Nieuws, Recensie, Bob dylan, Cd-recensie, 50 jaar Amnesty International -

LuisterPost: ‘Chimes Of Freedom’ 50 Years Of Amnesty International

Ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van Amnesty International verscheen er onlangs een 4-cd met daarop 80 artiesten die lustig graaiden in het immense oeuvre van Bob Dylan. Een lust voor het oor voor een mooi doel.

woensdag 29 februari 2012 23:59

De compilatie is inderdaad al een tijdje uit, maar kreeg veel te weinig aandacht naar onze zin. Wat ons vooral getroffen heeft, is het cynisme waarmee sommige besprekers de cd’s onder tafel veegden. Met de toon van: ja, oké, voor Amnesty International, en dan? Maar het is misschien net mooi dat 50 jaar Amnesty International gevierd wordt door tientallen artiesten die een song van de 70-jarige Dylan coveren.

Voor wie bij het woord cover begint te steigeren als een bronstige merrie, moeten we toch aanstippen dat precies de songs van Dylan zich ertoe lenen om in welke taal of versie dan ook het daglicht te zien. Van de eenvoudige straatmuzikant, over rauwe rock tot de meest gesofistikeerde R&B-behandeling (zeg maar manicure), Dylans songs kunnen tegen een stootje en blijven overeind. Het is ook zo dat ’s mans liedjes al van in den beginne door anderen werden gekaapt, in die mate zelfs dat Dylans platenfirma in de sixties campagne moest voeren met ‘Nobody Sings Dylan Like Dylan’.
Dat klopt, maar tegelijk moeten we er ook bij zeggen dat Dylan soms zijn eigen songs de nek heeft omgedraaid. De man zelf is aanwezig op de eerste track (een demo van ‘one Too Many Mornings’ door Johnny Cash en Bob Dylan die officieel nog niet uitgegeven werd) en op de afsluiter, Dylans versie van het titelnummer.

Daartussen zitten 74 (nieuw opgenomen) nummers door nog meer artiesten en in een zeer wijds landschap op muzikaal vlak. Dat gaat van monumenten als Patti Smith, Pete Townshend, Sting, Mark Knopfler, Bryan Ferry, Marianne Faithfull, Pete Seeger… tot regelrechte jonkies uit de popwereld. We denken maar aan Adele, Cyrus (Hannah Montana!) en Ke$ha. Daartussen zit een heel veld met onder meer reggae (Ziggy Marley), soul (Bettye Lavette), indie (My Morning Jacket), rock (Queen Of The Stone Age), punk (Bad Religion), wereldmuziek (Angelique Kidjo), blues (Taj Mahal), country (Steve Earle) en zo verder. En dan vergeten we nog kleppers als Elvis Costello, Band Of Skulls, The Gaslight Anthem, Billy Bragg, Kronos Quartet…

Wat ons opviel was dat er nauwelijks songs waren die we niet kenden en we vroegen ons af van wie – behalve The Beatles – we dat konden zeggen (ik hoor sommigen al komen met Pink Floyd, maar we hebben het over songs, beste mensen). Plus is er het grote voordeel dat de overgrote meerderheid van de liedjes de status van klassieker bezitten. Wat het voor de luisteraar interessant maakt om te horen wat bij voorbeeld Lucinda Williams of Mick ‘Simply Red‘ Hucknall ermee uitrichten. Vervelend is het in elk geval niet, want de zeer diverse stijlen en uitvoerders zorgen ervoor dat dit geen lusteloze bedoening is. Tienersterretje Miley Cyrus staat pal voor leftwinger Billy Bragg en oude folkglorie Joan Baez wordt gevolgd door The Belle Brigade. Om u maar een idee te geven. Daarbuiten rest natuurlijk dat je als luisteraar bepaalde artiesten en hun interpretaties minder of meer te pruimen vindt. Wie de 4-cd kocht voor één bepaalde band of artiest, ontdekt hoe dan ook een weelde aan andere fijne mensen. En natuurlijk de liedjes van Dylan zelf.

Een andere vraag is of dit soort van project nog genoeg aantrekkingskracht heeft in een wereld waar songs apart kunnen gedownload worden of waarin alles – mits een beetje speuren – gratis van het internet gepleurd kan worden. Daar kunnen we wijzen op de democratische prijs (die van anderhalve cd) en ook op het doel van de compilatie. In elk geval is dit project niet zomaar onder de mat te vegen als een zoveelste marketingtruc, daarvoor zitten er té veel parels tussen. Maar gaat u vooral zelf vissen, het loont de moeite.

Beoordeling: ++++
(Fontana)

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!