Interview -

|VERKIEZINSINTERVIEW| Het engagement van een ondernemer

Hoog en droog boven de immer bruisende Antwerpse Carnotstraat, woont Pieter Hermans. Tweeëndertig jaar oud en startende ondernemer. Hij omschrijft zichzelf als interieurbouwer. Leefruimtes vorm, kleur en licht geven. En als het kan, daar dan nog een meubel van jezelf achterlaten. “Eigenlijk iets tussen een projectleider en een binnenhuisarchitect. Het ontwerpen van concepten en ze tevens ook uitvoeren”, zo verduidelijkt Pieter.

woensdag 21 mei 2014 17:05
Spread the love

Het appartement waarin hij me royaal met drank en versnaperingen ontvangt, oogt spiksplinternieuw maar straalt tegelijk de charme van oeroude degelijkheid uit. Een man die z’n vak kent, zoveel is duidelijk. “Volledig zelf verbouwd”, verzekert Pieter. “Maanden werk in gehad, maar ontzettend leuk om zelf in handen te hebben waar je mee bezig bent. Dat gevoel vond ik fantastisch. Tevens verzamelde ik enorm veel vakkennis en het was zo dat het idee kwam om dat soort werk zelfstandig te gaan doen. ”

Niet dat het een evidente keuze was voor Pieter. Toen hij zijn appartement verbouwde was hij leraar Engels in een middelbare school. Een richting die veel afgestudeerde Germanisten inslaan. “Ik heb vijf jaar in het onderwijs gestaan en dat waren vijf bijzonder plezante jaren. Ik kreeg erg veel voldoening uit het lesgeven. Ik mis het lesgeven nog steeds. Dat gemis vang ik op door tijdens mijn werk naar Engelstalige audioboeken te luisteren. Zo blijf ik toch de voeling bewaren met de Angelsaksische literatuur.”

“Waarom ik dan toch de keuze heb gemaakt om zelfstandig aan de slag te gaan? Ik had het gevoel dat het nu of nooit was. Ik wou het eens geprobeerd hebben. Het was een besef dat ook gaandeweg in me opkwam. Ik merkte dat ik er van genoot om mijn eigen baas te zijn tijdens de verbouwingen én ik vond dat ik iets te bieden had, dat ik een zeker potentieel had.”

Vrijheid zonder vrije tijd

“Toch is nog steeds een grote stap om effectief als zelfstandig ondernemer te beginnen. Vooral op financieel vlak betekent het een groot risico. Als startende ondernemer bengel ik aan zijden draadje. Want iedere vorm van sociale bescherming valt weg en er is weinig tot niets waar ik kan op terugvallen. Ik moet het plots allemaal zelf gaan doen.”

“Het is ook erg hard werken. Als ondernemer heb ik geen vrije tijd maar wel vrijheid. Dat is tegelijk het grootste voordeel en het grootste nadeel. In principe moet ik niet op een bepaald uur beginnen. Dat bepaal ik zelf. Maar ik moet natuurlijk wel rekening houden met mijn klanten. En dat zorgt ervoor dat ik weinig tijd heb. Want klanten willen vaak alles hier en nu. Als tien klanten alles hier en nu willen, dan is het echt een race tegen de klok. Die combinatie van communicatie, productie en planning is het moeilijkste en het zwaarste aan mijn vak.”

“Maar je hoort me niet klagen. Als je iets graag doet, is het geen opgave. Dertien uur per dag werken is geen probleem voor mij. Het enige wat tussen mij en mijn werk in staat zijn sociale en familiale verplichtingen. Daar zit soms een spanning op, want ik hecht heel veel belang aan een sociaal leven, maar evengoed aan mijn onderneming.”

Ondernemer: what’s in a name?

“Strikt genomen ben ik een ondernemer, maar zo zie ik mezelf eigenlijk niet. Ik herken me ook niet in het gangbare discours over dé ondernemer. Ik wil niet tot het clubje van dé ondernemers behoren.  Maar het klopt natuurlijk wel wat vanuit ondernemerskringen wordt verkondigd: de belastingdruk is erg hoog. Dat is gewoon zo.”

“Als je de tips van boekhouders niet volgt en niet veel kosten kan terugwinnen door te investeren, dan is het onmogelijk om het hoofd boven water te houden. Dan is het keihard werken om quasi niets te verdienen. En dan hebben we het nog niet gehad over het pensioen dat je ook nog bijeen moet zien te sparen. Door die permanente onzekerheid haken sommige jonge ondernemers wel degelijk af. Dat zou bij mij ook nog altijd kunnen gebeuren.”

“Maar, en dat is belangrijk, ik kijk niet naar de politiek als ondernemer. Wel als burger. Als het over politiek gaat, houd ik het algemeen belang voor ogen, niet het particuliere belang van mijn onderneming. Om een voorbeeld te geven: ik ben voor een kilometerheffing, hoewel dat als ondernemer een meerkost zou zijn. Hier primeert het algemene belang op mijn particulier belang als ondernemer.”

Roundup

“Ook in mijn activiteiten als ondernemer speelt een maatschappelijke bekommernis. Mijn ideaal is duurzaam ondernemen. Ik probeer interieurs in te richten met duurzame materialen: ik zoek bijvoorbeeld eerlijk hout en vermijd lijmen of giftige vernis- of verfsoorten. Ik vind het belangrijk om daar mijn verantwoordelijkheid in op te nemen. Het is ook mijn taak dat te doen. Ik fungeer immers als de verbindingspersoon tussen leverancier en klant. Vanuit de kennis die ik zo bundel, kan ik klanten adviseren en aanzetten om te kiezen voor duurzame materialen.”

“Duurzaam ondernemen is verre van eenvoudig. Politici hebben er wel de mond van vol, maar in praktijk doet men er weinig aan om het effectief te stimuleren. Als je echt duurzaam wil ondernemen, over de ganse lijn, dan dien je over een heel groot startkapitaal beschikken. In mijn geval zou ik eigenlijk al bijverdiensten moeten aannemen om honderd procent duurzaam te kunnen ondernemen.”

“Soms krijg ik het echt op m’n heupen van het gebrek aan effectief stimuleren van duurzaam leven en ondernemen. Ik stond onlangs aan de kassa van de Hubo. Daar stonden de flessen Roundup opgestapeld (een giftig verdelgingsmiddel, nvdr.). Een promo-actie, zo bleek. Dat vind ik ongelooflijk. Ik snap niet hoe de politiek dit soort van producten blijft toelaten. Daar zou toch een zekere regelgeving moeten in bestaan. Nu worden mensen zomaar aangemaand om een zeer giftig verdelgingsmiddel te kopen.”

Ten Miles

“Ik heb hoge verwachtingen van de politiek. Ik verwacht van politiek een langetermijnvisie. Het heeft totaal geen zin om over duurzaamheid te praten als je geen perspectief op lange termijn aanwendt. Ik vind het echt broodnodig dat de politiek meer vertrekt vanuit idealen, stevige visies en rationele oplossingen. Maar daarvoor is lef nodig, en ook dat ontbreekt vaak bij politici.”

“Want wanneer ik het heb over lef of het nemen van moedige beslissingen, dan denk ik zeker en vast niet aan de politici die zichzelf beschouwen als ‘moedige beslissers’. Wel integendeel. Het heeft geen zin jezelf te verkopen als de politicus die het lef had om de knoop rond de Oosterweelverbinding door te hakken. Terwijl die beslissing net het tegendeel van moed of lef is. Het is snel gewin: een oplossing op korte termijn die het algemeen belang niet dient.”

“Nog een voorbeeld: Vlaanderen heeft een heel groot mobiliteitsprobleem. Zoveel is duidelijk. Maar in plaats van dat op te lossen probeert men in Antwerpen de fietsers te bannen. Dat is echt te gek voor woorden. Ik woon hier aan de Carnotstraat die het verlengde vormt van  de Turnhoutsebaan. Iedere dag zie ik hoe een grote groep fietsers uit Deurne en Borgerhout de Turnhoutsebaan als toegangsweg gebruiken om naar het stadscentrum te komen. Die fietsers zouden daarvoor moeten beloond worden. Maar in plaats daarvan krijgen ze een weg die niet van fietspaden voorzien is, waarop het gevaarlijk rijden is en nu wordt hun aangeraden om parallelwegen te nemen die niet bestaan. Ik snap dat echt niet.”

“Er zijn politici die uitpakken met het lopen van de Ten Miles, maar tegelijk heeft hun beleid een ontradend effect op mensen die dagdagelijks de fiets gebruiken. Hie zie je  het snel gewin tegenover de lange termijn. Het is heel makkelijk om de Ten Miles te lopen, maar dat is korte termijn. De mensen die iedere dag, door regen en wind, met de fiets naar het werk gaan, die handelen op lange termijn. Dat is heel wat anders.”

Krabbenmand

“Heel soms denk ik eraan om zelf in de politiek te gaan. Vandaag nog speelde ik met dat idee. Maar als degelijk politicus vind ik dat je over een grondige dossierkennis moet beschikken. Je moet echt door en door vertrouwd zijn met een bepaalde materie. Ik weet niet of ik dat zou kunnen. Moest ik nu de politiek ingaan, dan kwam ik over als een lichtgewicht.”

“Maar wat ik het moeilijkst zou vinden aan politiek is de constante, verplichte zelf-promotie. Je moet de schijnwerpers opzoeken om verkozen te geraken. Mezelf op een verkiezingsposter zien lijkt me gruwelijk. Last but not least, ik zou knettergek worden van de krabbenmand die politiek is. De combinatie van achterhoedegevechten, persoonlijke of partijpolitieke vetes en een dominante korte termijn visie zou me diep ongelukkig maken. Ik zou het geduld verliezen en gefrustreerd raken.”

“Waarom ik dan toch soms dagdroom over een politiek engagement? Omdat ik politiek wel degelijk belangrijk vind. Wat politiek doet is: doen wat mensen zelf niet kunnen. Het algemeen belang vrijwaren door regels te ontwerpen die dat algemeen belang beschermen. Net daarom is politiek zo belangrijk en noodzakelijk. Maar jammer genoeg lijkt de hedendaagse politiek zich weinig bewust van die cruciale rol.”

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!