Erich Priebke, een verhaal van “Befehl ist Befehl”

Erich Priebke, een verhaal van “Befehl ist Befehl”

zondag 13 oktober 2013 14:08

Honderd jaar is hij geworden, de beul van de ‘Fosse Adriatine’. Hij is overleden te Rome, waar hij in 1943, 300 Italiaanse onschuldige toevallige passanten heeft laten executeren, na zijn eigen soldaten eerst goed met alcohol opgeschonken te hebben… want het waren “groentjes” en ze mochten wel eens braakneigingen krijgen (- Priebkes letterlijke verwoording later).

Per vijf werden de passanten neergeschoten. Elk groepje moest plaats nemen op de lijken van het groepje dat voordien neergeschoten werd. Dit maakte het opruimen nadien gemakkelijker. De SS had oog voor orde en efficiëntie.

Ter verdediging van Priebke werd later ingeroepen dat Hitler eigenlijk 100 doden per gedode Duitse soldaat gevraagd had (er waren er 33 geweest), en dat Priebkes rechtstreekse chef (Kappler) dat tot 10 per gedode Duitser had kunnen terug brengen. Priebke liet echter niet na om nog enkele mensen aan het te doden continent toe te voegen, omdat hij hen niet “mocht” (enkele joodse passanten).

Na de oorlog hebben de geallieerden Priebke eerst nog even naar Latijns-Amerika laten ontkomen, want hij was “nuttig” geweest tijdens de laatste maanden van de oorlog en tenslotte had hij toch ook maar orders uitgevoerd…

Toen een journalist hem jaren later vroeg of hij geen wroeging voelde voor wat hij gedaan had, want die passanten waren toch “onschuldigen” geweest, toonde een glimlachende Priebke niet het minste begrip voor de journalist in kwestie die hij verweet van echt geen “gentleman” te zijn.

Het klopt waarschijnlijk dat een samenleving sterk is in de mate dat zij zich bij het omgaan met zo’n man zich niet door wraakgevoelens laat leiden, maar moest men zo iemand later echt in een mooi appartement te Rome zijn intrek laten nemen?

Ik herinner me een gesprek, enkele jaren geleden, met een oud-SS’er ergens in een café in het Zwarte Woud. Ook deze man vroeg begrip voor wat er gebeurd was. Hij trachtte me ervan te overtuigen dat de eerste generatie SS-ers zelfs door cultuur gedreven waren en absoluut niet te vergelijken vielen met de SS-ers die nadien het korps vervoegd hadden. Zijn schaamtegevoel was niet overdreven groot, maar hij gaf tenminste toe dat het in de late jaren ’30 echt wel uit de hand gelopen was… Bij Priebke was zelfs dit gevoel totaal afwezig, althans als men op de interviews mag voortgaan die hij na de oorlog gegeven heeft.

Wie weet welke vergoelijkingen allemaal aan de oppervlakte zullen komen als in Syrië ooit de rust terugkeert. Maar op wraakgevoelens bouw je inderdaad waarschijnlijk geen beschaafde staat op… 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!