Steekvlammetjes
Politiek, België, Journalistiek, Justitie, Monarchie, Gratie -

Steekvlammetjes

woensdag 4 december 2013 10:33

Het stond vroeger op zondagavond steevast op bij mijn grootouders. Kleinburgerlijk nieuws uit de wereld der prinsen en prinsessen voor de oudjes, achtergrondgesoezel voor het nageslacht. Veel anoniemer dan Royalty kan een televisieprogramma niet zijn, dacht ik. Tot het VTM-programma afgelopen weekend het nieuws bracht dat koning Filip sedert zijn aantreden aan maar liefst elf veroordeelden gratie had verleend.

Meteen stonden er aantal op hun achterste poten te steigeren. In de eerste plaats N-VA bij monde van Theo Francken, die als een volleerde Don Quichot ten strijde trekt tegen alles wat met Laken te maken heeft. Verwijzingen naar het Ancien Régime en heersers met dictatoriale trekjes vlogen door de lucht. Ook Open VLD noemde het gratieprincipe achterhaald. Nochtans was het Open VLD’s minister Annemie Turtelboom, en diens administratie, die de bewuste gratieverzoeken behandelde én goedkeurde. Niet koning Filip: die stakker wordt enkel geacht om stilzwijgend de blaadjes die hem voorgeschoven worden te ondertekenen. Zouden de partijen juichen, mocht Filip weigeren deze te ondertekenen?

Vervolgens werd een tandje bij gestoken. Het BIVV meent dat de gratieverzoeken, die voornamelijk verleend werden aan verkeersovertreders, de inspanningen voor de verkeersveiligheid ondergraven. “Filip geeft het verkeerde signaal aan de bevolking.” Vervolgens werden er door bepaalde media een aantal ouders van verkeersslachtoffers opgevoerd die zich benadeeld voelden. Dat er geen enkele ‘doodrijder’ tussen de gratieverzoeken zat, was toen geweten noch meegedeeld. In de hysterische ping-pong tussen Wetstraat en Nieuwsstraat werd iedereen verplicht een standpunt in te nemen. De steekvlammen in de politiek en journalistiek tieren welig in deze oververhitte tijden.

Terwijl iedereen zijn mening en zijn schande kenbaar maakte en er een stevig rondje zwartepieten werd gespeeld, bleef het bij de minister van Justitie muisstil. Wanneer ijzeren Annemie dan toch van zich liet horen, kondigt ze meteen een gratiestop aan tot de verkiezingen. Het nut en de timing ervan zijn geheel onduidelijk. Over de inhoud wordt angstvallig gezwegen. Opnieuw een steekvlam.

Dat één persoon of instantie kan beslissen over zoiets als gratie, is inderdaad niet meer van deze tijd. Maar het failliet ligt niet per se bij het principe zelf: wie er de elf gratiegevallen op naleest, kan niet anders dan het nut ervan in te zien. Eerder dan een antiek principe of een absolute vorst, is dit een falen van justitie. Terwijl het gerecht de afgelopen weken meermaals deals sloot met megafraudeurs, moeten sommige straffen met behulp van een ouderwets principe als gratieverzoeken aangepast worden. Dat partijen in dergelijke non-verhalen holle argumenten en acties kunnen uitroepen, toont dat er ook in de Wetstraat het één en ander schort.

Dat de media haardjes als dit een aantal dagen brandende houden, zegt ook iets. Maar eerder dan het “woef-woef-woef” van de mediawaakhond, hoor je hier het vaak in stripverhalen voor een steekvlam gebruikte onomatopee: ”woef”.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!