Een positieve noot
Frank Colle

Een positieve noot

vrijdag 22 maart 2019 09:39

Na alle heisa van de afgelopen weken zou men kunnen denken dat ik een onruststoker ben en dat ik mij enkel bezighoud met de miskleunen in mijn leven en meer algemeen die in het leven van dat van anderen. Niets is minder waar natuurlijk. Alleen krijg je dat hier niet zo snel te lezen. En om deze gedachten wat te counteren zal ik het vandaag over iets goeds, iets moois en iets positief hebben: het weer.

Hoewel het weer een dagelijks wederkerend onderwerp is in vele gesprekken om het niet te moeten hebben over de dingen die ons echt aanbelangen (als een soort bliksemafleider) of om de angst voor het dodelijke stilzwijgen te doorbreken, staan weinigen onder ons hierbij echt stil, maar het weer is een gesteldheid die mij alvast dagelijks verbluft doet staan. Het hoeft hiervoor zelfs niet te waaien of te stormen. Een zacht briesje is al voldoende, om over een druilerige regenval bij het opkomende ochtendlicht maar te zwijgen. Elk moment en elke hoedanigheid is goed voor mij. Hoe het mogelijk is dat ik stilsta terwijl het wolkendek nu eens zacht en dan weer in volle vaart aan mij voorbijschuift bijvoorbeeld, is nog zo een onwaarschijnlijke gewaarwording en een goede oefening in het kijken en beleven van de dag in het hier en nu, dat ik er maar niet over uitgeschreven raak.

Om het weer dagelijks te kunnen observeren heb ik mijzelf een schrijftafel laten installeren vlak voor het vensterraam, waar ik dan plaatsneem op een iets hogere kruk met voetsteun. En het meest verbazende aan het weer dat ik tot dusver al heb kunnen vaststellen, is dat het er steeds is. Zelfs als er niets te zien of te beleven valt. Bovendien, je weet ook dat wanneer je even niet kijkt of gewoon slapen gaat, dat het er nog steeds is. Dit bewustzijn gaat ontstellend diep.

Zie je, het weer dat is gelijk je hart. Zelfs als je er met je hoofd niet bijloopt, dan is het er. En als je denkt dat in die diepe leegte daar vanbinnen niets te vinden of te voelen is, dan nog is het er, en dan krijg je er zomaar een hele lege ruimte bij om het te vullen met wat je maar wil. Zij het een waterval van tranen of een container vol verdriet. Of misschien wil je het niet vullen. Ook dat is mogelijk én goed. Je mag de leegte voelen zoals ze is. Als je maar weet dat je voelt en dat het je hart is dat je voelt. En dat je bijgevolg nog steeds mens bent. Zeg dus niet dat ik je niet gewaarschuwd heb. Nadenken over het weer is niet vrijblijvend.

De plaats waar ik het reilen en zeilen van het weer in de gaten hou is tevens de plaats waar ik de meeste verhalen over merels, poezen en hagedissen in mijn tuin verzin. Want verzinnen is de essentie van het schrijverschap. Meer zelfs, verzinnen is de essentie van mijn bestaan. En mocht je hier naast mij staan dan zou je meteen begrijpen waarom. Hier is namelijk in de verste verte geen tuin te bespeuren. Een merel als je geluk hebt en een poes als de buurman ze niet heeft vergiftigd. Ik hoef me dus ook nergens voor te verontschuldigen laat staan voor te schamen. Alles wat ik schrijf is ontstaan tussen mijn twee oren. Het is gewoon sterker dan mijzelf. Neen, toch niet, het is mijzelf.

En zo laat ik alle pijn uit verleden varen, zoals de wolken varen in de lucht. En ik verwelkom de gezondheid, de vreugde en het succes waar ik recht op heb.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!