Opinie, Nieuws -

Arme wereldvreemde Léonard

Wat is dat toch met onze afkeer voor afwijkende meningen? Probeert kerkleider Léonard eens zijn oerconservatieve visie op seksualiteit en homo's genuanceerd uiteen te zetten, krijgt hij toch nog de hele maatschappij over zich heen.

vrijdag 15 oktober 2010 17:28

Een mediastorm als die waarin Léonard terechtkomt, is altijd zeer leerzaam. Het leert je bijvoorbeeld dat je altijd naar de oorspronkelijke bronnen op zoek moet als je wil weten waarover het gaat. Als de kranten – in navolging van kerknet.be – de moeite hadden gedaan om het volledige citaat af te drukken, dan hadden we geweten dat Léonard met zijn uitspraken over immanente gerechtigheid niet in de eerste plaats de holebi’s viseerde, maar iedereen die zijn seksualiteit niet beleeft volgens het boekje (de bijbel in dit geval), met name binnen het huwelijk en gericht op de voortplanting. Niet voor of buiten het huwelijk dus, geen overspel en ook niet in de poep. Hij antwoordde dan ook op de vraag: Beschouwt u de ziekte als ‘een straf van God’ ten gevolge van de seksuele bevrijding?

Het leert ook iets over de wereldvreemdheid van Léonard die denkt dat je in ons huidig mediabestel een rustig debat kan voeren over een concept als ‘immanente gerechtigheid’. Léonard antwoordde wel degelijk ‘nee’ op de vraag of aids een straf van God is. De gerechtigheid zit dus in de dingen. Er is geen god nodig die een straf moet uitdelen. Léonard flirt hier met het animisme. Een leer die heel diep ingebakken zit in onze manier van denken en die zich uit in vormen van bijgeloof of alternatieve geneeswijzen.

Hoe vaak hoor je bijvoorbeeld niet dat je moet hout vasthouden om verder onheil te voorkomen of dat de opwarming van de aarde en de natuurrampen die er mee gepaard gaan een wraakoefening zijn van de natuur. Zo ziet Léonard het ook: longkanker is de wraak voor roken en aids de wraak voor losbandig gedrag.

De wraak der dingen is ook een krachtig mythologisch beeld. Je ziet het in veel sprookjes (figuren die gestraft worden voor hun overmoed) en het leeft door in de hedendaagse populaire cultuur. Denk aan de film Fatal Attraction waarin Michael Douglas vreemdgaat met Glenn Close waarna die zich ontpopt als een psychopate die ei zo na zijn keurige gezinnetje uitroeit. “Een zedenles over vreemdgaan in het aidstijdperk”, zo omschreef filmrecensent Patrick Duynslaegher de film.

Zijn de heftige reacties op de uitspraken van Léonard een afrekening met die eigen hardnekkige vooroordelen of angsten? Of zijn ze een uiting van een onverwerkt katholiek verleden? Het speelt allemaal mee, maar het gaat vermoedelijk toch vooral om een mediaconstructie. De media zetten een marginale uitspraak dik in de verf en gaan op zoek naar controverse, naar mensen die willen uitschreeuwen hoe geschokt ze zijn.

Je moet eens opzoeken in krantenarchieven hoe vaak we tegenwoordig geschokt zijn. Volgens Mediargus komen er elke dag in een tiental artikels geschokte mensen voor. Turkse mannen die geschokt zijn over een naaktscène in een film, wielrenners die geschokt zijn over de doping in het bloed van Contador en de Leuvense professor arbeidsrecht Roger Blanpain die deze keer zelfs “zwaar geschokt” is over de ontslagen bij koekjesfabrikant LU.  

Geschokt zijn, betekent volgens Vandale: een plotselinge krachtige (pijnlijke) ontroering ondergaan. Kunnen we daar volgende keer aan denken als we nog eens een woord zoeken om onze reactie op een onnozele uitspraak te omschrijven?

Een laatste punt dat ik leer uit deze en vroegere mediastormen: ze zijn geen goede aanleidingen om het beleid te veranderen. Plots is iedereen daar met voorstellen om de financiering van de godsdiensten te wijzigen. Eén voorspelling: de Kirchensteuer waar verschillende partijen het nu over hebben, komt er niet. Binnen enkele dagen zijn we het hele gedoe vergeten omdat alweer iemand anders iets schokkends gezegd heeft. Maatschappelijke veranderingen komen er nooit na een hoog oplaaiend strovuur in de pers.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!