Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Worden de Grieken geofferd in het belang van de euro?

donderdag 31 mei 2012
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Grieks offer

Het is al zo vaak gezegd dat u het waarschijnlijk niet meer kan horen. Maar de komende weken zijn cruciaal voor de toekomst van de euro. Echt, écht waar. Ten eerste omdat de crisis ondertussen overduidelijk Spanje heeft bereikt, een land dat in vergelijking met Griekenland, Ierland en Portugal een grote en belangrijke Europese economie is. Als Spanje begint in te zakken, kan het eurohuis niet recht worden gehouden met nog wat spuug- en plakwerk. Ten tweede door de nieuwe verkiezingen in Griekenland op 17 juni, de ‘herkansing’ voor het Griekse electoraat. Maar ik verdenk sommigen ervan een kans te zien in deze dubbelsprong. Min maal min kan plus worden, lijken zij te denken. Ik leg hieronder dat scenario uit.


De kwestie in Spanje is dat, in tegenstelling tot in bijvoorbeeld de Verenigde Staten, het probleem van de banken er nog steeds niet is aangepakt. Die zitten met een hoop waardeloos geworden hypotheken en dus enorme verliezen. Omdat het Spaanse bankensysteem niet zou instorten is een massale kapitaalsinjectie nodig. Maar de Spaanse overheid is niet in staat om daarvoor te zorgen. De Spaanse staat zit zelf met grote tekorten die het maar niet dichtgereden krijgt, onder andere door een alsmaar krimpende economie. Bovendien valt er met de regelmaat van de klok een nieuw lijk uit de kast, in de vorm van failliete regio’s. Als de Spaanse overheid kapitaal in haar banken zou pompen, zou het zelf met een nog grotere schuld komen te zitten, waarna de nu al wurgende rentes op haar obligaties verder zouden stijgen, en de kans op een schuldherschikking vergroot. Dat vormt dan opnieuw een probleem voor de Spaanse banken die veel Spaanse obligaties bezitten. Een groeiend aantal Spaanse spaarders die op de hoogte zijn van deze situatie halen hun geld van Spaanse banken. Deze vicieuze cirkel sleurt het land met toenemende snelheid naar de afgrond. 


Daar is iedereen zich van bewust en de oplossing lijkt vrij eenvoudig. Om bond and bank runs (in Spanje maar ook elders) te doen stoppen en de wurgende navelstreng tussen banken en nationale overheden door te knippen zijn drie maatregelen nodig. Er moet een vorm van collectivisering van schuld komen, wat vaak eurobonds wordt genoemd maar dat ook onder een minder controversiële naam als schuldaflossingfonds kan worden ingevoerd. Dat zal het opdrijven van de rente op publieke schuld door het dumpen van obligaties stoppen. Er moet een Europese depositogarantie komen zodat spaarders omwille van de angst van het failliet gaan van banken of de exit uit de euro hun geld niet weghalen en zo een zelfvervullend mechanisme in gang zetten. En er moet een systeem komen om rechtstreeks vanuit een Europees fonds banken te herkapitaliseren om te vermijden dat banken en nationale overheden elkaar doodknuffelen, zoals bijvoorbeeld in Ierland is gebeurd. Deze maatregelen op de korte termijn stoppen de mechanismen die nu onvermijdelijk en steeds sneller de eurozone aan het desintegreren zijn.


Enter Griekenland. De hierboven beschreven oplossing is de minimale versie van een fiscale unie, het minimum minimorum van wat nodig is om de euro op korte termijn te laten overleven. Maar deze voorstellen stoten totnogtoe één voor één op een Duits ‘nein’. Merkel wil niet betalen voor de ‘fouten’ van andere landen. Dat ligt vooral moeilijk in het geval van Griekenland, nadat dat land zo is gestigmatiseerd in de Duitse pers, met goedkeuring van Merkel zelf.


Een scenario waarmee sommigen (1) daarom spelen is het volgende. De Grieken stemmen op 17 juni opnieuw ‘verkeerd’, de partijen die zich willen houden aan de afspraken met de eurozone en het IMF halen geen meerderheid. De geldkraan naar Griekenland gaat dicht, en Griekenland moet de eurozone verlaten. Dit zorgt voor chaos in Griekenland en voor (hoopt men) beheersbare verliezen in wat overblijft van de eurozone. Deze schok vormt een katalysator die de vlucht vooruit naar een minimale fiscale unie mogelijk maakt. De Zuid-Europese landen worden in het gareel gebracht door het Griekse voorbeeld van de chaos die volgt op een exit uit de euro. De Duitsers wordt getoond dat de exit van een klein land als Griekenland ook hen op kosten jaagt. Nu kan geargumenteerd worden dat men dit niet kan laten gebeuren met een groot land als Spanje. En dat het snel moet gaan: omdat de Grexit heeft getoond dat eurolidmaatschap wel omkeerbaar is, en dit voor een versnelling van bank and bond runs zorgt, moeten dringend maatregelen genomen worden die deze mechanismen verhinderen. Min maal min en hocus pocus we zitten in een (beperkte) fiscale unie.


Griekenland offeren om door te stoten naar een minimale fiscale unie? Ik vind het een verschrikkelijke gedachte, maar ik merk dat sommigen er echt aan denken. En er soms zelfs open over spreken, zoals Karel De Gucht in een bijlage van de Standaard over de eurocrisis (2). Als je het scenario doordenkt ziet het er echt beroerd uit voor de Grieken. Sommige voorstanders van een Grexit zeggen dat dit niet per se tot verpaupering  en politieke chaos moet leiden. Het land zou kunnen blijven rekenen op Europese steun tot het op eigen benen kan lopen. Maar niet als het de bedoeling is om het land als disciplinerend voorbeeld te stellen. Dan heeft de rest van de eurozone er belang bij om Griekenland te laten mislukken zodat het niet tot inspiratie voor andere landen zou leiden.


Het hoeft niet per se op deze manier te lopen. Ik hoor ook dat hoe meer specialisten binnen de Europese instellingen de kosten van een Grexit inschatten, hoe minder men geneigd is het zover te laten komen. Maar als een plan B klaar ligt dat rekening houdt met politieke dynamieken, dan vermoed ik dat het dicht in de buurt komt van wat ik hierboven heb geschetst.


Epiloog
Nog een kort nawoord bij dit stuk dat in de eerste plaats bedoeld is om een scenario onder de aandacht te brengen van wat de komende weken zou kunnen gebeuren door de combinatie van de Griekse verkiezingen en de verdere escalatie van de Spaanse toestand. Als progressief persoon vind ik dit scenario waarbij een lidstaat in naam van de euro wordt opgeofferd als disciplinerend signaal naar andere bevolkingen zoals geschreven ‘verschrikkelijk’. Maar ook het voortzetten van de zijn doel voorbijstrevende strategie van besparingen en neoliberale hervormingen moet worden bestreden. Omdat ik ook van mening ben dat in de geglobaliseerde wereld een rechtvaardige samenleving slechts op Europees niveau kan worden bewerkstelligd, moeten we mijns inziens blijven streven naar een ‘progressief Europa’. Eerder dan technische aanpassingen aan de werking van de euro betekent dit voor mij een democratisering van de Europese Economische en Monetaire Unie. Het linkse verhaal moet zijn dat de euro, de economie en het financieel systeem ten dienste moeten staan van politieke keuzes en niet omgekeerd. Daaruit moeten concrete standpunten worden afgeleid, zoals dat een herkapitalisatie van de banken enkel kan mits zeer strikte voorwaarden over wat met dat geld wordt gedaan, of zelfs in ruil voor direct controle over de banken. Evenzeer is vrij verkeer van kapitaal en goederen zonder relatief geharmoniseerde belastingen en sociale bescherming een ondermijning van democratische soevereiniteit. Zulke hervormingen zouden de echte oorzaken van de eurocrisis aanpakken, en door extra inkomsten te genereren, ervoor te zorgen dat spaargeld naar de reële economie vloeit en oneerlijke concurrentie te beperken groei kunnen genereren zonder de bevolking verder te belasten. De crisis zou moeten volstaan om hier volop voor te gaan, er is geen extra offer meer nodig.

(1) Hieronder wordt een slip of the tongue van Karel De Gucht als concreet voorbeeld gegeven. Anderen hebben niet zo expliciet gezinspeeld op het scenario dat ik hier schets. Dit scenario is een persoonlijke inschatting gebaseerd op honderden uren lezen en nadenken over de eurocrisis. Daarbij ben ik tot de conclusie gekomen dat de huidige impasse waarbij Spanje dringend nood heeft aan collectivisering van overheidsschuld en bankgaranties en -herkapitalisatie terwijl Duitsland niet bereid is zulke solidariteit te tonen enkel kan worden doorbroken door een moment van catharsis als de Griekse exit. Deze zienswijze verheldert ook de dubbelzinnige uitspraken van onder anderen Mario Draghi, Angela Merkel en Manuel Barroso dat een lid dat zich niet aan de afspraken houdt, de club moet verlaten, maar hun voorkeur wel nog steeds uitgaat naar het samenhouden van de eurozone. Zulke uitspraken zijn ongetwijfeld ook en vooral bedoeld om de Griekse kiezer onder druk te zetten in de aanloop naar de verkiezingen, maar maken het wel moeilijk om er niet naar te handelen in het geval er geen pro-Memorandum meerderheid komt. In dat geval oordeel ik dat het bovenstaande scenario erg waarschijnlijk is, en verschillende uitlatingen erop wijzen dat de weg daartoe voorbereid wordt.
 

(2) Karel De Gucht zei letterlijk: ‘een uitstap van Griekenland betekent niet het einde van de euro, zoals sommigen beweren. Net omdat de chaos in Griekenland zo groot zou zijn, zullen de burgers in andere landen beseffen dat ze zo niet willen eindigen. Daar ben ik wel zeker van' (De Standaard, 18 mei 2012, Extra ‘Grexit’ bijlage, p.7).

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

39 reacties

  • door aronjaco op vrijdag 1 juni 2012

    Zeer goede duiding en realistische benadering van de problematiek, mijn inziens. Ik ga u tot eerste minister bombarderen, zo zijn we zeker van verantwoorde beslissingen. Inderdaad , de gespleten tong waarmede Europa spreekt over Griekenland, en dat met duidelkijk genoegen, laat vermoeden dat er zo'n soort strategie achter zit zoals u beschrijft.

  • door Anoniem op vrijdag 1 juni 2012

    "Omdat ik ook van mening ben dat in de geglobaliseerde wereld een rechtvaardige samenleving slechts op Europees niveau kan worden bewerkstelligd,..."

    Ik ben eerder van mening dat een rechtvaardige samenleving in deze geglobaliseerde wereld slechts op een globaal niveau kan worden bewerkstelligd.

    en of er binnen een monetair systeem ruimte is voor rechtvaardigheid is ook nog maar de vraag...

  • door Jan Hertogen op vrijdag 1 juni 2012

    Het pessimistisch en defaitistisch denken verteert centrum links en ook nogazl wat progressieven, maar wat is de toestand als zelfs mét winst Syriza en haar toekomstige coalitiepartners er in zouden slagen een opening binnen Europa te maken. Zij zouden hierin voluit mede ondersteund worden door het ervaren Europees Links kader, met Die Linke (en Gysi) maar vooral ook door Hollande met de adem van Mélenchon (Front de Gauche = Europees Links) in z'n nek - zien wat de Franse verkiezingen van 10 juni opleveren, dat kan al bepalend zijn voor de toekomst van Griekenland.

    Het is dan niet uitgesloten dat men tot een hervormde Eurozone komt, zoals in het recente 6-puntenprogramma van Syriza en Die Linke werd overeengekomen in Berlijn, zie http://www.dewereldmorgen.be/blogs/jan-hertogen/2012/06/01/het-6-puntenprogramma-van-syriza-en-die-linke .

    Men kan zich alleen afvragen waarom men ivm Syriza nog altijd spreekt over 'extreem links', terwijl dit het enige perspectiefvol links is dat momenteel zowel de mensen aanspreekt als een politiek perspectief biedt, binnen de EU en de Eurozone.

    • door Herman De Ley op maandag 4 juni 2012

      Ik ga volledig akkoord met het commentaar van Jan.

  • door Le grand guignol op vrijdag 1 juni 2012

    Ik begrijp het standpunt van de auteur en ik vrees dat hij het bij het rechte eind heeft. De Europese 'leiders' blazen met betrekking tot Griekenland warm en koud tegelijk; een strategische politieke houding om (1) geen duidelijk standpunt ten opzichte van Griekenland te moeten innemen en (2) toch druk op de ketel te houden. Men wil niet dat Griekenland de EU en de Eurozone verlaat, maar anderzijds wil men wel dat Griekenland onkritisch en onverwijld de Europese dictaten uitvoert. Tot nader order houden Europese 'leiders' dus een stok achter de deur voor het geval dat de Griekse bevolking, bij wijze van democratische verkiezingen, iets anders zou willen dan de Europese zonnekoningen. Er is dus, voor alle duidelijkheid, sprake van chantage en machtsmisbruik. Desgevallend kiest men er resoluut voor om een (abstracte) politieke en monetaire constructie te laten primeren op het reële leven en welzijn van (Griekse) burgers - die overigens waanzinnig zouden afgestraft voor het feit dat ze hun stem laten horen naar aanleiding van 'democratische' verkiezingen. Er is met andere woorden sprake van een omgekeerde revolutie, i.e., een revolutie ten dienste van een politieke, financiële en zakenelite.

    Dit brengt me op mijn tweede punt. De Gucht zegt: "Net omdat de chaos in Griekenland zo groot zou zijn, zullen de burgers in andere landen beseffen dat ze zo niet willen eindigen. Daar ben ik wel zeker van."

    Sta me toe me te laten inspireren door Žižek en die redenering om te draaien of 'op zijn kop te zetten'. Als er in een land een revolte uitbreekt is het voor de revolutionairen toegestaan om diegenen die van hun 'troon' gestoten worden zodanig te molesteren dat de politieke machthebbers "in andere landen beseffen dat ze zo niet willen eindigen".

    Ik hoop dat ik hiermee het morele alsook het politieke fundament van de redenering van de Gucht e.a. heb blootgelegd. De auteur van bovenstaand artikel spreekt van 'verschrikkelijk', maar ik zou nog een stapje verder willen gaan: het is pervers en reactionair. Met dien verstande verbaast het me dat een zo genaamd 'progressief denker' een dergelijke reactionaire politieke houding kan steunen en tracht te legitimeren op basis van het feit dat we dan een in een "(beperkte) fiscale unie" terecht komen. De "min maal min en hocus pocus" waar de auteur het in zijn artikel over heeft is in wezen een vulgaire reactionaire machtspolitiek. Als dat het fundament vormt waarop men in de Eurozone, en bij uitbreiding in de Europese Unie, aan politiek wenst te doen, dan mogen ze van mij die Europese Unie in hun ... steken.

    • door Le grand guignol op vrijdag 1 juni 2012

      Omdat een aantal personen me er mogelijk op zal trachten te wijzen dat mijn Žižekiaanse omkering niet opgaat, wil ik nog het volgende toevoegen. De chantage en het machtsmisbruik vanwege de Europese beleidsmakers tegenover de Griekse bevolking is een vorm van structureel geweld, i.e., geweld dat deel uitmaakt van de huidige machtspolitiek. Het betreffende structurele geweld uit hoofde van de politieke (Europese) overheid wordt niet als dusdanig geïnterpreteerd omdat het deel lijkt uit te maken van de normale gang van zaken; het structurele geweld wordt met dien verstande 'vanzelfsprekend' en blijft desgevallend onder de radar functioneren. Echter, de situatie in Griekenland, en bij uitbreiding de situatie in de ganse EU naar aanleiding van de financieel-economische crisis, alsmede de houding daarbij van de politieke machthebbers - die lijnrecht ingaat tegen de wil van de bevolking; er zijn protesten genoeg die dat duidelijk maken - brengt het structurele geweld aan de oppervlakte. Op die manier is er eveneens sprake van een structurele molestatie jegens de Griekse burgers alsook jegens de burgers in de andere Europese lidstaten. Chantage en machtsmisbruik - 'de markten', weet u weel - zijn legio. Dit maakt dat mijn Žižekiaanse omkering zeer zeker opgaat binnen de huidige context.

      • door AnonJJ op vrijdag 1 juni 2012

        Guignol,

        Eens te meer kan ik niet anders dan volmondig met je akkoord te gaan.

        Wat er nu aan het gebeuren is, is dat Griekenland als voorbeeld wordt gesteld. De EU gaat ofwel Griekenland in het onheil storten als ze "verkeerd stemmen" ofwel stemmen de Grieken nogmaals op de partijen die hen hier gebracht hebben en worden alle sociale verworvenheden naar de prullenmand verwezen.

        En het ergste is dat dit ons allemaal in Europa staat te wachten. Kijk maar naar de perfide gebeurtenissen in Ierland...

        • door Mysjkin op zaterdag 2 juni 2012

          Ik zou hier tegen even komaf willen maken met de mythe dat er in Griekenland sociale verworvenheden verloren gaan. Griekenland had ook voor de crisis helemaal geen verzorgingsstaat zoals wij hebben/hadden, toch niet voor wat betreft werkloosheidsuitkeringen. De OECD vergelijkt de 'generositeit' van allerhande vervangingsinkomens in vergelijking met het inkomen van de gemiddelde werknemer. Griekenland komt zeer slecht uit deze vergelijking, zelfs notoire neoliberale landen als Estland en Ierland doen het beter. U kan de cijfers hier raadplegen:

          http://www.oecd.org/document/28/0,3746,en_2649_33729_50404572_1_1_1_1,00.html

          Vooral "Over a five-year period following unemployment, 2001-2010", is interessant, u zal zien dat ook voor de crisis het leven voor de werkloze Griek zeer moeilijk was.

          • door Le grand guignol op zaterdag 2 juni 2012

            Dus een pensioen is volgens u geen sociale verworvenheid? Maar wat u zegt klopt alleszins voor een gedeelte: in Griekenland heeft er zich pas na de val van het kolonelsregime een sociale welvaartsstaat kunnen ontwikkelen. Echter, vanwege het feit dat PASOK en Nea Dimokratia handig gebruik - lees: misbruik - maakten van een systeem van cliëntelisme (cf. Rousfeti en Fakelakia) kreeg die sociale welvaartsstaat een parfum van willekeur en politieke klantenbinding - à la tête du client. Maar zelfs dan kan men de Griekse bevolking niets verwijten, ze werden min of meer gedwongen om mee te draaien in een corrupt systeem dat de Griekse politieke kaste ontwikkeld had om zichzelf in het zadel te houden. Peter Mertens schrijft hierover het volgende:

            "In de twintigste eeuw heeft Griekenland twee dictaturen, een buitenlandse bezetting en een burgeroorlog doorstaan. Na de rechtse dictatuur van de kolonels werd Griekenland in 1975 een parlementaire republiek. Het land had tot dan nooit een uitgebouwd socialezekerheidsstelsel gekend. Sociale hulp voor zieken, gepensioneerden, invaliden en werklozen was er haast niet. En dus moest alles wat sociale voorzieningen aangaat, “geregeld” worden. Er was de steun van familie en vrienden of – voor wie het zich kon permitteren – een envelopje in het vuistje.

            In 1981 kwam de sociaaldemocratische partij Pasok aan de macht en die maakte een begin met een heel systeem van politiek cliëntelisme, voornamelijk in de publieke sector. Zonder partijkaart geen job, geen sociale bescherming en geen uitkering. Rousfeti, zo heet die politieke klantenbinding. Pasok en de rechtse partij Nieuwe Democratie zijn er meesters in. U kent het fenomeen want het is niet zo dat we dat in ons land nooit gekend hebben.

            Vriendjespolitiek voor iedereen maar toch vooral voor de grote bedrijven. Het systeem van smeergeld draagt de naam fakelakia. Met als summum wellicht de contracten voor de Olympische Spelen waar de Griekse staat uiteindelijk acht miljard euro mee verloor. Wat journaliste Ingeborg Beugel daarover schreef was maar al te waar. Om contracten binnen te rijven voor het ultra gesofisticeerde beveiligingssysteem bij de Olympische Spelen bijvoorbeeld kocht Siemens verschillende politici, hoge ambtenaren en legerleiders om. Zowel Nieuwe Democratie als Pasok mochten langs de kassa passeren. Een oud-kaderlid van Pasok gaf toe dat hij 420.000 euro had aangenomen van een topman bij Siemens, kort voor de verkiezingen van 2000. Een gebaar van goodwill zeg maar, al kostte die geste wel bijna een half miljoen euro. Voor wat hoort wat, Siemens kreeg het contract. “Maar”, zo vertelde de man, “ik heb dat geld aan de partij geschonken zonder de partijtop op de hoogte te brengen van de oorsprong van het geld.” Een verhaal met hoog Agusta-Dassault-gehalte.

            Ze bestaat dus welzeker, de corruptie in Griekenland. De fraude van de zesduizend grotere ondernemingen wordt op 15 miljard euro per jaar geraamd. Ter vergelijking, in België wordt de grote fiscale fraude op 30 miljard euro geschat. En iedereen zal zich herinneren dat het Luxemburgse zwarte geld van KBC onaangeraakt bleef wegens procedurefouten, en dat de Belgische overheid zelfs nog eens geld moest aan textielboer Roger De Clerck omdat zijn proces te lang bleef aanslepen. Politiek cliëntelisme en corruptie zijn geen typisch Griekse problemen, net zo min ze typisch Belgische problemen zijn. Ze zijn eigen aan het kapitalisme, aan het ellebogenwerk in de wedren naar het grootste stuk van de markt en naar de tweecijferige rendementen" (Mertens, 2012: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/10/peter-mertens-in-griekenland-botsen-twee-werelden-met-elkaar ).

            Het terugschroeven van de pensioenleeftijd en het verlagen van de minimumlonen zijn twee maatregelen die deel uitmaken van het hervormingspakket dat de trojka aan Griekenland heeft opgelegd. Dat is bij mijn weten een afbouw van sociale verworvenheden, die overigens ook in de andere Europese lidstaten navolging krijgen (bv. Duitsland heeft geen minimumloon; het verhaal van de pensioenleeftijd is ons allen wel bekend).

            Er is dus zeer zeker sprake van een afbouw of zelfs uitholling van sociale verworvenheden, zowel in Griekenland als in de andere Europese lidstaten. Jan Dirckx heeft het, althans naar mijn mening, bij het rechte eind wanneer hij zegt dat er in de nabije toekomst een moment gaat komen dat ook wij aan de beurt zullen zijn en ook onze sociale verworvenheden eraan zullen moeten geloven.

            * Mertens, P. (2012). Hoe durven ze? De euro, de crisis en de grote hold-up (7de druk). Berchem, B: EPO. [ http://www.epo.be/boekenportaal/boekinfo_boek.php?isbn=9789491297137 ]

            • door Mysjkin op zaterdag 2 juni 2012

              "In de twintigste eeuw heeft Griekenland twee dictaturen, een buitenlandse bezetting en een burgeroorlog doorstaan. Na de rechtse dictatuur van de kolonels werd Griekenland in 1975 een parlementaire republiek. Het land had tot dan nooit een uitgebouwd socialezekerheidsstelsel gekend."

              U moet het hier niet voorstellen alsof de Griekse problemen vooral te wijten zijn aan de moeilijke Griekse geschiedenis. In Oost-Europa zitten we met landen die voor een langere periode geleden hebben onder communistische dictaturen en enorme economische problemen hebben gekend in de jaren 90 na de ontmanteling van het communisme. Toch hebben die landen een beter ontwikkelde sociale zekerheid en minder corruptie (transparency international) dan Griekenland.

              • door Le grand guignol op zaterdag 2 juni 2012

                Voor zover ik kan lezen trachten Mertens, noch ik de Griekse problemen af te schuiven op de geschiedenis. Desalniettemin moeten we de Griekse problemen wel in, en vanuit, hun historische context bekijken. Met dien verstande gaat het vooral over datgene wat er na het kolonelsregime is gebeurd (cf. rousfeti en fakelakia). Overigens, in Litouwen heerst er op dit ogenblik ook heel wat spanning onder de bevolking naar aanleiding van de neoliberale hervormingsmaatregelen; er zijn ook geregeld protesten maar die worden jammer genoeg niet vermeld in de reguliere media. In ieder geval worden ook in die ex-communistische dictaturen de sociale verworvenheden onderuit gehaald; mogelijk een te zware tol die betaald moet worden voor toetreding tot de EU - wie zal het zeggen, de toekomst zal het uitwijzen.

                Maar, als ik u goed begrijp erkent u het feit dat het pensioen en het minimumloon sociale verworvenheden zijn. Of, wil u het daar liever niet meer over hebben?

                • door Mysjkin op zondag 3 juni 2012

                  Maar misschien bent u het ook met me eens dat werkloosheidsuitkeringen in Griekenland sowieso weinig voorstelden? En blijkbaar wordt dat enkel nu een probleem, nu er zoveel werklozen zijn, daarvoor was solidariteit helemaal niet nodig. En ach, die spanningen in Litouwen dat kan totaal niet vergeleken worden met wat zich momenteel in Griekenland afspeelt. Dat is nog niet eens van de orde van de sociale spanningen die we nu in België hebben. De Litouwers hebben heel de jaren 90 bittere armoede gekend, die zijn wel wat gewend. Ik woon in een andere Baltische staat, Estland, de economie is hier in 2008-2009 net als in Litouwen met 20% gekrompen (evenveel als nu in Griekenland dus) en de werkloosheid gestegen tot 20%. Daarover werd weleens gemord onder de bevolking en vakbonden organiseerden betogingen waarbij hooguit 40 man kwam opdagen, maar de zittende neoliberale regering werd in 2010 toch maar mooi herverkozen. Ik keur het beleid hier niet helemaal goed, maar het gaat hier om mensen die begin jaren 90 hyperinflatie van 1000% per jaar hebben meegemaakt, lonen hadden van ongeveer 35euro/maand, en gedwongen waren om hun eigen voedsel te kweken. Dan kan men begrijpen dat die mensen helemaal niet zoveel moeite hebben met de huidige crisis, hun levensstandaard is immers nog vele malen hoger dan een decennium geleden. Daarom dat ik ook zo ongevoelig ben voor argumenten als de historische context, ik zie hier immers met mijn eigen ogen dat een radicale breuk met het verleden wel degelijk mogelijk is. De perceptie van de Griekse crisis is hier ook totaal anders dan bij ons, hier heeft bijna niemand medelijden met de Grieken, ze worden zelfs gezien als zwakkelingen. Nu, ik ga daar niet met akkoord, maar ik begrijp het wel vanuit hun perspectief, de Esten hebben de laatste decennia immers veel serieuzere crisissen meegemaakt.

                  • door Le grand guignol op zondag 3 juni 2012

                    Situaties worden altijd, in een bepaalde mate, geïnterpreteerd vanuit hun historische context en op zich is dat zelfs noodzakelijk. Trouwens, u kadert de situatie ook in een historische context om vervolgens te stellen dat de historische context niet zo belangrijk is. De verschillen tussen Estland en Griekenland zijn enorm, ook qua historische context. Met dien verstande vind ik het frappant dat we landen binnen de Eurozone gaan vergelijken op basis van het argument dat het er altijd wel ergens anders slechter aan toegaat. Het betreft met andere woorden een vergelijking die naar beneden nivelleert in plaats van naar boven. Dat is trouwens ook het argument dat in het verenigd Duitsland gehanteerd werd om de lonen in het voormalige West-Duitsland te drukken tegenover het voormalige Oost-Duitsland. Bovendien past die wijze van redeneren in de denkwijze die achter de Europese 'Open Method of Coordination' (OMC) schuilt: zowel economische als sociale indicatoren van de verschillende lidstaten worden op een scorebord tegenover elkaar geplaatst in functie van de competitiviteit met als gevolg dat er een sociale 'race to the bottom' ontstaat. Bijvoorbeeld: Duitsland heeft geen minimumloon en via de OMC wordt er desgevallend een neerwaartse druk georganiseerd op de lonen in andere Europese lidstaten, en in het bijzonder in landen die deel uitmaken van de Eurozone. Die versterkte concurrentie tussen de verschillende Europese lidstaten wordt trouwens extra gestimuleerd door het feit dat landen zoals Estland, met hun specifieke historische context, werden toegelaten tot de Eurozone. Ik zeg hiermee niet dat Estland niet in de Eurozone of in de EU zou thuishoren, maar wel dat het in een strategie van Businesseurope past om, via de OMC, de concurrentie tussen de verschillende lidstaten aan te zwengelen in het voordeel van de financiële en zakenwereld waarbij die competitiviteit in grote mate gebaseerd is op (drastische) verschillen tussen de verschillende lidstaten die hun fundament kennen in de specifieke historische context van die verschillende lidstaten. Op die manier ontstaat er niet alleen een sociale en economische concurrentie, maar daarbovenop ook nog eens een morele concurrentie tussen de verschillende lidstaten: de Grieken worden "zelfs gezien als zwakkelingen". De OMC zorgt op die manier voor een voedingsbodem voor nationalisme waarbij we de Eurozone, en bij uitbreiding de EU, moeten bekijken als een strijdtoneel in functie van de competitiviteit ('a level playingfield for competition') waarbij de verschillende lidstaten het als gladiatoren tegen elkaar moeten(!) opnemen.

                    In wezen zou de gedachtegang omgekeerd moeten zijn: in plaats van een economische concurrentiestrijd met een sociale 'race to the bottom' tot gevolg zou men de verschillende lidstaten met elkaar moeten vergelijken in functie van hun sociale verworvenheden om op die manier de verschillende sociale verworvenheden uit de verschillende Europese lidstaten over de ganse Europese Unie te extrapoleren waardoor er sprake is van een opwaartse nivellering (bv. een index in alle lidstaten; een minimumloon in alle lidstaten). Dat was trouwens het oorspronkelijke argument voor de oprichting van de Europese Unie en in het bijzonder van de Eurozone. Echter, met de huidige gang van zaken gaat de Europese bevolking er in zijn geheel op achteruit, terwijl de financiële en zakenwereld de vruchten plukt van de versterkte concurrentie tussen de verschillende lidstaten.

                    • door Mysjkin op zondag 3 juni 2012

                      "De verschillen tussen Estland en Griekenland zijn enorm, ook qua historische context."

                      Natuurlijk, maar dan wel in die zin dat de historische erfenis voor Estland nog veel zwaarder was (en eigenlijk deels nog steeds is, want hun economie en levensstandaard is nog altijd minder ontwikkeld dan de Griekse) dan voor Griekenland. Wat mij dus doet besluiten dat de impact van de Griekse historische erfenis overschat wordt. En wat betreft die 'race to the bottom', dat is natuurlijk een proces dat al veel langer bezig is, vraag dat maar eens in Henegouwen, met al hun mijnen en staalfabrieken die niet meer konden concurreren met andere Europese industriegebieden toen de de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal werd opgericht. Vorige week las ik nog in Knack hoe buitenlandse investeerders Vlaanderen boven Wallonië verkozen om fabrieken te openen omdat de Vlaamse loonkosten significant lager waren, het heeft Vlaanderen geen windeieren gelegd. De één zijn dood is de ander zijn brood. Of neem nu al die Poolse bouwvakkers en loodgieters die in België komen werken voor het minimumloon en Belgische werknemers uit de markt concurreren. Voor die Polen is dat net goed, want zij verdienen hier vier keer meer dan hun sectorgenoten in Polen. Ze werken hier drie of vier jaar en dan kunnen ze zich in hun thuisland makkelijk een woning aanschaffen. Het zijn altijd degenen die het meeste te verliezen hebben die het meest klagen over het organiseren van vrijhandel en vrij verkeer van arbeid. Het opnemen van Oost-Europa in de EU drukt misschien de West-Europese lonen, maar door de hogere vraag schoten de lonen in Oost-Europa als paddenstoelen de hoogte in tijdens de jaren voor de aanvang van de crisis (In Estland een verdubbeling van de lonen tegenover 2004, terwijl de inflatie laag was). Het gaat hier dus niet om een 'race to the bottom' voor iedereen, want het is één specifieke zijde die moet inleveren. Maar wij schijnen te denken dat, eens een bepaalde maatschappij een bepaald niveau van welvaart bereikt heeft, die welvaart een grondrecht wordt. Dat er arme landen zijn, vinden we een probleem, maar dat er rijke landen zijn die arm(er) worden, dat lijkt een nog grotere indruk op ons te maken.

                      • door Le grand guignol op zondag 3 juni 2012

                        Die 'race to the bottom' is uiteindelijk op iedereen van toepassing en, althans vanuit het standpunt van de bevolking, voor iedereen nadelig. Waar gaan de winsten van de competitiviteit grotendeels naartoe? Niet naar de bevolking dan wel naar de zakken van de financiële en zakenwereld. Om dat te beargumenteren haalt men de sociale welvaartsstaat in de beter ontwikkelde landen onderuit. Er is met andere woorden sprake van een herverdeling tussen verschillende etnisch-culturele bevolkingsgroepen terwijl er sprake zou moeten zijn van een herverdeling tussen de rijkste klassen en de minder gegoede klassen. Op dit ogenblik nivelleert de Europese Unie de levensstandaard naar beneden voor wat de beter ontwikkelde landen betreft en iets naar boven voor wat de minder goed ontwikkelde landen betreft. 'Au fond' wordt de sociale ongelijkheid en uitsluiting niet weggewerkt maar genivelleerd en tegelijkertijd dient die nivellering als argument voor de financiële en zakenwereld om verder te doen met 'business as usual' waardoor de sociale ongelijkheid en uitsluiting op termijn vergroten. Het huidige Europese project zorgt op termijn voor een opwaartse herverdeling van rijkdom waar niemand van de bevolking beter van wordt.

                        • door Mysjkin op zondag 3 juni 2012

                          Momenteel zitten we inderdaad in een fase waarin bepaalde invloedrijke groepen misbruik maken van de huidige economische problemen om hun eigen belangen door te duwen. Maar u moet niet alles op een hoopje gooien, het is niet zo dat de levensstandaard in de minder ontwikkelde landen in de EU slechts iets naar boven is gegaan sinds hun intrede in de EU, die is significant naar boven gegaan, het bewijs zie ik iedere dag en de meeste mensen aan wie ik het vraag zullen dat ook bevestigen. Het gaat hier ook niet zuiver om een herverdeling, want terwijl die landen exponentieel groeiden, bleven ook de West-Europese economieën gezapig verder groeien, tot het onverantwoorde gedrag van de financiële sector roet in het eten gooide. Het is ook perfect mogelijk om meer herverdeling tussen klassen te hebben en tegelijk verschillende markten voor elkaars producten en diensten open te stellen. En tja, ik heb er eigenlijk geen probleem mee als bedrijven en ondernemers meer winst maken door verbeteringen in de concurrentiekracht, zolang maar een voldoende deel van die winst wordt afgeroomd om het leven van de mensen aan de onderkant te verbeteren. En om terug uit te komen waar we begonnen zijn: dat is iets wat in Griekenland eigenlijk nooit fundamenteel van de grond gekomen is (een echte welvaartsstaat) tenzij dan in de nefaste vorm van het cliëntelisme.

                          • door Le grand guignol op maandag 4 juni 2012

                            Met dat iets naar boven gaan van de levensstandaard heb ik het over de huidige en toekomstige context en niet over de historische. De levensstandaard is er in het 'Oostblok' inderdaad op vooruit gegaan en dat is natuurlijk een positieve evolutie. Maar de tijd zal ons leren of die positieve evolutie kan verdergezet worden zonder dat er elders afbreuk gedaan dient te worden aan bijvoorbeeld sociale verworvenheden. Persoonlijk heb ik het dan ook moeilijk met het feit dat men Oost- en West-Europa als communicerende vaten bekijkt; het zou beter zijn om de levensstandaard in Oost-Europa op het peil van West-Europa te krijgen in plaats van de levensstandaard tussen Oost en West naar elkaar toe te laten convergeren.

                            Wat Griekenland betreft is er inderdaad nood aan hervormingen en dus ook op het vlak van de sociale welvaartsstaat, maar zoals de zaken op dit ogenblik evolueren gaat het ten koste van de Griekse bevolking en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als Artsen Zonder Grenzen zegt dat er in Griekenland sprake is van een humanitaire crisis, dan is de situatie bijzonder ernstig. Men kan dan wel zeggen dat de Grieken 'zwakkelingen' zijn, maar dan moeten we ons misschien ook vragen stellen met betrekking tot de humaniteit van diegenen die de Griekse bevolking als 'zwakkelingen' bestempelt - ik doel daarmee niet specifiek op de Estse bevolking, in Duitsland wordt immers hetzelfde discours gevoerd.

                            • door Mysjkin op maandag 4 juni 2012

                              "Persoonlijk heb ik het dan ook moeilijk met het feit dat men Oost- en West-Europa als communicerende vaten bekijkt; het zou beter zijn om de levensstandaard in Oost-Europa op het peil van West-Europa te krijgen in plaats van de levensstandaard tussen Oost en West naar elkaar toe te laten convergeren. "

                              Dat is net wat ik probeer te zeggen: de vooruitgang in Oost-Europa was veel groter dan de achteruitgang in West-Europa (waar er de laatste eigenlijk eerder sprake is van stagnatie dan van achteruitgang, tenzij in de PIIGS, en enkel Italië en Portugal zijn praktisch niets gegroeid het laatste decennium). Zie hier een vergelijking tussen enkele landen uit beide groepen (Ik weet het, BBP/capita geeft geen indicatie van de verdeling van welvaart, maar het is wel het beginpunt, met een laag BBP/capita valt er niet veel te herverdelen.):

                              http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2012/01/weodata/weorept.aspx?pr.x=29&pr.y=4&sy=1990&ey=2011&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&c=124%2C918%2C138%2C964%2C935%2C939%2C144&s=PPPPC&grp=0&a=

                              Het is dus inderdaad niet zo dat het ene land verliest als het andere groeit. Dat kan wel zo zijn in bepaalde sectoren (Waalse staalfabrieken in de jaren 60 en 70 die niet meet kunnen concurreren met de Ruhr, autofabrieken de vertrekken naar landen met lagere lonen, in België heeft men dan nogal eens de neiging om deze industrieën te blijven subsidiëren tot de laatste snik, terwijl al dat geld beter in vernieuwende industrieën met meer perspectief had kunnen worden geïnvesteerd.)

      • door PatrickS op zaterdag 2 juni 2012

        Ik vind dat u de zaken omdraait. De chantage en het machtsmisbruik komt in de eerste plaats van de Grieken zelf die erop gokken dat Europa niet het lef heeft om hen uit de euro te halen omdat dit in het huidige economische klimaat te grote risico's inhoudt. Nadat reeds een 75% van de schuld afgeschreven is, zal de Griekse politiek m.i. aansturen om een nog hogere afschrijving van de schuldeisers te bekomen en nog meer geld van Europa. Griekenland heeft al het equivalent van 116 marshallplannen gekregen. Aan alle solidariteit is een grens. De denkfout die men in Europa altijd heeft gemaakt is te denken dat de Grieken Europees denken. Het ligt in de Griekse mentaliteit om met veel drama te proberen iedereen mee te sleuren in de val, ofwel alle schuld te laten afschrijven. Zolang het Griekse zelfbeeld niet wijzigt zie ik geen hoop. Kijk naar Ierland en hoe de mensen er zonder veel klagen beseffen dat zij ook fout waren tijdens de zotte jaren en bereid zijn om een nieuw Ierland op te bouwen zonder bij elke hervorming de boel plat te gooien. Bovendien heb ik van de Griekse diaspora nog niets van solidariteit gezien. Er staat meer dan 100 miljard Grieks geld in Zwitserland om maar een voorbeeld te geven. PS ik heb lange tijd zowel in Ierland als in Cyprus gewoond en heb met eigen ogen het Griekse systeem aan het werk gezien. Een "failed state" heb ik ergens gelezen en dat lijkt me de beste omschrijving.

        • door Le grand guignol op zaterdag 2 juni 2012

          Uw argument past in de ganse resem aan argumenten van de Europese leiders die de Griekse bevolking als schuldige aanwijst; een mooi voorbeeld van 'blaming the victim'. Dat is dus eveneens een reactionair argument, temeer omdat de zo genaamde 'solidariteit' in wezen geen solidariteit is met de Griekse bevolking dan wel met een aantal Europese grootbanken (bv. Deutsche Bank). De Griekse bevolking heeft van die '116 marshallplannen' geen Euro gezien en daarom is het ook foutief om die financiële steun, die - nogmaals - niet naar de Griekse bevolking is gegaan, te vergelijken met een marshallplan. De solidariteit waar u het over heeft is in wezen een solidariteit met de financiële wereld die door middel van de financiële steun geen grote verliezen moest inboeken omdat op die manier het financiële systeem overeind gehouden kon worden. Er staat geen 100 miljard dan wel 600 miljard op Zwitserse bankrekeningen en dat geld is geen geld van de gewone Griek dan wel belastingontduiking van het Grieks grootkapitaal. Dus u bent van mening dat de ganse Griekse bevolking moet gestraft worden voor de strapatsen van een egoïstische politieke kaste en dito financiële en zakenwereld. Zoals ik al zei: u maakt gebruik van een reactionaire argumentatiegrond.

          U maakt gebruik van het moraliseren van de Griekse bevolking om een reactionaire politieke beweging, die vanuit de Europese Commissie en Businesseurope gestuurd wordt, goed te praten. Dat is schandalig, inhumaan en - nogmaals - reactionair.

          • door Le grand guignol op zaterdag 2 juni 2012

            Ik moet daar ook nog aan toevoegen dat Griekenland zich volgens een rapport van Artsen Zonder Grenzen in een humanitaire crisis bevindt - er gaan dus letterlijk mensen kapot aan de huidige situatie. En dan durft u de Griekse bevolking verwijten dat ze niet Europees denkt; de Grieken hebben, althans volgens u, een mentaliteitsprobleem. Misschien is het niet zozeer de Griekse bevolking die niet Europees denkt, dan wel de bevolking in de andere Europese lidstaten, die als een lakei, achter de leugens en verdraaiingen van de Europese beleidsmakers aanloopt. (zie ook: De mythe van de ‘luie Griek’, http://www.vonk.org/201005082592/de-mythe-van-de-luie-griek.htm // 'Athene staat op de rand van een humanitaire crisis' , http://www.knack.be/nieuws/buitenland/athene-staat-op-de-rand-van-een-humanitaire-crisis/article-4000000136437.htm // "Austerity and the Destruction of Democracy", http://therealnews.com/t2/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=74&jumival=7102 // "Griekenland moet kiezen tussen geld en democratie", http://www.knack.be/opinie/columns/rik-van-cauwelaert/griekenland-moet-kiezen-tussen-geld-en-democratie/opinie-4000047846789.htm // 'Debtocracy': Griekse documentaire over de schuldencrisis. Informatie die de massamedia u besparen, http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/23/debtocracy-griekse-documentaire-over-de-schuldencrisis-informatie-die-de-massame // "Humanitaire noodtoestand dreigt in Griekenland", http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1417045/2012/03/31/Humanitaire-noodtoestand-dreigt-in-Griekenland.dhtml // "Londens vastgoed en Zwitserse bankkluizen zijn grote winnaars van de eurocrisis", http://www.express.be/business/nl/economy/londens-vastgoed-en-zwitserse-bankkluizen-zijn-grote-winnaars-van-de-eurocrisis/158523.htm // "Peter Mertens: In Griekenland botsen twee werelden met elkaar", http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/10/peter-mertens-in-griekenland-botsen-twee-werelden-met-elkaar ).

            • door Le grand guignol op zaterdag 2 juni 2012

              "Het tweede besluit van de meitop is dat de eurolanden voor een gezamenlijk noodfonds zullen zorgen, de European Financial Stability Facility [i.e., de voorloper van het ESM]. Deze EFSF, een nv, kan leningen verstrekken aan landen in nood die op de financiële markten geen haalbare leningen meer kunnen afsluiten. De EFSF zal die leningen gebundeld als obligaties op de markt brengen. Het woord “euro-obligaties” kan hier niet vallen want de lidstaten geven niet rechtstreeks krediet aan het land in moeilijkheden. Dat doet de EFSF. De lidstaten staan borg voor die kredieten. De Commissie en de ECB stellen het voor alsof de EFSF een instrument is om de “probleemlanden” bij te springen. In feite moet de EFSF vooral verhinderen dat die landen al te snel failliet gaan want dan zouden de grootbanken met het rommelpapier van die landen enorme verliezen incasseren. [!!!]

              De EU zet in de begindagen van mei ook het “Grieks reddingspakket” van 110 miljard euro op punt. De voorwaarde voor het pakket is: de macht in Athene wordt overgedragen aan de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en het IMF, dat mee financiert. Vier keer per jaar brengt deze trojka een rapport uit over de voortgang van de hervormingen en besparingen. Zonder die voortgang gaan leningen niet door.

              Naast Trichet speelt nog een andere bankier – zij het achter de schermen – een hoofdrol in die drukke meidagen van 2010: Josef Ackermann, de topman van Deutsche Bank. Dat is, voor een goed begrip, een privébank. Een van de grootste ter wereld. Ackermann houdt, zoals in Duitsland wordt gezegd, “altijd de tweecijferige rendementen voor zijn bank vast in het vizier”. Griekenland heeft gevaarlijk veel miljarden uitstaand krediet bij de Europese grootbanken, vooral in Frankrijk en Duitsland. Als Griekenland failliet gaat, zien zij van hun geld niets terug. En dus ijveren ze voor een reddingsplan. Beter nog, zij schrijven dat reddingsplan zelf. Ackermann heeft die taak op zich genomen. Het is “een berekend spel met de tijd", schrijft de Duitse openbare omroep ARD op zijn webstek. De omroep kondigt daarmee een opmerkelijke tv-reportage aan van Monitor, het Duitse Panorama. Titel: Teure Griechenland-Rettung: ein geschickter Coup der Deutschen Bank? Vertaling: Dure Griekse redding, een handige coup van Deutsche Bank? De Duitse kijker krijgt even een blik achter de schermen.

              Jazeker, in de storm van de financiële crisis in 2008 had iedereen beloofd dat het anders zou worden. De overheid zou opnieuw onafhankelijk regeren en niet langer naar de pijpen van bankiers en speculanten dansen. Maar eenmaal de storm een beetje was gaan liggen, hernam het gewone leven zijn gangetje. En in dat leven dicteren de Ackermannen de wet. Bij het dreigende Griekse failliet in het voorjaar 2010 komt het er voor Ackermann vooral op aan tijd te winnen. Hij pendelt tussen Berlijn, Frankfurt en Athene en zoekt regelmatig de Duitse Financieminister Schäuble op om een reddingspakket in de steigers te zetten. De bankdirecteur die de minister van Financiën de les spelt. Democratie, allemaal goed en wel, maar als het er echt op aan komt bepaalt Deutsche Bank de wet. Monitor toont hoe Ackermann een zware hand in het “reddingsplan voor Griekenland” had. Dat plan moet vooral dienen om tijd te kopen. Tijd waarin Europese banken en verzekeraars massaal hun Griekse belangen van de hand kunnen doen. De uitzending van de ARD besluit dan ook dat het reddingspakket “voornamelijk gebruikt wordt om de Europese banken terug te betalen, en niet om Griekenland zelf op de been te houden.”" (Mertens, 2012: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/02/10/peter-mertens-in-griekenland-botsen-twee-werelden-met-elkaar ).

              * Mertens, P. (2012). Hoe durven ze? De euro, de crisis en de grote hold-up (7de druk). Berchem, B: EPO. [ http://www.epo.be/boekenportaal/boekinfo_boek.php?isbn=9789491297137 ]

          • door PatrickS op zondag 3 juni 2012

            Nadat ik het woord "reactionair" eens gegoogeld heb wat zowat in elke zin terugkomt maar wat een term is waar ik nog nooit van heb gehoord, werd het me duidelijk ik dat hier op een marxistisch forum ben terecht gekomen. Het lijkt me dan ook zinloos om hier verder op in te gaan. Iedereen recht op zijn wereldbeeld maar de ervaring heeft mij geleerd dat het geen zin heeft met extremisten te discussiëren.

            • door Le grand guignol op maandag 4 juni 2012

              Dus marxisten zijn voor u per definitie extremisten. Wel, als u er zo over denkt dan kan u hier inderdaad maar beter wegblijven.

            • door svdl op dinsdag 5 juni 2012

              Dag PatrickS... Vreemd dat wanneer je inhoudelijke tegenargumenten krijgt (uitvoerig, diep en gestaafd) door GG (onderhand al -in mij ogen althands- een gedegen serieuze reputatie op DWM), je met de staart tussen de benen afdruipt met het argument: "Ik loop weg want ik kan het niet meer aan..." Indien het te zwaar wordt voor jou, stel dan vragen... vraag wat iemand bedoelt met bepaalde woorden of zinssneden, ipv in angstreflex of met een interpretatie van emotionaliteit weg te vluchten. Niet opgeven Patrick... Je ogen sluiten en je terugtrekken in je eigen wereld wanneer je wereldbeeld niet 1-1 overeenkomt met dat van een ander is pas een vorm van extremisme. Hop nog een poging gewenst... succes!

              • door PatrickS op dinsdag 5 juni 2012

                [title]Beste svdl, Met het woord[/title]Beste svdl,

                Met het woord extremisme heb ik blijkbaar wel de gevoelige snaar geraakt. Maar u valt misschien nog te redden ☺ Discussiëren met marxisten laat mij wat denken aan de getuigen van Jehova die soms aan de deur komen. Daar heb ik ook één keer gedacht een redelijk gesprek mee te kunnen voeren. Met mensen die een dergelijke haat tov de vrije markt hebben en dergelijk vijandbeeld hebben ontwikkeld tov banken valt gewoon geen redelijke discussie te houden. Dat is geen kwestie van 1-1 wereldbeeld maar -1 tegen +1 . En het is heus niet omdat men ingewikkelde termen gebruikt dat men serieus of redelijk is. Voor mij is het eerder het bewijs van een hoge mate van wereldvreemdheid en tunnelvisie om niet in te willen zien dat Europa al alles geprobeerd heeft - in het belang van de gewone Griek - om het land niet in faling te laten gaan. Men houdt de Griekse banken al twee jaar kunstmatig in leven via de ECB allemaal om de gewone Griek zijn spaargeld niet in gevaar te brengen. Aandeelhouders van die banken zijn hun geld allang kwijt. Maar nee, het past natuurlijk meer in het eigen beeld om te beweren dat Griekenland proberen redden maar dient om de "banken", de grote vijand van alles natuurlijk en oorzaak van alle kwaad in de wereld, zogezegd geen grote verliezen te laten lijden, terwijl ze net zo'n 74% van hun schulden op de Grieken hebben afgeschreven. En alles op de politieke kaste schuiven terwijl de gewone Griek alleen maar slachtoffer is, is natuurlijk onzin, iedereen heeft er gewoon altijd opnieuw decennia lang dezelfde corrupte politici opnieuw verkozen. Want de gewone Griek deed ook graag mee aan die corruptie, ieder op zijn niveau en met zijn eigen mogelijkheden. Dat ontkennen getuigt alleen maar van onwetendheid en pure boekenwijsheid zonder de Griekse realiteit te kennen. Als er geen enkele burgerzin is, lukt het niet om een land te runnen, zo simpel is het. En die burgerzin zal er moeten komen ofwel vervalt het land terug in een dictatuur. Nee zoals al heb geschreven, is het probleem dat de Griek nog steeds kampt met het hoge zelfbeeld en dito nationalisme dat decennialang op school is aangekweekt, de bakermat van de beschaving weet u wel. Dat sloeg allemaal wel nergens meer op maar verklaart wel waarom de Griek zich zo snel “vernederd” voelt. Ja, het doet pijn nu. Maar Griekenland is eerder ten onder gegaan aan te weinig vrije markt dan teveel. Ik zou het niet direct als voorbeeld voor een socialistische heilstaat nemen.

                • door Le grand guignol op woensdag 6 juni 2012

                  Ik keek al vol verwachting uit naar uw volgende reactie. Volgens u zijn marxisten per definitie dogmatisch en extreem, maar u vergist zich daarmee grondig. Het was immers de uitzending van Monitor (ARD, vergelijkbaar met Panorama) waarbij de onderzoeksjournalisten van datzelfde Monitor concludeerden dat het reddingspakket “voornamelijk gebruikt wordt om de Europese banken terug te betalen, en niet om Griekenland zelf op de been te houden.” Vergeven van een rabiaat anti-marxisme tracht u die conclusie toe te schrijven aan de marxisten van de PvdA. Wel, mijn beste reactionair, naar mijn mening zijn de onderzoeksjournalisten van het Duitse Monitor geen marxisten. Het is beter dat u uw tendentieuze verwensingen alsmede uw achterdocht ten overstaan van marxisten voor uzelf houdt want u maakt zich schromelijk belachelijk. Welke Getuige van Jehova wil er hier heiliger zijn dan de paus!?

                  Wat die zo genaamde 'vrije markt' betreft ga ik aan u en uw vooringenomenheid niet te veel woorden vuilmaken. Lees misschien een keertje een van de volgende boeken:

                  * Achterhuis, H. (2010). De utopie van de vrije markt. Rotterdam, NL: Lemniscaat. [ http://www.lemniscaat.nl/Volwassen/Filosofie/titels/9789047702573/De%20utopie%20van%20de%20vrije%20markt ] * Bourdieu, P. (1999). Acts of resistance. Against the tyranny of the market. New York, US: The New Press. [ http://thenewpress.com/index.php?option=com_title&task=view_title&metaproductid=1267 ] * Rosanvallon, P. (1999). Le capitalisme utopique. Histoire de l’idée de marché. Parijs, FR: Seuil. [ http://www.seuil.com/livre-9782020364935.htm ]

                • door Le grand guignol op woensdag 6 juni 2012

                  in de volgende uitzending van Monitor leggen de 'marxistische' onderzoeksjournalisten het u met plezier nog een keer uit: "Teure Griechenland-Rettung: ein geschickter Coup der Deutschen Bank?" (cf. http://www.wdr.de/tv/monitor/sendungen/2011/0616/Griechenland.php5 ).

                  De hoogste tijd dat u afkomt met degelijke inhoudelijke argumenten om uw betoog te staven in plaats van de discussie te laten verzanden in verwerpingsspiralen.

                  • door Patrick Soetens op woensdag 6 juni 2012

                    Beste,

                    U lijkt aan slapeloosheid te leiden maar dat geheel terzijde. Uiteraard houden de Duitsers ook hun eigen belangen in het oog. Als voornaamste geldschieter is dat niet meer dan normaal. En dat Europa probeert ervoor te zorgen dat het Europese banksysteem niet in elkaar zakt omwille van de Griekse crisis is ook normaal. Teruggaan naar ruilhandel is in niemands belang, behalve als men een revolutie wil natuurlijk. Wat niet wil zeggen dat de banken geen zware verliezen hebben moeten slikken op het geld dat ze aan Griekenland hebben geleend en wat door Grieklenland vooral gebruikt werd om een veel te grote overheidssector nog verder te vergroten. Tot vorig jaar wist de Griekse staat niet eens hoeveel volk ze eigenlijk tewerkstelde.

                    En al de steun die Europa (en de Europese belastingbetaler) al gegeven heeft aan Griekenland, is uiteraard wel vergelijkbaar met de Marshallplannen. Natuurlijk is het geld niet rechtstreeks aan de gewone Griek betaald, zo werkt het niet maar het is wel gebruikt om ervoor te zorgen dat de Griekse staat zijn pensioenen, overheidssalarissen e.d. is blijven betalen aan de gewone Griek. Want zonder die hulp was het al lang afgelopen geweest. Een beetje dankbaarheid vanuit Griekenland voor zoveel solidariteit vanwege de Europese belastingbetaler zou er wel afmogen vind ik. Omgekeerd zie ik het in elk geval nooit gebeuren. Bekijk maar eens hoe Griekenland zelf de zwaksten in haar samenleving behandelt en hoe het omgaat met vluchtelingen.

                    • door Le grand guignol op woensdag 6 juni 2012

                      Ik leid niet aan slapeloosheid, 's nachts zijn er mensen wakker die aan het werk zijn of aan het werk moeten, maar dat geheel ter zijde.

                      U maakt mijn inziens een denkfout doordat u de Griekse bevolking gelijkstelt met de Griekse overheid, maar in een parlementaire democratie is het niet de bevolking die beleidsbeslissingen neemt dan wel het parlement en in het bijzonder de regering. Dat er in Griekenland heel wat foutieve beleidskeuzes gemaakt zijn dat kan niemand ontkennen, maar het is toch onmenselijk om de Griekse bevolking daarvoor te laten opdraaien. Volgens Artsen Zonder Grenzen bevindt Griekenland zich in een humanitaire crisis: het is dus de combinatie van een faliekant Grieks overheidsbeleid in combinatie met de stringente besparingspolitiek die vanuit Europa wordt opgelegd die verantwoordelijk is voor die humanitaire noodtoestand. Griekenland bevindt zich de laatste vijf jaar in een economische recessie en door Griekenland te blijven dwingen om het stringente besparingspakket door te voeren gaat de situatie er stelselmatig op achteruit. Het betreft de kroniek van een aangekondigde dood, maar tijdens het schrijven van de betreffende kroniek heeft de financiële wereld, die nota bene verantwoordelijk was voor de financiële crisis van 2007-2008, er alles aan gedaan om zichzelf veilig te stellen. Indien we dergelijke praktijken steunen is de menselijkheid ver zoek.

                      • door PatrickS op donderdag 7 juni 2012

                        Ik denk dat we het nog met elkaar gaan eens worden. Ik vind ook dat de Griekse politiek de voornaamste schuld treft in het verhaal. En de gewone Griek is de dupe in het verhaal. En de bevolking enkel een perspectief van besparingen bieden gaat inderdaad de zaken niet rechttrekken. Maar ik zie in Griekenland ook veel verzet tegen het opgeven van privileges (heel veel sectoren waren volledig afgeschermd van concurrentie wat Griekenland niet competitief maakte) en er is een anarchistisch kantje van verzet tegen allerlei hervormingen die echt wel nodig zijn. Mijn oorspronkelijk punt was dat de Ieren toch veel meer bereid zijn gebleken om ervoor te gaan nadat zij ook veel besparingen te slikken hebben gekregen om het land opnieuw op te bouwen. En waar we het nog niet over gehad hebben is de Griekse orthodoxe kerk, die enorm rijk is, bij mijn weten nog steeds geen belastingen betaalt (omdat ze zogezegd geen bedrijf zijn) en ook wel eens een dikke steen zou mogen bijdragen.

                        • door Le grand guignol op donderdag 7 juni 2012

                          Door middel van debat en discussie kan men op vlak van standpunten enerzijds naar elkaar toe groeien - en een vergelijk tussen elkaars standpunten vinden - of anderzijds steeds meer polariseren. Ik denk dat we op een aantal punten op dezelfde golflengte zitten. Ik mag dan wel het marxistische gedachtegoed genegen zijn, maar dogmatisch ben ik zeker niet - al zeg ik het zelf.

                          In Griekenland is er inderdaad veel verzet tegen het opgeven van privileges, maar dat komt naar mijn mening in grote mate omdat de Griekse bevolking begint te beseffen - of zelfs: zeer goed beseft - dat ze jarenlang belazerd is geweest door de politieke kaste, i.e., PASOK en Nea Dimokratia. Wanneer het systeem van cliëntelisme - terecht - onderuit gehaald wordt schiet er immers niet veel zekerheid meer over voor de bevolking en gezien het feit dat de besparingen van die aard zijn dat de Griekse bevolking zich figuurlijk - soms zelfs letterlijk - kapot moet besparen roept dat natuurlijk veel weerstand op. Daarbij komt inderdaad ook nog dat de grote privileges tot op heden overeind blijven: de Grieks-orthodoxe Kerk alsook de rederijen blijven vrijgesteld van belastingen. Ook dát schiet bij de Griekse bevolking in het verkeerde keelgat en ik kan ze daar geen ongelijk in geven.

                          In wezen was Griekenland nooit klaar om tot de Europese Unie, en in het bijzonder tot de Eurozone, toe te treden. Andreas Papandreou - vader van - was er overigens niet op gebrand om deel uit te maken van het Europese project. Echter, vermits Griekenland zeer strategisch gelegen is, i.e., op het kruispunt van drie werelddelen, werd er omwille van geopolitieke redenen heel wat druk uitgeoefend vanuit de EU en de NAVO met als gevolg dat Andreas Papandreou uiteindelijk toch overstag ging. Ter zijde: tot op heden werd er in Griekenland op zowat alles bespaard behalve op defensie; gedurende de crisisperiode werden zelfs een aantal lucratieve deals gesloten met Frankrijk en Duitsland (o.a. aankoop van onderzeeërs). Griekenland valt ten prooi aan uitgerekend dat soort 'laissez-faire' kapitalisme - weliswaar in combinatie met cliëntelisme - waar vader Papandreou (1954) in zijn eerste boek vol lof over geschreven heeft. Naderhand kwam hij tot de conclusie dat 'gedereguleerde markten' op geen enkele wijze het beste en meest rechtvaardige resultaat opleveren voor het grootste gedeelte van de bevolking, omdat:

                          "[...] radical redistribution policies would tend to come in conflict with the very institutional basis of market capitalism. Thus, it is obvious that the market capitalism cannot accommodate all patterns of distribution of wealth. The silence of economists on those matters, side by side with their assertion of neutrality vis-à-vis "ethical" problems, is a striking example of ideological bias" (Papandreou, 1971: 21).

                          Dat brengt me op het volgende punt: de competitieve marktwerking. Ik vrees dat we op dat vlak niet meer op dezelfde golflengte zullen zitten en misschien is het beter er dan ook niet te ver over uit te weiden!? Enerzijds ben ik van mening dat een competitieve marktwerking op termijn aanleiding zal geven tot een sociale 'race to the bottom' waarbij er meer verliezers dan winnaars (zullen) zijn. Daarnaast bekijk ik die competitieve marktwerking ook vanuit een filosofisch en sociologisch standpunt. Onder het neoliberalisme, waarbij de overheid zichzelf ondergeschikt maakt aan de marktwerking en deze zelfs integreert in haar eigen werking, wordt de impact van de markt zodanig groot dat dit ten koste gaat van de democratie. Bovendien is de impact van een "market-mediated mode of life" (cf. Bauman) en de daarbij horende consumptiemaatschappij, op termijn, nefast voor ons mens-zijn alsook op vlak van ecologie; een 'marktsamenleving' geeft immers aanleiding tot een 'totalitair kapitalisme' waarbij alles gecommodificeerd wordt en 'waarheidswaarde' plaats moet maken voor 'ruilwaarde'. 'Mens-zijn' veranderd in 'mens-hebben'. In wezen worden individu én samenleving zodanig door de markt(werking) ingekapseld dat er een permanente competitieve marktcontext ontstaat waarbij mensen enkel producenten en/of consumenten kunnen/mogen zijn. Alle aspecten van het leven die de markt als ineffectief en inefficiënt beschouwt verdwijnen daardoor op het achterplan en in het slechtste geval zelfs uit ons leven.

                          "Bit by bit, problem by problem, the consumer attitude refers the whole of life to the market; it orients every desire and each effort in the search for a tool or an expertise one can buy. It dissolves the problem of control over the wider setting of life (something most people will never achieve) in the multitude of small shopping acts that are - at least in principle - within your reach. It 'privatizes', so to speak, issues so that they are not perceived as 'public'; it 'individualizes' tasks so that they are not seen as 'social'" (Bauman, 1990: 204).

                          Maar, zoals gezegd: ik ga er niet te ver over uitweiden.

                          * Bauman, Z. (1990). Thinking Sociologically. Oxford, UK: Blackwell. [ http://bookshop.blackwell.co.uk/jsp/id/Thinking_Sociologically/9780631163626 ] * Papandreou, A.G., & Wheeler, J.T. (1954). Competition and its regulation. New York, US: Prentice Hall. * Papandreou, A.G. (1971). Paternalistic Capitalism. Minnesota, US: University of Minnesota Press. [ http://www.upress.umn.edu/book-division/books/paternalistic-capitalism ]

        • door catteeuw op zaterdag 2 juni 2012

          Geld is een schuld met oplopende interest. Al het geld in circulatie moet met interest terug naar de privé banken - die schuld-geld (obligaties) als reserve mogen gebruiken om nog 9 keer meer geld uit hun gat te toveren - ten koste vd kwaliteit vd munt. Meer geld = meer schuld (en ook diefstal door inflatie).

          De Grieken gaan jaren gewerkt hebben voor schuld. Als jij uw loon niet uitgeeft dan komt de overheid het wel ophalen. Als je er een huis mee koopt dan komen ze dat van uw familie stelen na uw dood. Alles moet niet alleen terug naar de banken - er moet een oneindig oplopende nooit-afbetaalbare interest bij!

          Dit lot staat alle landen te wachten. Er bestaat geen echte waarde in ons monitair systeem. Het is allemaal oplopende schuld. Ieder fucking eurocentje moet terug naar de geld-tovernaars. Meer geld dan initieel gecreëerd werd - dus: onmogelijk.

          Vandaar: "groeien én inleveren" om het geld overeind te houden. Werken voor schuld. Oftewel: iedereen en alles is op termijn zowiezo eigendom van de privé banken.

          Jij zal nooit echt een huis bezitten: het is van de bank - de bankenoverheid - of de veel-geld(=schuld) bezitters (dankzij banken nepotisme voornamelijk).

          Failed state: die landen hebben gewoon ook het ECB-Fed-BankofLonden dictaat gevolgd. Die mensen hebben het werk gedaan dat 'het systeem' creëerde en dicteerde. Die mensen hebben de constante groei plicht van hun "leiders" gevolgd - harder werken en inleveren. En wat hebben ze daarvoor gekregen? SCHULD, meer en meer schuld.

          Denk je dat wij daar immuun voor zijn? Dan mis je één belangerijk feit en dat is: geld is schuld. Al het geld is een toekomstige belasting aan de privé sector - met een interest die wiskundig nooit kan worden afbetaald.

          Het geld creatie leen systeem is een piramide spel en als je niet geselecteerd werd voor de interest-kant vd balans - dan kan je alleen maar oneindig meer verliezen. Dit is een plundering met geen enkele democratische ambitie. Die mensen geven geen zak om u of het land of de gemeenschap. Wij zijn gewoon de sukkels die voor schuld werken terwijl zij de interest innen en nog meer van hun nepgeld (= schuld) bij maken ten koste van de waarde van ons spaargeld.

          ECB bestaat uit dezelfde banken die met hun speelgoed geld Hitler én Stalin (en vele anderen) hebben gefinancieerd - en na de geplande genocide - sorry, sanering vd democratische opwelling - de Europeanen nog een schuld hebben opgelegd via het marshall plan. Zogezegde hulp maar eigenlijk een schuld ten voordele vd aristocraten die de oorlogen en vernieling in de eerste plaats financieerden. Hendry Ford, bvb, die in Duitsland slaven gebruikte om bommen te maken om mensen te slachten, werd door het Marshall plan gecompenseerd voor zijn vernielde fabrieken (waar slaven dus massa moord wapens maakten). Dus wij betalen een lening af met onafbetaalbare interest - en dat geld word gegeven aan de oorlogs criminelen die de boel in de eerste plaats hebben platgesmeten. En dat word verpakt als oorlogs-hulp - hulp voor oorlog. En wij betalen die lening nog steeds af in de begroting - omdat ze niet kan worden afbetaald. Dat is Europa: royaal geneukt worden.

          Ze geven echt geen zak om u. Ze werken niet voor ons - wij werken voor hen. Hun hele organisatie bestaat erin ons voor hun kar te spannen. Denk je dat Reynders-Verhofstad België en zijn inwoners wat kan schelen? Omdat wij zoveel braver en effeciënter zijn dan de Grieken of Ieren? Omdat wij een speciaal volk zijn? Omdat we blanker zijn misschien?

          Asjeblieft. Wat ze nu met de Grieken doen gaan ze onvermijdelijk ook met ons doen - want de olie is op - er is geen alternatief - en ze willen grond en slaven arbeid. Ze willen ook vermijden dat mensen de middelen hebben om tijdens deze "crisis" (lees FRAUDE LEUGENS DIEFSTAL OORLOG) voor zichzelf te leren zorgen. Dus ze hebben de onvrijwillige-schuld-machine in overdrive gezet - kwestie van de kleine Griekse eigendommen wat vloeibaar te maken. De crisis is een creatie en een plundering omdat de olie op geraakt - en de economie terug naar mensen-energie moet overschakelen. En Europa wil die mensen zo hard mogelijk uit hun zelfbeschikking neuken want Europa zijn slaven drijvers die genocides financiëren en mensen doen werken voor meer en meer schuld aan de aristocraten die de banken en de politiekers bezitten.

          De Grieken worden uitgescheten terwijl ze geplunderd worden, van de moslims moeten we geloven dat ze levensgevaarlijk zijn terwijl wij reeds decenia hun hele culturen opblazen voor de OLIE,... en dan denk je dat wij daar als Belgen buiten staan? Dat Europa of België aan onze kant zal staan wanneer het hier begint te knijpen. Dat ze ons gaan verlossen van "onze" nep schulden ipv er nog meer op te hopen (door obligaties te verkopen). Het zijn managers: they do not give a flying fuck about you. Ze leven van de interest en geld-creatie: hoe meer schuld en inflatie hoe rijker en machtiger ze worden.

          Ik denk dat we kunnen concluderen dat privé-communisme een feit is in Europa. Allen voor de Managers - de intellectuele elite. Ik noem het de snob-o-cratie.

  • door Constant op vrijdag 1 juni 2012

    Bill Mitchell: (Posted on Tuesday, May 15, 2012) http://bilbo.economicoutlook.net/blog/?p=19429

    The EMU as it is current structured – without a credible supra-national fiscal authority with the clear mission to defend regions that are suffering from asymmetric demand shocks (positive or negative) – cannot handle a sizeable business cycle swing. A monetary system that is incapable of meeting the challenges of such swings in aggregate demand is not a reasonable basis for organising complex economies – if the prosperity of all citizens is the goal.

    So if Greece wants to end austerity and use its productive base to restore growth then it has to abandon the Euro.

    It seems that the political machinery of the elites in Greece (and outside) is however manoeuvring to spit in the face of the electorate and to impose some sort of technical panel to govern the country.

    ....

    The rapid drop in the real exchange rate gave Iceland a massive boost in international competitiveness. It is the same boost that Greece would get if it leaves the Eurozone. As long as it can isolate the real income effects of the exchange rate plunge – it will be finite and growth will return almost immediately.

    Notice that the two ways of computing the real exchange rate – the CPI (broad inflation) and ULC (labour cost) measures – move together. This tells you that the labour costs were indeed contained as the price of imports rose in the face of the rapid nominal exchange rate depreciation. This allowed the increase in competitiveness to “stick” (using the jargon of my profession).

    The EMU nations are trapped and cannot exploit the flexibility of a sovereign currency. The only adjustment to the external balances is then domestic deflation which imposes a recession bias. Adding fiscal austerity at the same time is the reason Greece’s National Accounts are in such an appalling shape.

    For a government to pursue public purpose they have to have control of their own currency and that means it must float.

    ...

  • door catteeuw op vrijdag 1 juni 2012

    Ik zou de laatste 150jaar als chaos omschrijven. En in die tijd van boom-bust materiële en financiële groeicyclussen hebben we nog niets ontwikkeld dat complexer, gebalanceerder, effeciënter, mooier of menselijker is dan de natuur die ook ons creëerde en waaraan wij compleet afhankelijk zijn - uiteindelijk.

    De basis benodigdheden van een mensen gemeenschap worden in een agrarisch-horticultureel non-profit bedrijf effeciënter voldaan dan eender welke nationale of continentale centrale for-profit planning. Authentieke en publieke Bio-Technologie. Geef een boermens levende grond, kennis en zon - verlos hem van zijn valse schulden - en zie hem openbloeien. Geef de vakmens kennis, grondstof (hennep) en een 3D printer - verlos hem van zijn valse schulden - en hij maakt de werktuigen van comfort, effeciëntie en afleiding - downgeload en geupload - competitie van ideëen ipv bezit - met passie omdat zijn naam erop staat - economie door persoonlijke creatie. De geschiedenis van technologische evolutie is er één van het samenkomen van ideëen. Niet het verzamelen van privé bezit - integendeel.

    Gecentraliseerde winst-bezit maximum consumptie economieën maken een sport vd verkwisting van grondstoffen en door collectivisering ook intellect en cultuur - dus ook technologische evolutie. Dat levert duur en groot en technologisch monotoon speelgoed op voor sommigen (Rolls-Royce = een BMW 7 serie = alle BMWs, Audi = VW = Seat = Skoda en allemaal draaien ze op redelijk identieke en inefficiënte Victoriaanse interne verbrandings motoren - een stoomlocomotief is effeciënter = nucleare stoomturbine) - heel belangrijke ambities om zo'n 18de eeuws speelgoed te bezitten - maar gezien wij van natuur zijn en niet van Walibi lalaland - kan dit op lange termijn niet anders dan volledig en compleet instuiken. Ik noem dit mijn ronde-planeet theorie. Wat mij een ketter maakt in de kerk van Economicus - maar haha - ik moet er toch aan meedoen.

    Hoe groter en sneller de papier-geld machine draait - door centralisatie van het schuld-dictaat - hoe groter de parasitaire verliezen voor het systeem onder andere (administratie - populatie-beheersing - interesten - oneindig stijgende energie prijzen) - maar vooral - hoe rapper en harder die ambitieuze vogel uit de lucht zal vallen wanneer er straks te weinig shit uit de grond komt dat we kunnen kneden of in de fik steken.

    Geld is schuld en meer geld is gewoon meer gesocialiseerde schuld (interest&inflatie) - de creatie van crisis. Euro-Obligaties zijn gewoon Euro-Belastingen dubbel betaald met interest en inflatie en als cadeau aan de centrale planners. Als Europa als continentaal dictaat direct begint schuld op te leggen - "obligaties" - ten koste vd spaarpot - ten voordele vd interesten en incorperaties - op welke manier zal dat de chaos voor de werkmensen en de mag-niet-werkmensen verminderen?

    Er zal chaos zijn omdat de economische infrastructuur zo absurd is dat cijfertjes in computers (allemaal op wind energie binnenkort - hopen dat het goed waait anders bestaat het geld niet meer) het hele handelen en wandelen van een gemeenschap van miljoenen platlegt en tegelijk alle eigendommen en bronnen centraliseert (alles is door grenzeloze en onvrijwillige schuld creatie automatisch eigendom vd centrale planners) zodat enkel de centrale planners die de economie voor winst vernielden de macht krijgen om die nieuwe economie te bepalen, te besturen en te bezitten. Complexe dingen als uw leven moet je aan profesionelen uit de privé sector overlaten - begrijp je. Zij gaan dat wel even op "een effeciënte" manier organiseren.

    Waarom moet de gemiddelde Griek loyaal zijn aan diverse onverkozen overheden die op geen enkele moment democratisch, effeciënt of logisch handelen? Om chaos te vermijden? Dit is de Chaos.

    Geef het centrale banken kartel wat gezonde competitie van gezonde munten - munten met waarde ipv schuld met interest - geld voor werk ipv werken voor schuld - herstel de directe democratie op kleine schaal voor zover die ooit in Europa wezelijk was - verklaar de fortuinen en het grootgrondbezit voor de fraude dat het is - en laat mensen zelf hun economisch bestaan plannen en uitvoeren.

    Iedere economische coöperatie tussen mensen moet in een gelijkwaardig publiek domein plaatsvinden. Geen dictaat van geld en bezit (heb ik al gezegd dat het nep geld is?) maar mensen die als gelijken voor en met elkaar werken. Dit is de natuurlijke staat ve vrije markt - zonder het dictaat vd schijnbaar onsterfelijke monitaire monopolies. En het is veel effeciënter want het regelt en organiseert zichzelf automatisch binnen zijn mogelijkheden.

    Gent kan bijvoorbeeld een eigen munt drukken: de Ganda - en bepaald als overheid die de noden van een democratie invult dat die munt voor de locale economie als geldig geld aanvaard moet worden. Ik denk aan basis benodigdheden als voedsel - kledij (hennep) - een persoonlijke ruimte - ... Dit kan op min of meer vrijwillige basis - lidmaatschap met voordelen en plichten.

    De Ganda stelt een werkuur voor. Als je één uur werkt voor Gent dan krijg je één G. Met die Gs kan je ergens slapen (G Herbergen = energie effeciënt), ergens eten en kledij aanschaffen. Zaken kunnen hun belastingen in Gs betalen. Hun werknemers. Interest-vrije leningen voor kleine zelfstandigen in Gs. Mensen kunnen belasting vrij kamers verhuren voor Gs bvb - tegen geïndexeerde G-prijzen.

    Het werk dat je voor Gent doet om de Gs in de economie krijgen kan bijvoorbeeld taxifietsen - onderhoud - sociale cohesie projecten - solidariteit - ... Biologische boeren in en rond Gent krijgen "gratis" arbeid die Gent in Gs betaald - en belast de boeren in voedsel. Of Gent baat zelf tuinen uit. Punt is dat locaal voedsel inruilbaar is voor Gs. Telkens als iemand werkt voor Gent - kan een G gecreëerd worden - of een bestaande G uitgegeven worden.

    Om inflatie te voorkomen - de oneindige toevoeging van Gs in circulatie die de eenheid verwateren - is er een termijn gebonden negatieve en procentueel oplopende tax op het hamsteren van het geld. Die G tax word door gent opnieuw als arbeid uitgeleverd. Zo heeft gent de controle over de money supply en de waarde van het geld - de negatieve interest motiveerd het circuleren van geld en dus economische activiteit en voorkomt inflatie - en arbeid in Gs word een echte inruilbare vaste economische waarde. Een zaakvoerder zal dan liever iemand tewerkstellen dan de tax betalen. Een tax die de federale overheid toch maar zou gebruiken om iemand niet te werk te stellen.

    In plaats van geld uit inflatie te creëeren en iedereen in de zak te zetten - creëer je geld uit arbeid - en kan de overheid zoveel arbeid creëeren als mensen willen uitvoeren voor hetgene ze ervoor kunnen krijgen. De ideale money supply kan afgemeten worden op hoeveel werkuren de gemiddelde mens bereid is te doen in dit systeem. Meer Gandas dan werk = inflatie en hamstering = meer tax en potentiele Gent uitgaven (of geld vernietiging) door overheid. Minder Gandas dan werk = deflatie = meer waarde voor de G = meer Gs creëeren door werk te creëeren.

    Of die Gs ook inruilbaar zijn voor externe handel zou via een barter systeem gebeuren. Wel moeilijk om dan de waarde vast te leggen.

    De creatie van het geld als een vast werkuur voor Gent geeft het een vaste sociale waarde gelijkaardig aan een obligatie. Maar in de plaats dat het als een dubbele schuld word gecreëerd - word het gecreëerd als werk voor de gemeenschap Gent - waarde voor iedereen. Zolang mensen willen werken voor hun stad - een slaapplaats - voedsel - locale producten en creaties- en de financiële sector hun plakkerige tengels uit de locale economie houd - zal er werk zijn.

    Natuurlijk - dan heeft concurrent "de echte" economie - geen werklozen om uit te selecteren.

    • door Anoniem op vrijdag 1 juni 2012

      Hoe kun je daar zeker van zijn dat er altijd werk zal zijn? technologische vooruitgang heeft ondertussen al veel jobs vernietigd en we passen nog lang niet alles toe dat binnen onze mogelijkheden ligt

      Dat is één van de belangrijkste oorzaken waardoor het monetair systeem in elkaar aan het storten is Automatisatie zet te veel mensen zonder werk, die dan uiteraard niet de koopkracht hebben om bij te dragen aan de eindeloze spiraal van consumptie en verspilling die onze economie nodig heeft om te blijven draaien. En als bedrijven het moeilijk krijgen doordat er minder geconsumeerd wordt, dan ontslaan ze nog meer mensen, in sommige gevallen om ze te vervangen door machines... en zo blijven we aanmodderen terwijl we onszelf wijsmaken dat er altijd werk zal zijn. de jeugdwerkloosheidscijfers vertellen nochtans een ander verhaal...

      Voor meer info: www.thevenusproject.com

      • door catteeuw op zaterdag 2 juni 2012

        Het is de interest die ons verplicht constante groei - collectivisering - grondstof consumptie. De reserve van ons geld is olie. Dus we worden door interest accumulatie verplicht zo veel mogelijk olie te consumeren - dus zo weinig mogelijk "ineffeciënte" trage ouderwetse arbeid te gebruiken - en die te vervangen met petrochemische brandstoffen - ten voordele vd winsten. Zo veel mogelijk wegwerp ipv artisanale technologie (plastic wegwerp scheertoestanden ipv een ervaren kapper en zijn geslepen instrument bvb). In deze interest-economie is snelheid gelijk aan effeciëntie - omdat het doel is de managers en banken en optioneel middenstanders zo vlug mogelijk zo rijk mogelijk te maken (= zo'n groot mogelijk volume aan dingen bezitten op een zo kort mogelijke termijn = kinderachtige boelshit imho).

        Het is het dictaat van geld als olie (= dollar = euro) - en als groeiende schuld (interest) - dat mensen vervangt met machinale arbeid. We worden ook gekweekt door onderwijs en media en onszelf om gekocht bezit en esthetische nieuwigheden als de ultieme vorm van status te zien - ipv eigen creatie. Rentenieren op olie-arbeid ipv persoonlijk creëeren en renderen. Ipv te groeien als ecologisch techno cultuur individu moet uw bezit van petrochemisch speelgoed en status groeien - terwijl het status-gewijs niet relevant is welke taken je eigenlijk uitvoert in het economisch proces - zolang je maar een grote kwantiteit aan duur-lijkende dingen kan verzamelen.

        Maar dit is eindig. Een algemene terugkeer naar de afhankelijkheid aan natuurlijke processen - en dus ook mensenarbeid-vakkunde ipv monitair bezit - is op lange termijn onvermijdelijk. Geld concentratie gewijs is een fabriek heel effeciënt - energie-grondstof gewijs net omgekeerd. Het is econologisch om een nieuwe auto te kopen maar de bouw ervan is op geen enkele moment grondstof-arbeids-milieu-effeciënter dan uw oude auto te laten restoreren en misschien technologisch te updaten. Het is een logica van geld - maar het is niet economisch in de zin van logisch en effeciënt. In deze economie staat grondstof consumptie gelijk aan winst. En hoe vroeger we terug keren naar een gebalanceerde grondstof consumptie - cradle to cradle - een trage-suiker kwaliteits economie - hoe minder miserie het zal vergen. De vraag is - gaan we werken voor ons eten en eigen bezit of gaan we op de velden alsmaar harder werken voor een stijgende schuld aan de valsmunters en een krimpend potje rijst.

        Negatieve interest geld én geld dat werk vertegenwoordigd bestaat al. En het werkt. Je kan kiezen hoe groot je die economie maakt. Het kan evengoed een afspraak tussen 3 landlopers en een boer zijn. Het soort geld heeft een heel grote impact op de organisatie van de hele gemeenschap. De reden dat wij domme arbeiders in grote bedrijven hebben met slimme rijke aandeelhouders en managers komt niet door een natuurlijk proces van economische selectie of wetenschappelijke effeciëntie - maar een middel eeuwse ideologie vd privé banken die het geld drukken en verdelen. Hun ideologie is zoveel mogelijk controle over mensen en economie geconcentreerd in hun handen - voor hun eigen glorie.

        De economen-onderwijs-... doen alsof ze een proces van wetenschappelijke evolutie volgen die algemene excellentie kweekt - maar eigenlijk is deze economie gebaseerd op valsmunterij, nepotisme & sociale selectie, het patenteren van kennis en het dom houden van de meerderheid. Dit is een intentionele creatie die draait rond macht en megalomanie - vandaar de staat van onze wereld. Ons geld systeem heeft niets met democratie, effeciëntie of wetenschap te zien.

        Punt is dat geld publiek en voor de locale vrije markt beheerd word. Dat de overheid geld als werk creëert - en niet als olie-ticket en oneindige schuld aan Mr. de Aristocraat. Dat dit geld-werk direct omruilbaar is voor de basisnoden voorzien door een locale 'effeciënte' kringloop economie.

        IPV een werkloze dan olie-schuld-geld te geven om met zijn vingers te draaien en zich miserabel toe voelen - nog meer winst voor de banken en verlies voor de rest - geef je hem werk-geld - dat hij in de locale economie (kleine zelfstandigen) kan spenderen. Dan creëer je als overheid geld uit een echte waarde-creatie (geleverde en bewezen arbeid voor de gemeenschap = winst-waarde) voor iedereen die wil werken en wil deel uitmaken van deze locale economie. Ipv schuld-nep-geld als het dictaat van internationale privé personen wiens doel het is zo veel mogelijk macht en bezit te vergaren, zo veel mogelijk te consumeren en zo weinig mogelijk mensen te werkt te stellen of een kans te gunnen op economische zelfstandigheid.

        Nu geld: hoe meer olie verbruik (en minder organische arbeid) hoe meer winst. Met werk-geld: hoe meer werk-verbruik hoe meer winst - want als werk geld is dan moet je werk creëeren om geld te maken

        De negatieve interest voorkomt inflatie (terwijl "ons" leen systeem deze waarde diefstal net creëert) - en motiveerd nog meer werk-geld-circulatie. Belastingen ontwijken door het geld te spenderen aan arbeid-waarde levert dus nog meer werk en waarde op. Als de werkgevers hun geld niet spenderen aan arbeid - dan word dat geld getaxeerd om door de overheid zelf als werk te worden uitgegeven. Zo creëer je als overheid een economie die altijd zo veel mogelijk werk creëert - ipv zo veel mogelijk schuld oplegd als winst voor de banken.

        Zelf ouderen kunnen dan renderen op hun eigen tempo - want hun werk creëert geld in plaats dat hun rustige tempo als verlies word genoteerd in de olie-snelheid-interest-geld economie. Mensen gaan langer deelnemen aan het economische leven. Allemaal winst voor mens en gemeenschap.

        De meeste mensen werken graag en werken graag voor en met elkaar. Het is perfect mogelijk een economie te creëeren waarbij mensen voor zichzelf en elkaar werken en zo samen waarde creëeren - ipv steeds meer te moeten inleveren voor het profijt vd interesses? Het is mogelijk om los te koppelen van de hysterische consumptie gedreven (ipv arbeid-creatie-recycleren) markten.

        Hoe mensen dat werk invullen word overgelaten aan de economische planning ve democratische overheid - de actoren vd vrije markt en hun creaties - mits de basisnoden zijn voorzien en geïndexeerd. Projecten bijvoorbeeld om daktuinen te bouwen als frame op bestaande niet-platte daken. Het cultiveren van grond in en rond de stad. Noodzakelijkheden op lange termijn (zie oliecrisis in Cuba). Medische opleidingen - kinder begeleiding - levenslang onderwijs (vakmanschap) - ... Dit is allemaal werk dat de overheid kan creëeren - zolang het geld kan drukken dat werk inruilbaar maakt tegen de basisnoden.

        Het is toch absurd dat mensen die willen deelnemen aan hun gemeenschap dan niet kunnen vanwege het selectie proces van een 18de eeuws burocratisch dictaat. Het is absurd om heel onze levenswijze te organiseren rond de eindige olie. Het is absurd om geld als oneindig groeiende schuld aan de banken in het leven te roepen. Dit kan niet anders dan crashen. Het is een dictatuur van economische megalomanie anarchie.

        Op een bepaald moment zullen mensen en dieren opnieuw de voornaamste energie-arbeids-leveranciers zijn. Organische zelf-replicerende machines oneindig veel complexer dan onze olie machines - en ze draaien op natuur en rust. Er moet een geld soort zijn die dit economisch potentieel bevrijd van zijn burocratische gevangenis. Een geld soort die mensen doet werken ipv olie.

  • door Taco op zaterdag 2 juni 2012

    De crisis had in 2008 Spanje al bereikt, maar men heeft het goed weten te verbergen.

    De auteur komt met een kompleet verkeerde oplossing, die voornamelijk de heersende elite van Spanje gaat redden ten kosten van de Europese belastingbetaler.

    Voor al deze oplossingen plaatsvinden moet er eerst een massale herstructurering plaatsvinden.

    Door een massale herstructurering kan de Spaanse elite economisch geelimineerd worden.

    Het beeld dat in Spanje wat problemen zijn met hypotheken is niet correct http://www.youtube.com/watch?v=t0rjAfzoHeI http://www.youtube.com/watch?v=Oti5YSEVGN8I http://www.youtube.com/watch?v=WIe0F-Sn0DI

    De problemen in de US zijn helemaal niet opgelost, de US kan via de FED zijn eigen rente manipuleren. Na Griekenland Ierland en Spanje/Portugal is het volgende land met de grootste externe schuld de US. Na de verkiezingen komen zij gewoon aan de beurt. In het afgelopen jaar voegde de VS ruim 2 dollar schuld toe om 1 dollar groei te realizeren.

    Voor de VS aan de beurt is komen we er achter dat de UK ook geen leuke plek is om je geld te parkeren, de UK kan nog wel eens de verassing van 2012 worden in negatieve zin.

    Vroeg of laat weten we dat het niet de Euro is die tot de problemen hebben geleid maar schuld aangegaan door overbetaalde clowns die zich met termen als CEO en CFTO laten aanspreken.

    Let voor die tijd op de UK d

  • door john op zondag 3 juni 2012

    100.000

    Destijds is de waarborg verhoogt tot 100.000 euro, met de mededeling dat dit voor 1 jaar was. Dan waren de banken er weer terug boven op volgens de politiek.

    Uit uitkeren van de premie's was naar 1 jaar wel weer op peil, maar de problemen niet opgelost.

    De meesten zullen wel maximaal voor 1 jaar niet gehoord hebben.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties