Syntagma
Het is zondagavond. De vergaderingen van de werkgroepen worden afgesloten en om 22 uur begint de dagelijkse volksassemblee op het Syntagmaplein. Enkele honderden mensen komen samen. Er is een microfoon. Tientallen Grieken nemen het woord. Helaas is er geen vertaling. Hoewel ik niet versta wat er gezegd wordt, geven de toespraken een sterke indruk. De aanwezigen lijken te beseffen wat er aan de hand is.
De resoluties van de werkgroepen worden aangepast na de interventies en aan het einde van de volksvergadering volgt er een stemming. Alle aangepaste resoluties worden aanvaard. Ze worden vervolgens vertaald in een heel aantal talen. De vertalingen komen onmiddellijk op de website.
Simultaan met de volksvergadering verzamelen enkele honderden anderen vlak voor het parlement waar ze hun stem laten horen door te zingen en slogans te roepen. Een tijdelijk hek scheidt hen van het parlement waar politie-agenten met schild de wacht houden.
Na de volksvergadering ontmoet ik Zord, een twintiger die dagelijks na zijn werkuren aanwezig is op de bezetting van het Syntagmaplein. Hij legt uit waarom de Griekse bevolking wanhopig is.
“De Griekse bevolking is zeer boos. De overheid geeft veel geld uit aan dingen waar de mensen niets aan hebben. Zo neemt militair materieel een grote hap uit het overheidsbudget: onderzeeërs, gevechtsvliegtuigen, oorlogsschepen, ... Voor die uitgaven werd er veel geld geleend. En nu willen ze dat de bevolking deze leningen terugbetaalt.”
“De West-Europese pers en politici geeft echter de bevolking de schuld van de schuldenberg. Ze zeggen dat we lui zijn, maar we werken harder dan het Europese gemiddelde! Bovendien worden we minder betaald en is 40 procent van de jongeren door de crisis gedwongen werkloos. Een jongere die begint te werken, verdient 500 euro per maand. Ik verdien 850 euro, terwijl mijn huur 350 euro bedraagt.”
“Een jaar geleden waren de mensen bereid tot inspanningen om bij te dragen aan het afbetalen van de schuld van de overheid. Maar enkel de bevolking doet opofferingen. Terwijl de westerse regeringen en de banken en onze regering deze schuldencrisis heeft veroorzaakt.”
“Onze sociale voorzieningen worden afgebouwd en bovendien neemt de schuld niet af. We slagen er enkel in de intresten te blijven betalen aan Duitse, Franse en Amerikaanse banken. Deze banken hadden niet zo gemakkelijk geld mogen uitlenen en de Griekse overheid had deze leningen niet mogen aanvaarden.”
“Het begon eigenlijk met de instap in de eurozone. Dat hadden we niet mogen doen. Er werd ons gezegd dat de euro onze economie zou versterken. Maar het heeft de prijzen de hoogte in gejaagd. Wat voordien 100 drachme kostte, kost nu bij wijze van spreken 100 euro.”
“Er hangt geweld in de lucht, maar dat wil ik niet. Dinsdag en woensdag gaan er massa's mensen de straat op trekken. Ik zal erbij zijn, maar ik heb schrik voor het geweld.”
Traangas
