Advertentie
BARCELONA - "Weet u dat er een revolutie gaande is?" staat er op een spandoek tegen de gevel van een woonhuis in het beroemde 'Barrio Gótico'. De bezetting van 'Plaça de Catalunya' en andere pleinen in de rest van het land is talk of the town.
In Barcelona was Victor (36) een van de eersten die ons aansprak over de protesten. Hij had eerst geen al te hoge pet op van de pleinbezetters: "Zelf ben ik niet werkloos, gelukkig, vele van mijn vrienden echter wel. Dus ik snap wel waar die sentimenten vandaan komen. Maar ik hou niet van die waas van antipolitiek die er over deze protesten hangt. Als je misnoegd bent, zijn er manieren om op een constructieve manier kritiek te uiten. Door een afspraak te vragen bij politici bijvoorbeeld. Eventjes de pleinen bezetten, ruikt naar puberale aanstellerij."
Zaterdagmiddag treffen we een massa mensen op het plein, dat voor de gelegenheid enkele nieuwe namen heeft gekregen: Palestina Plein, Ijsland Plein en Tahrir Plein.
Abraham (26) kampeert hier al een week, samen met zijn vrienden. Op de grond voor hen ligt er een spandoek met het opschrift: "Zijn jullie bang, kapitalisten?"
"Zolang de opstanden in de Noord-Afrikaanse landen bleven, vond men het allemaal leuk en schattig”, aldus Abraham.
"Maar nu ook wij om meer democratie vragen, worden ze zenuwachtig. Want het is niet enkel buiten het Westen dat het volk bedot wordt. De bankencrisis is het perfecte voorbeeld."
"De bankiers en de politieke klasse hebben iedereen opgelicht, en wij worden gesust met enkele vage beloftes. In de aanloop van de verkiezingen, nu zondag, werd dat nog maar eens pijnlijk duidelijk. Weeral dezelfde mensen die ons weeral dezelfde beloftes maken, we nemen dit niet meer. De representatieve democratie zoals we die vandaag kennen is een farce."
De manifestaties begonnen als een oproep via de socialenetwerksites, onder andere via de Facebookpagina 'Democracia Real YA' (nvdr: 'Echte Democratie NU').
Abraham: “Vorige donderdag, 19 mei, stonden we hier met 15.000 mensen. In Madrid waren het er 20.000. Dat lijkt verrassend, maar dat is het niet: de manifestaties zijn een vertaling van gevoelens die al lang sluimeren. Veertig procent van de jongeren zijn werkloos, onder de 25 is het zelfs een op de twee. Wij geloven niet meer dat de klassieke partijen daar een oplossing voor hebben."
Met de verkiezingen in aantocht zijn zulke manifestaties in principe verboden, zaterdagnacht om 24 uur zou het plein ontruimd worden.
"Dat ze maar eens proberen", zegt Abraham. "Wij zijn hier om te blijven. Elke dag zijn we steeds beter georganiseerd, kijk maar eens rond." Die avond kwam het bericht dat de politie het plein ongemoeid zou laten.
Xavi (35) van het communicatieteam legt uit: "Wij zijn een volksbeweging zonder leiders. Maar we zijn wel georganiseerd, zij het in een horizontale structuur. In deze hoek verzorgen we de communicatie met de buitenwereld, dan heb je het comité dat de acties organiseert, het comité infrastructuur, de keukenploeg, de schoonmaakploeg, etc."
"Op dit moment willen we vooral het ongenoegen met de huidige gang van zaken vertalen, en een discussieforum bieden. Elke avond organiseren we een volksparlement waarin voorstellen geformuleerd worden. Vrijdag kwamen daar 5.000 mensen op af. Dit is een laboratorium om tot een echte democratie te komen."
Maar ook in de namiddag ontwaren we op het plein verschillende groepjes druk debatterende mensen. Tussen de omstaanders ook Pere (31) en Miquel (29), beiden werkloze ingenieurs.
Miquel: “Wij nemen niet actief deel aan de acties, maar komen wel elke dag een kijkje nemen. Dit is fantastisch, het werd eens tijd dat er wat gebeurde.”
Pere: “In het begin probeerden de media dit af te schilderen als een initiatief van enkele misnoegde krakers. Maar als je ziet hoe divers dit publiek is, zie je dat dat zever is. Ondertussen hebben ook de media schoorvoetend moeten toegeven dat er meer aan de hand is."
Miquel: “Er zijn heel veel factoren die maken dat de mensen de publieke ruimte gaan innemen om te protesteren, maar de voornaamste zal toch de werkloosheid zijn. Ook wij hebben jaren gestudeerd om ingenieur te worden, maar raken niet aan de bak in eigen land. Als ik een job wil, moet ik naar Duitsland gaan. De politici organiseren zelf een 'brain-drain'. Dat slaat toch nergens op? De mensen eisen verantwoordelijkheid en coherentie bij de politici."
We horen een hoop individuele verhalen zoals die van Pere en Miquel, velen denken eraan om effectief weg te trekken uit Spanje.
Maria (26) maakte reeds de sprong. Zij kwam vorig jaar naar België, en vond een job als multimedia designer voor een groot modemerk.
“Kijk, ik hou van mijn job, ik leer veel bij in een internationale context. Maar ik had veel liever in Spanje gebleven, waar mijn vrienden en familie zijn. Bovendien trekt het weer in België op niks en je kan nergens een deftige paella eten, haha!"
"Maar wat moest ik doen? Ik heb in Spanje twee jaar gesolliciteerd zonder resultaat. Ik volg de protesten op de voet, ik hoop dat er werkelijk wat kan veranderen."
Als we Victor enkele dagen later opnieuw ontmoeten, wil hij dat ik mijn notaboekje weer bovenhaal: "Ik was eerst nogal kritisch, maar ik kan niet ontkennen dat dit een razend interessante gebeurtenis is. Telkens wanneer ik kon, ben ik mee gaan discuteren op het plein, en ik heb mijn mening moeten bijstellen."
"Dit gaat niet over antipolitiek, tegen links of tegen rechts. Dit is een verhaal over waarden, over het feit dat wij jongeren de arrogantie van de macht niet meer pikken. Wij willen als jongeren mee participeren in dit land, wij willen een échte democratie. Schrijf dàt maar op!"
De protestbeweging voor meer werk, meer democrtaie, enz. (terechte eisen, daar niet van!) hebben het tijdstip van hun protest echt goed gekozen. De Partido Popular, met veel sympatisanten van Franco in hun rangen, hebben dank zij hen de verkiezingen gewonnen! Als ze het even goed willen doen bij de nationale verkiezingen, raad ik hen aan om dan zo'n protestbeweging terug op gang te brengen.
En Spanje vergelijken met de Arabische revoluties is toch wel heel erg overdreven: noch in Egypte, noch in Tunesië, noch in Jemen, noch in Lybië, noch in Syrië was er democratie en echte oppositie!!! In Spanje is dat wel toegelaten. Is de huidige generatie jongeren in Europa niet een beetje naïef met weinig ervaring hoe een democratisch politiek systeem werkt?
Advertentie
