DeWereldMorgen was met drie reporters en een fotograaf ter plaatse om de vier festivaldagen te coveren.
Het blijft een fenomeen, Jazz Middelheim. Telkens weer vraag ik me af waar al die duizenden bezoekers vandaan komen. Op de tientallen jazzconcerten in en rond Antwerpen zie je ze nooit, behalve de gebruikelijke jazz-aficionados die je op één hand kan tellen. Het moet gezegd: het programma was van een bijzonder hoog niveau, netjes gespreid over vier dagen.
Zonder twijfel de verdienste van programmator Bertrand Flammang, die zijn sporen in Gent reeds verdient heeft. Vocalist José James, met de Belgische pianist Jef Neve, was de opener op dag één.
Een programma rond John Coltrane getuigt van een zekere ambitie, en het is ook een weg vol wolfijzers en schietgeweren. Hoe kan je die gedrevenheid en spiritualiteit van een Coltrane evoceren vijftig jaar na datum? De vocale kwaliteiten van José James vallen niet te ontkennen, dat is zo, maar hij mist de presence en virtuositeit van pakweg een Kurt Elling.
Archie Shepp en groep maakten vervolgens hun opwachting. Shepp staat nog steeds geboekstaafd als de man van de avant-garde, een jazzstroming uit de jaren 1960, die zowat de doodsteek betekende voor de jazz. Maar hij kan natuurlijk nog heel wat anders. Zo heeft hij ooit de soundtrack ingespeeld van de Belgische Jazzfilm "Just Friends". Virtuositeit is aan Shepp niet meer besteed, hij beperkte zich nu tot het blues-idioom, en dat verveelt al heel snel.
Een echt hoogtepunt was te verwachten van de man die Coltrane ooit tot in de hoogste regionen bracht, als pianist van het John Coltrane Quartet: McCoy Tyner. Zet daar tenor saxofonist Joe Lovano bij, en de gevolgen zijn natuurlijk niet te voorspellen. Deze heren maakten hier een echt jazz-feestje van: geen onnodige bravoure-stukjes à la Neve, maar kleurrijke harmonieën, echte grooves.
(Verslag: Livien Pelgrims)
