Vluchtelingentranen
tara

Vluchtelingentranen

donderdag 17 januari 2019 09:59

Asiza uit Palymra in Syrie is zes maanden in Belgie en ze zat gisteren bij mij te huilen. een onderwijzeres die als vluchtelinge hier bij ons terecht gekomen is. bont en blauw geslagen door politie ginds. waarom weet ze niet. ze mist haar man maar hij is onvindbaar … 

Tja, ze was in Belgie toegekomen … gestuurd door de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de UN … toegekomen op Zaventem … met haar papieren in Belgie toegelaten … alle papieren in orde … met een briefje in de hand met het adres van een familielid in Eeklo … 

In Zaventem vond ze haar weg niet … haar Engels is zwak en Nederlands of Frans kent ze niet … ze sprak mensen aan van het Rode Kruis maar die waren druk bezig en stuurden haar naar de dokter in Zaventem omdat haar verwondingen heel zichtbaar waren.

Die dokter heeft haar doorgestuurd naar Samu Social door haar 10 euro te geven en op een bus te proppen … eens ze daar was heeft ze op de grond in de gang mogen slapen en de volgende morgen is ze naar het Noord station gestuurd … briefje in de hand … 

Eens daar ontmoette ze een paar mannen die ze kon verstaan en ze hielpen haar naar Fedasil … waar ze een paar dagen heeft moeten aanschuiven terwijl ze op grond sliep in het Noord Station … een beetje tranen … pijn … kou en honger …  briefje in de hand …

Na 11 dagen kou en honger en redelijk wat pijn … werd ze geregistreerd … kreeg ze een bed en brood … briefje in de hand … ze moest rusten .. er was een taalprobleem . was dat nu een helper of een politie agent … bang geslagen te worden … of erger …

Na drie weken ontmoette ze een grote man van hier en hij sprak lief … een beetje arabisch … “ik zal je helpen” en met trillende hand toonde ze het briefje … hij knikte . ‘s avonds nam hij haar mee naar een kamertje en daar kon ze nu rustig slapen en douchen …

En toen praten ze. soms uren. ze vertelde over haar man en familie. over de pijn van het slaan door de politie. over haar angst en ze toonde het briefje. maar hij bleef vriendelijk. en vertelde haar dat hij een huis had voor haar. “of ze het huis wou zien ?”

hij nam haar mee in de wagen en vertelde dat hij haar zou helpen … dat vond ze heel lief en hij bracht naar Gent. waar er een huisje was. een grote kamer. ruim en ze had veel pijn dus wou ze rusten … elke dag kwam hij langs en leerde haar een paar woordjes 

op een dag nam hij haar mee naar een groot gebouw en troonde haar rond . hier zei hij  zal je geld krijgen en ze kreeg hulpverleners en die zorgden voor papieren. ze toonde het papiertje maar die mensen keken er niet naar. en ‘s nachts kwam hij binnen

er was niks mis mee. ze begreep ook wel dat voor wat hoort wat. maar ze miste haar man en vroeg ernaar. toen werd die man boos en dus zweeg ze . haar briefje in haar BH. vijf maanden in Belgie nu. ze had wat geld en kocht een beetje kleren .. ze had pijn .. 

Ik heb Asiza op de tram ontmoet en ik sprak haar aan. ik spreek met veel mensen. en na een paar minuten toonde ze het briefje … ik heb mijn GSM genomen en gedaan wat al zes maanden had moeten gebeuren …  haar papieren zijn in orde hoor … geen probleem

Op het briefje stond … “I am Asiza’s father. This is my Belgian phone number. Please call me … 04** ** ** **” 

Haar papieren zijn echt in orde hoor .. 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!