Interview -

|VERKIEZINSINTERVIEW| Het engagement van een ondernemer

Hoog en droog boven de immer bruisende Antwerpse Carnotstraat, woont Pieter Hermans. Tweeëndertig jaar oud en startende ondernemer. Hij omschrijft zichzelf als interieurbouwer. Leefruimtes vorm, kleur en licht geven. En als het kan, daar dan nog een meubel van jezelf achterlaten. “Eigenlijk iets tussen een projectleider en een binnenhuisarchitect. Het ontwerpen van concepten en ze tevens ook uitvoeren”, zo verduidelijkt Pieter.

woensdag 21 mei 2014 17:05

Het appartement waarin hij me royaal met drank en
versnaperingen ontvangt, oogt spiksplinternieuw maar straalt tegelijk de charme
van oeroude degelijkheid uit. Een man die z’n vak kent, zoveel is duidelijk.
“Volledig zelf verbouwd”, verzekert Pieter. “Maanden werk in gehad, maar
ontzettend leuk om zelf in handen te hebben waar je mee bezig bent. Dat gevoel
vond ik fantastisch. Tevens verzamelde ik enorm veel vakkennis en het was zo
dat het idee kwam om dat soort werk zelfstandig te gaan doen. ”

Niet dat het een evidente keuze was voor Pieter. Toen hij zijn appartement
verbouwde was hij leraar Engels in een
middelbare school. Een richting die veel afgestudeerde Germanisten inslaan. “Ik
heb vijf jaar in het onderwijs gestaan en dat waren vijf bijzonder plezante
jaren. Ik kreeg erg veel voldoening uit het lesgeven. Ik mis het lesgeven nog
steeds. Dat gemis vang ik op door tijdens mijn werk naar Engelstalige
audioboeken te luisteren. Zo blijf ik toch de voeling bewaren met de
Angelsaksische literatuur.”

“Waarom ik dan toch de keuze heb gemaakt om zelfstandig aan
de slag te gaan? Ik had het gevoel dat het nu of nooit was. Ik wou het eens
geprobeerd hebben. Het was een besef dat ook gaandeweg in me opkwam. Ik merkte
dat ik er van genoot om mijn eigen baas te zijn tijdens de verbouwingen én ik
vond dat ik iets te bieden had, dat ik een zeker potentieel had.”

Vrijheid zonder vrije tijd

“Toch is nog steeds een grote stap om effectief als
zelfstandig ondernemer te beginnen. Vooral op financieel vlak betekent het een
groot risico. Als startende ondernemer bengel ik aan zijden draadje. Want iedere
vorm van sociale bescherming valt weg en er is weinig tot niets waar ik kan op
terugvallen. Ik moet het plots allemaal zelf gaan doen.”

“Het is ook erg hard werken. Als ondernemer heb ik geen vrije tijd maar wel vrijheid. Dat is tegelijk
het grootste voordeel en het grootste nadeel. In principe moet ik niet op een
bepaald uur beginnen. Dat bepaal ik zelf. Maar ik moet natuurlijk wel rekening
houden met mijn klanten. En dat zorgt ervoor dat ik weinig tijd heb. Want
klanten willen vaak alles hier en nu. Als tien klanten alles hier en nu willen,
dan is het echt een race tegen de klok. Die combinatie van communicatie,
productie en planning is het moeilijkste en het zwaarste aan mijn vak.”

“Maar je hoort me niet klagen. Als je iets graag doet, is het geen opgave.
Dertien uur per dag werken is geen probleem voor mij. Het enige wat tussen mij
en mijn werk in staat zijn sociale en familiale verplichtingen. Daar zit soms een spanning op, want ik hecht heel veel belang aan een sociaal leven, maar evengoed aan mijn onderneming.”

Ondernemer:
what’s in a name?

“Strikt genomen ben ik een ondernemer, maar zo zie ik mezelf
eigenlijk niet. Ik herken me ook niet in het gangbare discours over dé
ondernemer. Ik wil niet tot het clubje van dé ondernemers behoren.  Maar het klopt natuurlijk wel wat vanuit
ondernemerskringen wordt verkondigd: de belastingdruk is erg hoog. Dat is
gewoon zo.”

“Als je de tips van boekhouders niet volgt en niet veel
kosten kan terugwinnen door te investeren, dan is het onmogelijk om het hoofd boven water te
houden. Dan is het keihard werken om quasi niets te verdienen. En dan hebben we
het nog niet gehad over het pensioen dat je ook nog bijeen moet zien te sparen.
Door die permanente onzekerheid haken sommige jonge ondernemers wel degelijk
af. Dat zou bij mij ook nog altijd kunnen gebeuren.”

“Maar, en dat is belangrijk, ik kijk niet naar de politiek
als ondernemer. Wel als burger. Als het over politiek gaat, houd ik het algemeen
belang voor ogen, niet het particuliere belang van mijn onderneming. Om een
voorbeeld te geven: ik ben voor een kilometerheffing, hoewel dat als ondernemer
een meerkost zou zijn. Hier primeert het algemene belang op mijn
particulier belang als ondernemer.”

Roundup

“Ook in mijn activiteiten als ondernemer speelt een
maatschappelijke bekommernis. Mijn ideaal is duurzaam ondernemen. Ik probeer
interieurs in te richten met duurzame materialen: ik zoek bijvoorbeeld eerlijk
hout en vermijd lijmen of giftige vernis- of verfsoorten. Ik vind het
belangrijk om daar mijn verantwoordelijkheid in op te nemen. Het is ook mijn
taak dat te doen. Ik fungeer immers als de verbindingspersoon tussen
leverancier en klant. Vanuit de kennis die ik zo bundel, kan ik klanten
adviseren en aanzetten om te kiezen voor duurzame materialen.”

“Duurzaam ondernemen is verre van eenvoudig. Politici hebben
er wel de mond van vol, maar in praktijk doet men er weinig aan om het
effectief te stimuleren. Als je echt duurzaam wil ondernemen, over de ganse
lijn, dan dien je over een heel groot startkapitaal beschikken. In mijn geval zou
ik eigenlijk al bijverdiensten moeten aannemen om honderd procent duurzaam te kunnen
ondernemen.”

“Soms krijg ik het echt op m’n heupen van het gebrek aan effectief stimuleren
van duurzaam leven en ondernemen. Ik stond onlangs aan de kassa van de Hubo. Daar stonden de
flessen Roundup opgestapeld (een giftig verdelgingsmiddel, nvdr.). Een
promo-actie, zo bleek. Dat vind ik ongelooflijk. Ik snap niet hoe de politiek
dit soort van producten blijft toelaten. Daar zou toch een zekere regelgeving
moeten in bestaan. Nu worden mensen zomaar aangemaand om een zeer giftig
verdelgingsmiddel te kopen.”

Ten Miles

“Ik heb hoge verwachtingen van de politiek. Ik verwacht van
politiek een langetermijnvisie. Het heeft totaal geen zin om
over duurzaamheid te praten als je geen perspectief op lange termijn aanwendt.
Ik vind het echt broodnodig dat de politiek meer vertrekt vanuit idealen,
stevige visies en rationele oplossingen. Maar daarvoor is lef nodig, en ook dat
ontbreekt vaak bij politici.”

“Want wanneer ik het heb over lef of het nemen van moedige
beslissingen, dan denk ik zeker en vast niet aan de politici die zichzelf
beschouwen als ‘moedige beslissers’. Wel integendeel. Het heeft geen zin jezelf
te verkopen als de politicus die het lef had om de knoop rond de
Oosterweelverbinding door te hakken. Terwijl die beslissing net het tegendeel
van moed of lef is. Het is snel gewin: een oplossing op korte termijn die het
algemeen belang niet dient.”

“Nog een voorbeeld: Vlaanderen heeft een heel groot
mobiliteitsprobleem. Zoveel is duidelijk. Maar in plaats van dat op te lossen
probeert men in Antwerpen de fietsers te bannen. Dat is echt te gek voor
woorden. Ik woon hier aan de Carnotstraat die het verlengde vormt
van  de Turnhoutsebaan. Iedere dag zie ik
hoe een grote groep fietsers uit Deurne en Borgerhout de Turnhoutsebaan als
toegangsweg gebruiken om naar het stadscentrum te komen. Die fietsers zouden
daarvoor moeten beloond worden. Maar in plaats daarvan krijgen ze een weg die
niet van fietspaden voorzien is, waarop het gevaarlijk rijden is en nu wordt
hun aangeraden om parallelwegen te nemen die niet bestaan. Ik snap dat
echt niet.”

“Er zijn politici die uitpakken met het lopen van de Ten
Miles, maar tegelijk heeft hun beleid een ontradend effect op mensen die
dagdagelijks de fiets gebruiken. Hie zie je  het snel gewin tegenover
de lange termijn. Het is heel makkelijk om de Ten Miles te lopen, maar dat is
korte termijn. De mensen die iedere dag, door regen en wind, met de fiets naar
het werk gaan, die handelen op lange termijn. Dat is heel wat anders.”

Krabbenmand

“Heel soms denk ik eraan om zelf in de politiek te gaan. Vandaag
nog speelde ik met dat idee. Maar als degelijk politicus vind ik dat je over een
grondige dossierkennis moet beschikken. Je moet echt door en door vertrouwd
zijn met een bepaalde materie. Ik weet niet of ik dat zou kunnen. Moest ik nu
de politiek ingaan, dan kwam ik over als een lichtgewicht.”

“Maar wat ik het moeilijkst zou vinden aan politiek is de
constante, verplichte zelf-promotie. Je moet de schijnwerpers opzoeken om
verkozen te geraken. Mezelf op een verkiezingsposter zien lijkt me gruwelijk. Last
but not least
, ik zou knettergek worden van de krabbenmand die politiek
is. De combinatie van achterhoedegevechten, persoonlijke of partijpolitieke
vetes en een dominante korte termijn visie zou me diep ongelukkig maken. Ik zou
het geduld verliezen en gefrustreerd raken.”

“Waarom ik dan toch soms dagdroom over een politiek
engagement? Omdat ik politiek wel degelijk belangrijk vind. Wat politiek doet
is: doen wat mensen zelf niet kunnen. Het algemeen belang vrijwaren door regels
te ontwerpen die dat algemeen belang beschermen. Net daarom is politiek zo
belangrijk en noodzakelijk. Maar jammer genoeg lijkt de hedendaagse politiek
zich weinig bewust van die cruciale rol.”

take down
the paywall
steun ons nu!