Nieuws, Cultuur, Recensie, CD-bespreking, Gonjasufi 'A Sufi and a Killer' -

Gonjasufi’s unieke remixplaat: The Caliph’s Tea Party

In maart verscheen Gonjasufi’s “A Sufi and a Killer”. Een uitzonderlijke plaat vol messcherpe elektronica, met een aparte stem in het middelpunt. Gonjasufi – alias van de Amerikaan Sumach Ecks – laat het daar niet bij. Nu nodigt hij uit op ‘The Caliph’s Tea Party’. Ook al uniek: een remixplaat die niet ruikt naar een goedkope cash-in.

maandag 4 oktober 2010 20:55

Gonjasufi is een figuur die opvalt. Niet alleen door zijn wild sjamaanachtig uiterlijk. Je moet het immers maar durven om als Amerikaan jezelf – in deze tijden – naar de mystieke islamitische stroming van het soefisme te noemen. Meer zelfs: Ecks houdt er ook van om Gonja (ofwel Ghanjawiyyu, een voormalig koninkrijk in Ghana) en Ganja (de Indische naam voor wiet) vrolijk met elkaar te verwarren. Naar eigen zeggen was Gonjasufi eerst een groep, maar toen zijn muzikale partner levenslang kreeg (…) heeft hij zich de benaming toegeëigend.

Een killer van een plaat

Ecks (°1978 uit een Amerikaans-Ethiopische vader en een Mexicaanse moeder) is al sinds de jaren ’90 actief als zanger en rapper in hiphopmiddens. Hij kreeg twee jaar terug bredere bekendheid dankzij zijn medewerking aan ‘Los Angeles’, de cd van dubstepgoden Flying Lotus. Toen belandde de jogaleraar in de periferie van het befaamde cultlabel Warp Records, bekend van Aphex Twin, Squarepusher, Autechre, Boards of Canada…

Niets kon echter doen vermoeden dat de man met zo’n killer van een debuut zou aankomen.  De titel klinkt provocerend, maar aan het album werkte onder meer The Gaslamp Killer mee. Verder ging Gonjasufi ook in zee met Flying Lotus en Mainframe. Het resultaat wordt het best omschreven als psychedelische hiphop met een sterke dubstep-inslag en links naar wereld- en soulmuziek. Zo begint de plaat met een opname van een Bharatanatyam, een Indische klassieke dans. Daarna komen we in een vreemde, intrigerende wereld terecht waarbij elektronica, oosterse instrumenten, maar evengoed sixties-samples de dienst uitmaken. Moderne muziek, die tegelijk het heden en het verleden omsluit. 

Op de thee bij de Omajjaden

Het leverde Gonjasufi onder meer de naam van ‘The Electro Hendrix’ op. Velen zouden al lang blij zijn met zo’n plaat, maar van Gonjasufi verschijnt nu ‘The Caliph’s Tea Party’. Eerlijk gezegd lijkt zo’n remixversie op een commerciële pas ter plaatse, maar na herhaaldelijke beluistering moeten we toegeven dat dit een haast even interessante cd geworden is. Eerste vaststelling is dat ‘A Sufi and a Killer’ niet volledig geremixed is en dat versterkt de indruk van een palimpsest nog meer.

Door de nieuwe muziek van de 12 acts klinkt de stem van Ecks door, als schakel met de oude plaat. De nieuwe context werd niet overgelaten aan een stelletje gezichtsloze geluidsfabrikanten, maar aan enkele van de meest opvallende nieuwe namen van de huidige underground. Net als de kaliefen van de Omajjaden uit de zevende eeuw zich lieten omringen door allerlei briljante geleerden, zo sommeerde Gonjasufi goed volk om zijn songs opnieuw om te bouwen.

Cinematografisch

Opener ‘Ancestors’ is meteen de meest commerciële track, maar daarom niet minder cinematografisch en rijk. Mark Pritchard, met dank aan Ennio Morricone, belicht mooi de stem van Gonjasufi die ‘Ancestors come take my hand’ zingt. Daarna skipten we meteen door naar Broadcast & The Focus Group. Het eigenzinnige gezelschap nam ‘Dednd’ onder handen en de uitkomst kreeg de titel mee waaronder ook de hele plaat nu vaart. De oorspronkelijke track is een sixtiessamplefeest en groeit hier uit tot een wonderlijk oriëntaals miniatuurtje met diepe bassen, beelden oproepend van een drukke, zalige discussie.

Een andere naam die meteen in het oog springt, is Oneohtrix Point Never, Deze kerel laveert tussen iconoclastische noise en sluimerende elektronica. Op ‘She’s Gone’ gooit hij meeuwen, een elektrische gitaar en grauwe vocalen in de strijd. De versie trekt de kaart van de melancholie waar het origineel eerder poppy was. Deze remix mag gerust het hoogtepunt van de plaat genoemd worden.

Ook sterk is de interpretatie van ‘Candylane’ door Bibio. Lichtvoetig en heerlijk contrasterend met de klaaglijk klinkende vocalen. Anderen kiezen voor ritmische élégance , zoals de MRR Remix van ‘Holidays’ bewijst of dikken de dubstep nog wat aan zoals Shlomo in de versie van ‘Change’. Ecks’ oude maatje uit San Diego Hezus maakt dan weer dat ‘My Only friend’ klinkt als een demo gemaakt door een duister sixties garagegroepje, terwijl Bear In Heaven bewijst dat ‘Love Or Reign’ een knappe melodie bezit.

Zo snijdt het zwaard aan twee kanten. Wie de soms radicaal andere visies weet te smaken, zal naar de remixers op zoek gaan. Anderen zullen dan weer door de hippe namen aangetrokken worden en op zoek gaan naar de bron. ‘A Sufi and a Killer’ blijft immers het meesterwerk en dit theekransje is de beste maner om daar nog eens aan herinnerd te worden.

De muziek kan je hier beluisteren: http://warp.net/records/gonjasufi
Wie Gonjasufi zelf wil remixen moet maar afzakken naar ’s mans website.
Oneohtrix Point Never speelt in Kunstencentrum België Hasselt op 16 oktober en de AB op 26 oktober.
Gonjasufi speelt op 13 december in de Botanique met full live band.

Quotering van onze recensent: [+++1/2]

-: om te vergeten
+: enkel voor fans
++: ongelijk niveau
+++: goed
+++1/2: zeker checken
++++: uitstekend
++++1/2: gegarandeerd in de eindlijst
+++++: plaat van het jaar

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!