Bahar Kimyongür bij een actie aan de Beurs te Brussel
Interview, Europa, Politiek, België -

Bahar Kimyongür: “Mijn strijdvaardigheid is geen jota verminderd”

Na bijna vier maanden huisarrest in Italië onder dreiging van een uitwijzing naar Turkije is de Belg Bahar Kimyongür terug thuis. De Italiaanse rechtbank veegde alle argumenten van de Turkse overheid van tafel. "Mijn strijdvaardigheid is geen jota verminderd".

maandag 7 april 2014 15:45

“Ondanks vorige arrestaties in Spanje
en Nederland was ik verrast door mijn aanhouding in Bergamo. Ik reis voortdurend door Europa voor
mijn politiek werk of gewoon met mijn gezin op vakantie. De
politie legde me onmiddellijk uit dat het Italiaanse gerecht geen enkele vervolging instelde. Zij zeiden dat ze enkel gevolg gaven aan het
internationaal aanhoudingsmandaat dat Turkije nog altijd bij Interpol
heeft lopen.”

“Ik wees hen erop dat
er geen reden was om mij aan te houden. In Spanje loopt nog
een gerechtelijk onderzoek over dezelfde zaak en daar hebben ze mij
laten vertrekken in afwachting van hun vonnis. Een verbod om Italië
te verlaten was dus absurd. Ik had aangetoond op geen enkele manier aan de rechtspraak te willen ontsnappen.
Mijn komst naar een conferentie in Bergamo was bovendien ruim op
voorhand bekend. Ik ben er met het vliegtuig naartoe gereisd, alles
volledig openlijk.”

Politiek geïnspireerde ijver

“De ijver van het Italiaans gerecht
is enkel en alleen ingegeven door orders van hun ministers van Justitie en Buitenlandse Zaken. Volgens mij zijn zij in gang geschoten omdat
Turkije daarop aandrong. Er lopen ondertussen honderden andere internationale aanhoudingsbevelen van Interpol waar nooit op wordt
gereageerd. De ijver die ze in mijn geval aan de dag legden is in schril contrast met gelijkaardige zaken.”

“Ik werd recent gecontacteerd door Turkse ouders wier dochter naar Syrië was vertrokken, al dan niet
onder dwang. Die mensen waren er zeer verbaasd over dat de Belgische autoriteiten haar niet hadden tegengehouden. Zij was recent via Turkije naar Syrië gereisd, in het gezelschap van twee
personen die allebei geseind zijn als verdachte terroristen, leden
van Sharia4Belgium, en openlijk met een ticket van Turkish Airlines op hun echte
naam met hun officieel paspoort reisden. Noch de Belgische noch de Turkse
politie heeft hen tegengehouden in Zaventem of in Istanboel.”

“Opposanten van de Libische leider
Khaddafi, die al jaren worden gezocht voor lidmaatschap van
terroristische organisaties, konden vrij naar Libië reizen en zijn nu bevelhebbers in het nieuwe
Libische leger en bij de politie. Het is met andere woorden
zonneklaar dat de strijd tegen het terrorisme in
werkelijkheid politiek gestuurd wordt.”

“De Italiaanse politie beschouwde
mijn aanwezigheid op een conferentie in Bergamo niet als een of
andere politiek verdachte activiteit. Ik reis trouwens al jaren regelmatig naar Italië. Ik heb
ook voortdurend contacten met Italiaanse sociale bewegingen. Nooit werd ik daar door de
Italiaanse politie voor aangesproken.”

Ik breng de verkeerde boodschap

“Deze recente ijver van de Turkse
overheid om me te terug te vervolgen heeft volgens mij alles te maken
met mijn recente uitspraken over de betrokkenheid van Turkije in de
burgeroorlog in Syrië en met mijn kritiek op eerste minister
Erdogan. Ik breng de verkeerde boodschap. De betrokkenheid van
Turkije in de Syrische burgeroorlog is zeer ernstig, maar dat hoor je niet te zeggen.”

“Ik was nooit echt bang dat Italië me werkelijk aan Turkije zou uitleveren. Het
Italiaanse vonnis heeft trouwens bevestigd dat ik een vredesactivist ben en
dat de feiten, die door Turkije worden aangehaald om me te laten
aanhouden, allemaal vormen van vrije meningsuiting zijn. Het argument dat ik de Turkse minister van Buitenlandse Zaken in het
Europees Parlement in Brussel zou hebben bedreigd met de dood, werd
van tafel geveegd. Videobeelden werden getoond van het
hele incident om dat aan te tonen.”

“Reeds voor het
vonnis in Bergamo heeft de dienst van Interpol die zich met de
internationale aanhoudingsbevelen bezighoudt beslist om het Turkse
signalement tegen mijn persoon voor zes maanden te blokkeren. Zonder
twijfel deden ze dat in afwachting van de uitspraken van het gerecht
in Italië en in Spanje.”

“Beeld je in dat je jarenlang wordt vervolgd omdat je een
snelheidsovertreding zou hebben begaan, terwijl je bewezen hebt
dat je geen auto hebt, geen rijbewijs en dat je op de dag van de feiten
niet daar was … en toch is dit wat Turkije nu al jaren doet tegen
mij, ondanks het feit dat ik nu driemaal in drie landen voor
deze beschuldigingen ben vrijgesproken.”

Non bis in idem

“Het juridisch principe ‘non bis in
idem’ wordt hier voortdurend geschonden. Het stelt dat je niet opnieuw kan worden vervolgd voor een zaak waarvoor
je bent vrijgesproken, zolang er geen nieuwe elementen zijn.”

“De Turkse politieke autoriteiten
zijn natuurlijk niet dom. Die weten wel dat de kans dat ik ooit word
uitgeleverd quasi-nihil is. Dat is dus niet de werkelijke doelstelling achter dit
aanhoudingsbevel. Al deze procedures, deze gerechtelijke vervolgingen,
de onzekerheid dat het misschien toch wel eens zou kunnen gebeuren en
die me het ondertussen onmogelijk maken om te werken, dat zijn hun echte
bedoelingen.”

“De Turkse politieke machthebbers
zenden daarmee een dubbel signaal. Eerst en vooral naar mezelf, om me
te ontmoedigen in de hoop dat ik de strijd opgeef. Ten tweede gaat deze boodschap naar
andere politieke activisten. Zelfs meer dan tien jaar na de feiten,
zelfs al word je in een ander land vrijgesproken, we zullen je
blijven volgen.”

Waar rook is, is vuur

“Je mag de psychologische impact van
deze politieke vervolging niet onderschatten. Ik ervaar dat. Bovendien is er nog een effect. Door me steeds te vervolgen wordt voor de publieke
opinie een verdacht beeld van mezelf geschapen. ‘Er moet met die man
wel iets aan de hand zijn’. Waar rook is, is vuur.”

“Dat werkt, zeker in de grote media.
Mijn vragen om een opinie-artikel te publiceren worden steevast geweigerd,
zonder inhoudelijke argumenten. Ze beoordelen
me op deze vervolgingen en niet op wat ik te vertellen heb.”

“Ik neem dit zeer ernstig. Je mag niet uit het oog
verliezen dat de Turkse geheime diensten zeer ver durven
gaan. Kijk naar die moord op drie Koerdische vrouwen in Parijs. Het Franse gerecht doet geen enkele moeite om die moorden
op te klaren, hoewel de fysieke bewijzen beschikbaar en bekend zijn.”

“De Turkse eerste minister Erdogan
heeft op 30 maart 2014, na de gemeenteraadsverkiezingen, openlijk
gezegd dat ‘de verraders’ zouden worden achtervolgd ‘waar ze
zich ook verbergen, tot in hun holen, tot in hun grotten.’ Voor complexiteit en nuance is in het concept van Erdogan geen enkele plaats. Wie het niet 100 procent met hem eens is is een samenzweerder, een verrader of een terrorist.”

“Wat Turkije eigenlijk nog meer stoort dan mijn mening is dat ik hun zorgvuldig gecultiveerd imago van een moderne staat met volledige vrijheid van meningsuiting doorprik.”

Mediastilte

“Moest ik een anti-Russische
dissident zijn of het regime in Iran bekritiseren, dan zou de
Belgische overheid nooit zo laks zijn om me aan mijn lot over te
laten. Het probleem is wel degelijk mijn politieke opinie en niets
anders.”

“Dat geldt eveneens voor de Belgische media, die volledig
de lijn van Turkije in deze zaak volgen – vanuit hun eigen overtuiging. Ik schaar me niet achter de eenzijdige westerse eenheidsgedachte over het conflict in Syrië. Het verbaast
me niet dat over mijn aanhouding geen letter is geschreven in de media
hier. Dat heeft alles te maken met mijn politieke standpunten.”

“De ideologische dichotomie in de
media is compleet hermetisch geworden. Wie niet 100 procent met ons
is, is tegen ons. Ik bekritiseer de gewapende oppositie in het
Syrische conflict, dus ben ik een collaborateur van het regime van
president Assad. Alles moet wit
of zwart zijn.”

“Mensen als ik zijn stoorzenders. Bovendien maak ik
een linkse analyse van wat daar gebeurt. Dat is al helemaal verkeerd.
Dat is trouwens ook zo voor het conflict in Libië. Als je het
huidige regime bekritiseert ben je automatisch een volgeling van
Khaddafi. Er is geen enkele ruimte meer voor kritische
analyse.”

“Ik zeg bijvoorbeeld dat er moet
worden onderhandeld met de Syrische president Assad, niet omdat hij
een groot democraat zou zijn, maar omdat hij nu eenmaal
een van de essentiële factoren is in de burgeroorlog. Hij staat wel
degelijk voor een deel van de bevolking. Onderhandelen doe je niet alleen met je bondgenoten. Door hem te demoniseren en uit te sluiten laat je hem geen enkele andere uitweg dan de gewapende strijd verder te zetten.”

De wereld is niet zwart-wit

“De meeste mensen denken niet zo eng zwart-wit over de dingen als de
media en de politici. Recent nog, nu net na de Turkse
gemeenteraadsverkiezingen, ging het alleen maar over de 45 procent
voor de AKP van Erdogan, maar wat denken de 55 procent Turken die niet voor
hem hebben gestemd? De realiteit is altijd complexer dan wat de media
verkondigen. Het is helemaal niet zo dat wij in het westen altijd de goeden zijn en
de anderen altijd de slechten. Er zijn nuances tussen die twee uitersten in.”

“De ultieme
doelstelling van de Turkse vervolging is echter opnieuw mislukt. Ik ben nog steeds even
enthousiast politiek actief als voorheen, dat is geen jota veranderd.
Ik voel me eerder gesterkt door wat gebeurd is. Het betekent immers
dat ze nog steeds belangrijk vinden om te volgen wat ik doe. Ik blijf
dus schrijven, spreken, actievoeren en mijn mening zeggen.”

(Hier meer achtergrond over de zaak tegen Bahar Kimyongür)

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!