Ik werd een kwarteeuw geleden uit een lichaam geperst om direct mijn eerste straf te aanhoren: achttien jaar opsluiting tussen de West-Vlaamse velden. Leren lopen was de eerste stap in het plan om te ontsnappen uit de gevangenis van weiden, ik moest de wijde wereld in. De eerste zelfstandige jaren na de vlucht gaven mij een papiertje maatschappelijk assistent met enkele bijpassende jobs, ondertussen maakte het leven van mij een maatschappelijk accident met bohemen als fulltime tijdsbesteding. Mijn arrogante zelf zijnde spui ik te pas en te onpas mijn visie op de dingen des levens en dit tegen iedereen die het wel en niet horen wil. Daar mijn stemvolume een beperkte reikwijdte heeft besloot ik om ook via het wereldwijde web nog meer mensen te storen met de gedachten die in mijn grijze massa ontstaan. Ik kreeg de eer om in deze gedachten gesteund te worden door het Fonds Pascal Decroos met als resultaat dat ik sneller dan verwacht terug de grote aardbol kan gaan verkennen. Ditmaal om de kommer en honing, de melk en kwel van de Israëlische maatschappij te belichten.