tot Israël heeft Gaza geen schuilkelders, geen veilige plaatsen. Dat impliceert ook dat een burgerwoning, waarin alle inwoners de kans krijgen om weg te gaan, nog altijd een doelwit is. Dat houdt geen steek. Zijn de beddenlakens of de familiefoto's van de Khalil's een bedreiging voor Israël?
Mijn moeder suggereert dat Israël zijn slachtoffers 'waarschuwt' omdat het een nieuwe vorm van psychologische foltering toepast, als een kat die een muis foltert tot ze er zich van ontdoet. In dit geval zijn de muizen echter mensen.
Basel zegt dat Israël dit doet om de meerderheid van de bevolking van Gaza tegen Hamas te keren, om een opstand uit te lokken. Dit kan echter alleen werken als de inwoners van Gaza het niet zo druk zouden hebben met overleven. Bovendien, dit is wel een zeer smerige manier om een opstand uit te lokken.
Ik zoek naar een rationele motivatie – ook al is die nog altijd smerig – in de actie van natiestaten, maar ik kan niets vinden. Ik veronderstel dat genocide geen rede kent, tenzij misschien om de meerderheidsbevolking op te zwepen tot een blinde patriottische furie.
Ik kan geen ander woord bedenken dat beter deze valkuil voor een enorme bevolking omschrijft, die essentiële levensmiddelen ontzegt en massale bombardementen organiseert, dan genocide. (Zie de Convention on the Crime and Punishment of Genocide)
Ik denk dat Basel me heeft gebeld omdat hij met iemand wou kunnen spreken. Ik hoop dat hij dat niet deed omdat hij dacht dat ik iets zou kunnen doen, want ik voel me compleet hulpeloos. Een heel gezin – Leila, Ali, Ghassan, Mohammed, Ahmed, Hannan – heeft zojuist het bericht gekregen dat de klok aan het aftellen is en ze hebben geen enkel middel om dat te stoppen. Al wat wij kunnen doen is dit aan iedereen vertellen. Zeg dit alsjeblief verder.
Ik voel dat ik hulpeloos sta toe te kijken terwijl het leger, dat ik als Amerikaans burger mee financier, genocide pleegt. Ik heb de Amerikanen, de Duitsers en andere wereldburgers niet vergeven dat ze toekeken terwijl dit mijn grootouders werd aangedaan. Dit keer wil ik niet één van die hulpeloze mensen zijn die dit mee mogelijk maken.
Het is vandaag de tweede verjaardag van de dood van mijn broer. Mijn moeder belde me deze morgen om te zeggen dat Alex volgende week nog altijd dood zal zijn. Nu moeten we focussen op de mensen die nog een kans hebben om te overleven.
Bel, schrijf, mail uw regering. Bel uw parlement. Vertel de mensen over de Khalils.
(Abby Okrent doet een oproep aan haar medeburgers om de Amerikaanse president te contacteren. Hieronder vind je de contactadressen van de Belgische en de Nederlandse eerste ministers, nvdr)
België
- Eerste minister Elio di Rupo
- website http://premier.fgov.be/nl
- e-mail info@premier.fed.be
- Wetstraat 16, B-1000 Brussel
- tel 02 5010211
- fax 02 5126953
- vanuit het buitenland + 32 2 5010211
Nederland
- Minister-president Mark Rutte
- website http://www.rijksoverheid.nl/regering/bewindspersonen/mark-rutte
- contactgegevens http://www.rijksoverheid.nl/contact
- tel weekdagen 8-20 uur: bel 1400
- tel vanuit buitenland +31 77 4656767
Abby Okrent is Amerikaans advocaat en voormalig lid van de raad van bestuur van Jewish Voice for Peace. Zij kreeg vandaag 13 juli 2014 bericht van een Palestijnse vriendin, dat het huis van haar familie gaat vernield worden. Zij doet een dringende oproep om dit tegen te houden. Dit is haar persoonlijke opinie.
