Print
E-mail

zaterdag 2 april 2011

door WALTERito

Tribute to Ferre Grignard

Reeds tijdens zijn opleiding aan de kunsthumaniora vormde Ferre Grignard een skiffle-bandje. Met succes: amper achttien speelt hij al live op de NIR (voorloper van BRT en VRT) en een jaar later komt hij zelfs op TV (1959). Na een (korte) legerdienst gaat hij in de kunstenaarsbuurt rondom het Conscienceplein wonen. Zijn kunstwerken brengen hem niet voldoende op dus gaat hij bijklussen in de Gard-Civik op de Stadswaag. Hij klimt er geregeld het podium op om te jammen met andere muzikanten. Hij leert er veel bij over jazz en blues muziek, wat een belangrijke invloed uitoefende op zijn later werk.

In het CC St.Andries te Antwerpen loopt momenteel een expositie over het leven en werken van Ferre Grignard (1939-1982). Ferre was kunstenaar, muzikant en vooral ook dwarsligger. De culturele en maatschappelijke omwentelingen die in de jaren zestig plaatsgrepen waren de setting voor zijn merkwaardige leven.

Hij raakt bevriend met Fred Bervoets en deelt er een tijd een atelier mee. Samen trekken ze ook naar Parijs. In de loop der jaren schilderde Bervoets vele portretten van de Ferre, bijvoorbeeld voor de hoes van "I warned You".

Fred Bervoets.

In 1964 opent "De Muze" zijn deuren. Ferre en zijn vrouw - hij is ondertussen getrouwd en vader geworden - komen er werken, en Ferre heeft zijn vaste concertavond op donderdag. In 1965 komt het TV-programma "Echo" hem er filmen en is hij voor de eerste maal te gast op het "Jazz Bilzen" festival. Nog in dat jaar wordt zijn eerste singel uitgegeven op het label "Muse": Ring Ring I have to sing.Dat is het begin van een platen-carrière. Schilderen komt er nog zelden van.

Op de boekenbeurs wordt een boek over hem voorgesteld maar op het concert dat hij erbij gaf wordt hij gearresteerd. Het is geen eenmalige gebeurtenis. Hij klaagt regelmatig aan dat de politie hem blijft lastigvallen voor allerlei prutsen. Voor nachtlawaai heeft hij bijna een abonnement.

Amsterdam, Parijs, Hamburg: places to be in de sixties. Ferre deed ze met zijn groep allemaal aan.

Er volgen drukke jaren met optredens en nieuwe platen. De bezetting van zijn band verandert nog wel eens of soms worden de muzikanten door de platenmaatschappij vervangen. Midden jaren zeventig wordt het wat stiller rond de Ferre. Hij richt zich weer meer op zijn kunstwerken en geeft ook een dichtbundel uit. Hij probeert nog even een come-back maar dat lukt niet zo goed. De fiscus taxeert hem zwaar en de deurwaarders komen bij hem op bezoek. Zoals het vaak gebeurt laten vele "vrienden" hem vallen als het slechter gaat. Hij lijdt aan keelkanker en overlijdt in augustus 1982. Galerij "De Zwarte Panter" organiseert kort voor zijn dood nog een tentoonstelling van recente werken van Ferre - hij schilderde tijdens zijn verblijf in het hospitaal - om de zware ziekenhuisrekening te kunnen betalen.

In de kleine zaal van co St.Andries werden doorlopend filmfragmenten getoond. Hier bekijkt men een beeld uit "Innocent when you dream". In deze film van Patrick Conrad uit 1988 komen de oude vrienden van de Ferre samen in café "De Kat" om een beeld te schetsen van hoe het allemaal was. Met o.a. Ann Salens, Fred Bervoets, Derroll Adams.

In de grote zaal brachten verschillende groepen hun ode aan de Ferre.

Loewie Anders en de Kwiete

Philippe, DLN & Rufus

Rollin Roland Quartet.

Externe links

Tags:

Reageer (Spelregels)

Reacties

Door ingrid paenen , 04-04-2011 12:12

Tribute tot Ferre Grignard

Mooie beschrijving van de Antwerpse blues zanger/schilder Ferre Grignard... het is een mooie tentoonstelling die niet mag gemist worden in het CO St Andries. Proficiat aan Philippe Globert voor het intiatief hiervoor. En bedankt dat mijn werk erbij mag hangen als mijn ode aan de Ferre.

Beantwoorden

Door Koen Calliauw, 04-04-2011 14:27

SISA : Een stadsschool

Mooie hulde aan een kunstenaar die de golden sixties mee bepaalde. Ferre was een eigenzinnige vriend die terecht niet bij clubjes wou behoren. Toen ik als Provo in Antwerpen het "blote voeten plan" lanceerde, ondersteunde hij dit spontaan als protestzanger.

Het nachtleven was ons territorium. Café's als de Muze, het Pannenhuis, de Mok, de Paddock onze woonkamers. Tot in het Schipperskwartier, bij de "hoeren" en de holebi - bars. De na WOII hervonden vrijheid werd een roes. Ferre was net als Wannes Van de Velde en ikzelf een "oorlogskind".

Maak je geen illusies over die golden sixties. Ons leven was rauw. We leefden van nacht tot nacht, ook Ferre. De hype der "bloemenkinderen" was ons ding niet. We minachtten het "klootjesvolk", de middenklasse die de opkomende consumptie maatschappij omarmde. De songs, de blues van Ferre waren de rauwe poëzie van ons dagelijkse leven.

De koude oorlog was overal aanwezig, even later gevolgd door Vietnam. Het risico op een atoom oorlog reëel. Met de gruwelen van WOII pas achter de rug - waaraan we herinneringen hadden als jongeren - bleef een volgende wereldoorlog spoken. De songs van Ferre, sommigen op tekst van "Jef De Mep", zijn hier van doordrongen. We vochten op straat met de klanten van het extreem rechtse café De Leeuw van Vlaanderen, om de hoek. Het "hol" van de nazi's van de Vlaamse Militanten Orde (VMO). Ferre was een anti racist.

Even dit rechtzetten. Ferre was geen student aan de "kunsthumaniora". We waren beiden leerlingen van het Stedelijk Instituut voor Sierkunsten en Ambachten. Het SISA aan het Eilandje in Antwerpen Noord. Een niet zo gewone stadsschool waar we "sierkunsten" volgden. Waar de graficus Frans Dillen en de schilder Lode Sebreghts les gaven. "Sierkunsten" werd al snel Kunst. Waar meisjes en jongens in één klas zaten, nog des duivels toen. "Free seks" stak de kop op.

Het SISA was en is een open, verdraagzame school waar "lastige elementen" als Ferre, Jan Fabre en ik welkom waren en er hun draai vonden. Met een grote afdeling haartooi er bovenop. Geen Academie, maar een volkse school die jongeren voorbereidde op het vrije leven, dat Ferre volop waarmaakte.

Lees een interview met Ferre Grignard in HUMO (1966) :

www.humo.be/tws/humo-files/14567/humo-sprak-met-ferre-grignard.html

Beantwoorden

Door WALTERito , 05-04-2011 00:31

Sisa

Ik weet niet want destijds de officiële benaming was voor die school. Volgens mijn informatie heette die in 1951 "Stedelijke Middelbare Gemengde Beroepsschool". Zelf weet ik het ook niet meer. Scholen werden "in de volksmond" vaak genoemd naar de straat waarin ze waren (Longdestrot, kadikstrot, peirdemart, maajstrot, etc.).
De link naar Humo stond al onder mijn artikel hoor. Een soortgelijk doch recenter interview met een andere tijdgenoot, Ludo Mich - tevens aanwezig op deze vernissage - refereert ook naar de Cadixstraat . Verderop in het artikel refereert hij naar Ferre en andere merkwaardige personen van dat tijdperk ;-)
http://sites.google.com/site/belgiumishappening/home/interviews/ludo-mich
Mvrgr.

Beantwoorden

Door Koen Calliauw, 05-04-2011 15:18

Straatkatten sterven eenzaam...

Walter, het interview in HUMO (1966) waarnaar je met een link verwijst, geeft de sfeer weer die toen in Antwerpen heerste. Rauw en de bourgeoisie minachtend. Bereid het leven tot op de bodem te ledigen. Chaotisch met primaire anarchistische kenmerken. Ik werd door de toenmalige "boekskes" tot "Provo leider" verklaard. Onzin, in ons milieu was leiderschap onaanvaardbaar. En dat is het voor mij nog. Ferre was met zijn blues de spreekbuis van onze wereld.

Het HUMO interview verscheen tijdens de grote jaren van het weekblad. Qua taal en thema's een voorhoede in de media wereld. Een uitzondering. Met ondermeer de grote fotograaf Herman Selleslags.

We volgden de richting Sierkunsten in "de Cadixstraat". In het havengebied, met achter de hoek "het kot", het aanwerving lokaal van de dokwerkers. En de verwante katholieke school "de Londenstraat". De Cadixstraat was deels een beroepsschool met haartooi en een opleiding tot drukker. Sierkunsten was technisch onderwijs, met een A7/A2 diploma. Het was en is in de eerste plaats een volkse school in een volkse buurt, al is deze "geherwaardeerd" en streek de "chi-chi" er neer. Een school met een "reputatie". We kregen er les van leraars die het gewapend anti fascistisch verzet in WOII overleefden, kort na de oorlog. Er was veel vrijheid voor lastige leerlingen die amper aan het Bijzonder Onderwijs ontsnapten, zoals ik.

Ferre was enkele jaren ouder. Ik hoorde hem met zijn eerste groepje optreden in de feestzaal van de school en zag hem op de "speelplaats". Hij werd reeds de held van zijn medeleerlingen. Hij zong in een "Aântwâârps" Engels eerst de klassieke blues. In een periode toen het Franse chanson op alle juke boksen stond. Met Brassens, Leo Feré, Juliette Gréco, Jaques Brel, Edith Piaf,... Hij wordt op Wikipedia een "Vlaams zanger" geheten. Ferre zou daarvan gruwen. Pas jaren later verscheen Bob Dylan. En de doorbraak van de protest song.

Ferre is op jonge leeftijd aan keelkanker overleden (1939 - 1982) Ik ontmoette hem voor het laatst aan de toog van De Volle Maan, nabij de Grote Markt. Onze werelden waren uit mekaar gegroeid. Hij vereenzaamde en voelde zich in de steek gelaten. De hoopvolle golden sixties bleken een farce. De bourgeoisie had de touwtjes stevig in handen genomen. Ferre was een trotse straatkat. Straatkatten sterven eenzaam...

Beantwoorden

Door Philippe Golbert, 13-04-2011 20:01

Ferre Centraal

Mooi geschreven Koen !
De expo is niet de ganse maand te bezoeken !
Er is een sluitingsperiode die niet overal vermeld staat namelijk van 18 tot 25 april wegens het paasverlof !
Dus wees er snel bij, of kom nog even langs op de finissage op 29 april met enkele tribute concerten aan Ferre Grignard.
Wel kan je op de Antwerpse Radio Centraal 106.7 FM verschillende programma's horen rond Ferre met intervieuws en zijn muziek.
Op de website van de radio vindt je vindt je hierover meer info : http://www.radiocentraal.be/Realescape/welkom/agenda_view/941