Verslag, Nieuws, België, Dossier N-VA -

Bart De Wever klaagt bij rector over ‘onbeleefde KU Leuven-filosoof’

Tientallen analyses schreven ze al. De academici, publicisten en kunstenaars die het niet eens zijn met het verhaal van de N-VA over de conservatieve grondstroom in Vlaanderen. Daar kwam nooit enig antwoord op, als ze hun stukken al gepubliceerd kregen. Eén mail met wat schuttingtaal na een zoveelste treiterige opiniestuk van De Wever kon wel op een reactie rekenen. Met een klacht bij de KU Leuven-rector er boven op.

woensdag 26 december 2012 10:58

Het begon met een stuk van N-VA-voorzitter slash burgemeester van Antwerpen Bart De Wever (en zijn ghostwriter Joachim Pohlmann) in De Standaard waarin kwistig gestrooid werd met namen van moeilijke filosofen en schrijvers om te tonen dat  Nederlandstalige kunstenaars in België vervreemd zijn van hun publiek. 

Het joeg filosoof Lieven De Cauter naar zijn computer voor een vlammende mail.

_______

Pokeren over postmodernisme? I call your bluff! 

Geachte Meneer De Wever, Gij denkt dat ge ons in De Standaard de les kunt lezen over de autonomie van de kunst?

Sorry boy! I don’t don’t buy this shit! De waarheid is: je hebt gewoon iemand die een weekje op een tekstje kan kauwen. Sorry: je kan niet tegelijk de populistische, reactionaire, neo-nationalistisch/neoliberale politicus willen spelen én tegelijk de grootste intellectueel van de lage landen. Niet tegelijk. Sorry. Ik daag je uit (look in my eyes) om serieus (niet zomaar met ghostwriters) te discussiëren. Over Adorno, Weber, Nietzsche, Wagner, de autonomie van de kunst, Hegel, de kunstmarkt, het einde van de kunst, modernisme en postmodernisme. The works! Sorry. Sorry, maar da’s wel van ons hé! Ge wilt dat ook afpakken? Truth or dare! I CALL YOUR BLUFFAdorno? You  must be joking! You don’t wanna go there! Do you? Come on??? Ik probeer daar al 20 jaar in de gazet over te schrijven en gij ga da nu efkes gebruiken voor uw politiek project? Dat ga geen waar zijn. Niet, zolang ik leef. Ge gaat mij eerst moeten vloeren. Try me! Trouwens, het is ook typisch, hé, op de vooravond van Kerstmis, … als niemand tijd heeft…, “ja sorry jongens, maar ik heb wel ghostwriters, hé”. Awel: Fuck you! Ik heb geen ghostwriters. Maar ik maak in no time brandhout van al je argumenten – voor zover het argumenten zijn –  op om het even welk medium: radio, televisie, whatever. En velen met mij, zo mag ik hopen. Try me for starters. I eat you for breakfeast.

prof dr. Lieven De Cauter,
filosoof en kunsthistoricus

________

En kijk, na tientallen onbeantwoorde opiniestukken, analyses en boeken kwam er plots wel een reactie van Bart De Wever. Die stuurde dit mailtje naar Lieven De Cauter.

From: “Bart De Wever”
To: “Lieven De Cauter”
Sent: Sunday, December 23, 2012 11:36 PM
Subject: Re: Pokeren over postmodernisme? I call your bluff!

Hoe oud bent u eigenlijk? 
Ik kan u alleen mijn plaatsvervangende schaamte aanbieden en de vraag stellen toch de beleefdheid te willen hebben mij uw boeiende mails niet meer te sturen.

________

Maar het bleef niet bij dat mailtje. Bart De Wever schreef ook nog een mail naar KU Leuven-rector Mark Waer waarin hij zich verwonderde dat een academicus van KU Leuven dergelijke taal gebruikt.

Lieven De Cauter schreef daarna vlak voor de kerstkalkoen deze open brief: 

Geachte heer De Wever,

Ik wil mij natuurlijk uitgebreid excuseren, natuurlijk, maar u hebt dit totaal misbegrepen. Mijn kattebelletje onder de titel: ‘Pokeren over postmoderniteit? I call your bluff’ was een open brief in een schalkse columnstijl; een polemiek heet dat in Nederland, maar ja, daar doen wij hier niet aan. Ik wilde alleen duidelijk maken dat als men wil pokeren over postmodernisme en pistolero wil spelen met Adorno (zoals u deed in uw opiniestuk in De Standaard dit weekend), ik wel wil meedoen, maar dan wel graag op een level playfield. Als ik een doortimmerd stuk had geschreven (ik heb tien boeken op mijn naam waaronder een over postmodernisme en kunst, dus dat zou moeten lukken) was het door De Standaard gegarandeerd geweigerd. Ik spreek uit ervaring. Nu krijg ik antwoord. Niet alleen van u persoonlijk. Dank u. Wie had dat ooit gedacht? Maar veel reacties zelfs. Beschouw het als een beetje vuurwerk voor het eindejaar. Een relletje uitlokken is ook een manier om het debat aan te zwengelen, als het in de kwaliteitskranten kennelijk niet meer kan.

Ik kan uw ook nogal brutale vraag terugkaatsen: hoe oud bent u eigenlijk (Ik ben als u het weten wilt 53) dat u daar zomaar intuint? Net zoals u zich onsterfelijk belachelijk maakt door boos te reageren op de schalkse, licht subversieve  voorzet om Pieter De Coninckplein om te turnen in een Herman De Coninck, zo moet u ook pittige antwoorden op je opiniestukken kunnen verdragen, zeker als de tongue in cheek er zo afdruipt. Ik ben overigens meer en meer in alle ernst voorstander van die naamsverandering en vind dat een zeer gepast antwoord op de beschamende beslissing om overal ten lande een schepen van Vlaamse zaken te willen. In Antwerpen is dat alleen verijdeld door uw coalitiepartners. Beschamend. Uw plaatsvervangende schaamte kan u dus beter sparen voor uzelf.

Toen in de KVS met ‘Niet in onze naam’ door kunstenaars en intellectuelen geprotesteerd werd tegen separatisme, hebt u ermee gedreigd dat als u aan de macht was, u subsidies zou afnemen en dat doet u nu in uw opiniestuk over autonomie in bedekte termen en achter alle dure referenties in feite opnieuw. Kunstenaars en intellectuelen moeten zwijgen en zich niet bemoeien met politiek. Dat u de filosofische traditie en de discussie over de autonomie van de kunst daartoe misbruikt, dat wou ik aan de kaak stellen. En over beleefdheid – ach. Ik dacht dat Tijl Uylenspiegel ook Vlaams was; zou die ook altijd beleefde stadhuistaal gebruikt hebben om machthebbers aan te spreken? Ik denk het niet. Hieronder een bloemlezing van de reacties. De meesten hebben, vreemd genoeg, mijn schelmenstreek wel degelijk begrepen. Met dank aan allen die zich mengden in dit publieke debat.

Hoogachtend,

Lieven De Cauter

Post scriptum over intimidatie: krijg ik hier bij het afwerken van deze mail telefoon van mijn departementsvoorzitter. U hebt een mail geschreven naar de rector! Nou breekt me klomp. Was een mailtje naar mij niet genoeg? Gaat u me ook nog intimideren? Nu heb ik zin om echt onbeleefd te worden. Ik zal het voorlopig houden op een hautain schame on you! Wie met intimidatie wil winnen, is op voorhand de morele verliezer. En zoals ik al zei: ik ben niet bang. Niemand zal mij het zwijgen opleggen, ook de rector van de KU Leuven niet. En ik kies soeverein mijn stijlmiddelen om te communiceren. Heel soms is dat de polemiek, en die kan al eens gebruik maken van schuttingstaal als krachtcentrale van de taal. Maar intimidatie is het laagste wapen. 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!